Obiecała, że córka zostanie u babci… Ale wszystko się zmieniło.

Obiecała, że córka zostanie z babcią… Ale wszystko się zmieniło

— Artur, czemu taki ponury? — Sławek klepnął go w ramię, gdy wychodzili z siłowni.

— Moje życie leci na łeb, a ja udaję, że wszystko gra — odparł Artur, nie podnosząc wzroku.

— Chodź na kawę, opowiesz. Czuję, że to coś poważnego.

Weszli do małej kawiarni obok klubu, zamówili latte i sernik. Sławek od razu zaczął opowiadać, jak z żoną wybierali wózek dla nowo narodzonego synka, śmiał się, wspominając zabawne sytuacje. Ale Artur tylko kiwał głową, nie słuchając.

— Gdzie ty jesteś? Gadam tu, a ty wyglądasz, jakbyś był na pogrzebie — nie wytrzymał Sławek.

Artur wziął głęboki oddech, splecionymi palcami:

— Wiesz, że Ania ma córkę, Alicję. Gdy zaczęliśmy się spotykać, dziewczynka miała dwa lata. Cały ten czas mieszkała z rodzicami Ani w Krakowie. Ania pomagała finansowo, odwiedzała, ale mówiła, że dziecko wychowa babcia. Nawet gdy się pobraliśmy i zamieszkaliśmy w Warszawie, powtarzała: „Jesteśmy we dwoje i tak już zostanie”. Ale pół roku temu przywiozła Alicję do nas. Powiedziała, że tak będzie wygodniej — szkoła blisko, wszystko pod ręką. Ale mnie to nie pomaga. To mnie wkurza. Nie chcę tak żyć.

Sławek milczał chwilę, w końcu westchnął ciężko:

— Słuchaj, przecież wiedziałeś, że ona ma dziecko. Naprawdę myślałeś, że dziewczynka całe życie będzie mieszkać w innym mieście i nigdy się nie pojawi?

— Tak, wiedziałem… Ale Ania obiecała! Mówiła, że Alicja zostanie z babcią. A teraz ta dziewczynka ciągle mi się kręci przed oczami, przeszkadza, domaga się uwagi. Kocham Anię, ale nie udawam, że to też moje dziecko.

— Więc albo przyjmujesz dziewczynkę jak swoją, albo odchodzisz uczciwie. W tej sprawie nie ma półśrodków. Chcesz być z Anią — kochaj też Alicję. Albo zwolnij miejsce dla kogoś, kto potrafi.

Wracając do domu, Artur analizował rozmowę w myślach. Przypomniał sobie, jak Ania prosiła go, żeby zawiózł Alicję na zajęcia, jak liczyła, że się zaprzyjaźnią. A on się złościł, irytował, wymigiwał. Dziś poprosiła, żeby odwiózł dziewczynkę na balet. Zgodził się, ale całą drogę milczał. Alicja próbowała zagadywać, opowiadała, jak podobało jej się rysowanie w szkole, jak nie może doczekać się świąt.

— Artur, ty mnie nie lubisz? — zapytała nagle.

— Dlaczego tak myślisz? — zdziwił się.

— No bo nie rozmawiasz ze mną, nie uśmiechasz się. Może jestem ci wstrętna? Ja też w klasie nie lubię jednego chłopca — nie przyjaźnimy się. Chyba tak samo jest z nami…

Nie zdążył odpowiedzieć — dojechali do szkoły tańca. Ale jej słowa wbiły mu się w serce. Nie mógł przestać o tym myśleć. Wieczorem, gdy Ania układała Alicję do snu, podszedł do niej:

— Ania, a Alicja wróci do babci? Może… po świętach?

Żona odwróciła się, w jej oczach mignęło zdziwienie:

— Mówisz poważnie? Jesteśmy sześć lat w związku. Wiedziałeś o Alicji od początku. To moja córka. Teraz musi być z nami. Mama już nie daje rady, jest w podeszłym wieku. I dziecko powinno być z matką. Co ci nie pasuje?

— Nie tak się umawialiśmy. Liczyłem, że będziemy mieć własne dzieci, a nie że będę wychowywał cudzą dziewczynkę. Wybacz, ale nie czuję, żeby była mi bliska.

Ania zbladła. Szybko odsunęła ręce od parapetu i cofnęła się:

— Cudza? Naprawdę? Żyłeś ze mną sześć lat, planowałeś przyszłość, mówiłeś o miłości… a teraz przeszkadza ci moja córka? Wiesz, muszę to przemyśleć. Dziś śpisz w salonie.

Artur położył się na kanapie, ale nie mógł zasnąć. Myśli wirowały jak oszalałe. Czuł, że Ania ma rację. Ale też czuł ból — wydawało mu się, że go zdradzono. Wierzył w jedno, a okazało się, że wszystko się zmieniło.

Nad ranem przyśnił mu się sen: Alicja, śmiejąc się, biegła do niego, przytulała się, on podnosił ją, kręcił w powietrzu, a ona szeptała: „Tato”. Obudził się zlany zimnym potem. Czuł się nieswojArtur wstał, podszedł cicho do pokoju Alicji i uklęknął przy jej łóżku, postanawiając w duchu, że od teraz spróbuje naprawdę być dla niej ojcem.