Obietnica opieki… ale wszystko się zmieniło

— Artur, dlaczego taki ponury? — Szymon klepnął go po ramieniu, gdy wychodzili z siłowni.

— Moje życie leci na łeb, a ja udaję, że wszystko gra — odparł Artur, nie podnosząc wzroku.

— Chodźmy na kawę, opowiesz. Czuję, że to coś poważnego.

Weszli do małej kawiarni obok klubu, zamówili latte i sernik. Szymon od razu zaczął opowiadać, jak z żoną wybierali wózek dla nowo narodzonego syna, śmiał się, wspominał zabawne sytuacje. Ale Artur tylko kiwał głową, nie słuchając.

— Jesteś w ogóle tu? Gadam, a ty masz minę jak na pogrzebie — nie wytrzymał Szymon.

Artur wziął głęboki oddech, splótł palce:

— Wiesz, że Kinga ma córkę, Zosię. Gdy zaczynaliśmy się spotykać, dziewczynka miała dwa lata. Cały ten czas mieszkała z rodzicami Kingi w Łodzi. Kinga pomagała finansowo, odwiedzała, ale mówiła, że wychowaniem zajmie się babcia. Nawet gdy się pobraliśmy i zamieszkaliśmy w Warszawie, powtarzała: „Jesteśmy we dwoje i tak już zostanie”. Ale pół roku temu przywiozła Zosię do nas. Stwierdziła, że tak będzie lepiej — szkoła blisko, wszystko pod ręką. Ale mnie to nie pomaga. Drażni mnie to. Nie chcę tak żyć.

Szymon milczał chwilę, w końcu westchnął ciężko:

— Słuchaj, wiedziałeś, że ma dziecko. Naprawdę myślałeś, że dziewczynka całe życie będzie mieszkać w innym mieście i nigdy się nie pojawi?

— Tak, wiedziałem… Ale Kinga obiecała! Mówiła, że Zosia zostanie z babcią. A teraz ta dziewczynka wciąż mi się kręci przed oczami, przeszkadza, domaga się uwagi. Kocham Kingę, ale nie udawajmy, że to też moje dziecko.

— Więc albo przyjmujesz Zosię jak swoją, albo odchodzisz uczciwie. W tej sprawie nie ma półśrodków. Chcesz być z Kingą? Kochaj też Zosię. Albo zwolnij miejsce dla kogoś, kto potrafi.

Wracając do domu, Artur powtarzał w głowie tę rozmowę. Przypomniał sobie, jak Kinga prosiła go, żeby zawiózł Zosię na zajęcia, jak marzyła, że się zaprzyjaźnią. A on się wściekał, irytował, unikał. Dziś poprosiła, żeby zawiózł ją na balet. Zgodził się, ale całą drogę milczał. Zosia próbowała zagadywać, opowiadała, jak podobało jej się rysowanie w szkole, jak nie może doczekać się Świąt.

— Artur, nie lubisz mnie? — zapytała nagle.

— Czemu tak myślisz? — zdziwił się.

— No bo nie rozmawiasz ze mną, nie uśmiechasz się. Może jestem ci wstrętna? Ja też w klasie nie lubię jednego chłopca — nie przyjaźnimy się. Pewnie tak samo jest z nami…

Nie zdążył odpowiedzieć — dojechali do szkoły tańca. Ale jej słowa utkwiły mu w sercu. Nie mógł przestać o tym myśleć. Wieczorem, gdy Kinga kładła Zosię spać, podszedł do niej:

— Kinga, a Zosia wróci do babci? Może… po Świętach?

Żona odwróciła się, w jej oczach przemknęło zdumienie:

— Serio? Jesteśmy razem sześć lat. Wiedziałeś o Zosi od początku. To moja córka. Teraz musi być z nami. Mama już nie daje rady, jest w podeszłym wieku. I dziecko powinno być z matką. Co ci nie pasuje?

— Nie tak się umawialiśmy. Myślałem, że będziemy mieli własne dzieci, a nie że będę wychowywał cudzą dziewczynkę. Wybacz, ale nie czuję, żeby była mi bliska.

Kinga zbladła. Szybko odsunęła ręce od parapetu i cofnęła się:

— Cudza? Naprawdę? Przeżyliśmy razem sześć lat, planowaliśmy przyszłość, mówiłeś o miłości… a teraz przeszkadza ci moja córka? Wiesz, muszę to przemyśleć. Dzisiaj śpisz w salonie.

Artur położył się na kanapie, ale nie mógł zasnąć. Myśli wirowały jak oszalałe. Czuł, że Kinga ma rację. Ale czuł też ból — wydawało mu się, że go oszukano. Wierzył w jedno, a okazało się, że wszystko się zmieniło.

Nad ranem miał sen: Zosia biegła do niego, śmiejąc się, przytuliła się, on uniósł ją w góObudził się z postanowieniem, że od dziś spróbuje pokochać Zosię jak własną córkę.