Obcy Dwór Wiejski: Tajemnice i Urok Zagranicznej Posiadłości

Domek Letniskowy

Rok temu Kowalscy kupili domek letniskowy. Po pięćdziesiątce Piotr poczuł silną potrzebę posiadania drugiego domu. Wspomnienia z dzieciństwa na wsi przywodziły mu na myśl rodzinny dom i prace w ogrodzie.

Choć domek był niewielki i skromny, zadbany. Piotr pomalował drewnianą chatę, naprawił płot i wymienił furtkę.

Było tu dość ziemi pod ziemniaki i warzywa, ale sad pozostawiał wiele do życzenia kilka drzew i żadnych krzewów, poza malinami w jednym kącie.

Nie martw się, kochanie, z czasem wszystko urządzimy powiedział Piotr, zabierając się do pracy.

Anna krzątała się między grządkami, przytakując pomysłom męża.

Z jednej strony sąsiedzi byli mili, choć rzadko ich odwiedzali, dbali o swój kawałek ziemi. Ale po drugiej stronie panował kompletny chaos. Płot się pochylał, a wszystko zarastała wysoka trawa.

Ta trawa była prawdziwą zmorą Kowalskich przez całe lato.

Piotr, to już nie do zniesienia, ta trawa wpełza do naszego ogrodu, zaraz całkiem nas zasypie.

Piotr chwytał wtedy motykę i zaciekle walczył z chwastami. Ale one zdawały się niewyczerpane, wciąż odrastały.

Aniu, zobacz tylko, ich grusze w tym roku będą dobre mówił Piotr, spoglądając na zaniedbany sad sąsiadów.

A ta morela to wyjątkowa dodała Anna, wskazując drzewo, które zapowiadało obfite zbiory. Niektóre gałęzie sięgały nawet ich ogrodu.

Chciałbym chociaż raz zobaczyć tych właścicieli westchnął Piotr z żalem. Może przyjdą choćby po zbiory.

Wiosną Piotr nie wytrzymał i podlał sąsiednie drzewa wężem szkoda było patrzeć, jak cierpią z powodu upału.

Ale teraz ta nieubłagana trawa nie dawała im spokoju.

Mogliby chociaż raz w ciągu lata skosić tę trawę narzekała Anna.

Następnym razem, gdy przyjechali, Kowalscy byli zachwyceni morelami. W tej okolicy nikogo to już nie dziwiło, wielu je uprawiało, ale na opuszczonej działce

Nie, skoszę ich trawę oświadczył Piotr. Nie mogę patrzeć, jak to miejsce dusi się w chwastach.

Zobacz, Piotrze powiedziała Anna, wskazując ciężkie gałęzie moreli zwisające nad ich ogrodem.

Piotr przyniósł małą drabinkę. Zbierzmy przynajmniej te, zanim zgniją, nikt się tu nie pojawia.

To jednak cudze zauważyła Anna ostrożnie.

I tak by się zmarnowały odparł i zaczął zbierać najdojrzalsze owoce.

To chodźmy po maliny dla wnuków zaproponowała Anna. Skosiłeś trawę, to uczciwa wymiana za pracę.

Wygląda na to, że moglibyśmy zebrać wszystko, nikt się tym miejscem nie interesuje, przylega do naszej działki jak sierota.

(w inspiracji artysty Jana Kowalskiego)

W pracy, podczas przerwy, Piotr przyłączył się do rozmowy kolegów. Kierowcy-dostawcy dyskutowali w kręgu, dzieląc się życiowymi doświadczeniami.

Ktoś mi się włamuje do ogrodu, jak tylko się odwrócę, już dwa razy otrząsnęli mi drzewa żalił się Marek Nowak, który zbliżał się do emerytury.

Słysząc to, Piotr poczuł, jak spocone czoło przypomniał sobie, że niedawno zbierał morele z żoną, a gruszki też zapowiadały się dobrze.

Gdzie masz tę działkę? ośmielił się zapytać Piotr, obawiając się odpowiedzi.

Tam, w ogrodach działkowych pod Krakowem.

A westchnął Piotr. Nasza jest wyżej.

U was zawsze wszystko dojrzewa wcześniej przyznał Marek. U nas później, ale i tak przychodzą i kradną, nawet wykopali kilka ziemniaków, aż mam ochotę zastawić pułapkę.

Pułapka to kłopoty powiedział jeden z mężczyzn. Skończysz w więzieniu.

A kraść wolno? oburzył się Marek.

Wracając do domu, Piotra ogarnęły wspomnienia tamtego dnia, gdy zbierali u sąsiadów. Nawet jeśli to nie była działka kolegi, czuł się winny.

W dzieciństwie było inaczej. Zdarzało mu się biegać po cudzych ogrodach, ale tylko dla zabawy, kilka razy.

A tu chodziło o sąsiadów, których część zbiorów moreli zabrali. I wciąż patrzyli łakomie na gruszki.

Oczywiście, Piotr posadził młode drzewka, które z czasem urosną. Ale ta morela sąsiadów szkoda było ją zmarnować.

Nikt nie przyjdzie uspokajała go Anna. Jeśli nie byli przez cały rok, to teraz też nie przyjdą.

Ale czuję się jak złodziej męczył się Piotr.

Chcesz, żebym wyrzuciła morele? zapytała żona. Właściwie to połowę już dałam dzieciom dodała, tłumacząc się.

Zostaw, już za późno.

Tak Kowalscy spędzili lato, pielęgnując sąsiednią działkę, walcząc z chwastami. Obserwowali gruszki, mając nadzieję, że pojawią się prawdziwi właściciele.

Ale gdy owoce w końcu spadły na ziemię, Anna zebrała kilka w fartuch.

Jesienią, uporządkowawszy swoją działkę, spojrzeli po raz ostatni na sąsiednią. Nawet płot wyglądał na smutny, jakby prosił, by wyprostować jego pochylone deski.

Przy bramie leżały resztki po prowizorycznej budowie zbutwiałe drewno, potłuczone szkło, strzępy tkanin Ale nawet wśród tych śmieci próbowały wyrosnąć późne kwiaty.

__________

Tej zimy, wspominając letnie dni, Piotr poczuł słodką nostalgię za domkiem letniskowym.

Z nadejściem wiosny, przy pierwszych źdźbłach trawy, Kowalscy znów tam przyjechali.

Myślisz, że w tym roku właściciele wrócą? zapytała Anna, mówiąc o opuszczonej działce.

Piotr westchnął z żalem. Biedny ogród, i te drzewa, co za marnotrawstwo

Gdy przyszła pora na orkę, Piotr wezwał traktorzystę.

I cały czas nie mógł się powstrzymać, by nie zerkać na sąsiednią działkę. On i Anna już usunęli wysoką trawę, by nie rozprzestrzeniała się dalej, ale ten kawałek ziemi też należało zaorać

Słuchaj, może zaoramy też obok, ja zapłacę zaproponował Piotr.

Ale Piotrze, co ty robisz? spytała Anna. To cudze.

Nie