Obcy Dom na Wiejskich Rubieżach

Rok temu państwo Kowalscy kupili dom letniskowy. Po pięćdziesiątce Piotr poczuł silną potrzebę posiadania drugiego domu. Wspomnienia z dzieciństwa na wsi przywodziły mu na myśl rodzinny dom i ogrodnictwo.

Niewielki domek, choć skromny, był dobrze utrzymany. Piotr przemalował drewnianą chatę, naprawił ogrodzenie i wymienił furtkę.

Na kartofli i trochę warzyw starczyło miejsca, ale sad pozostawiał wiele do życzenia: mało drzew i żadnych krzewów, poza małą kępą malin.

„Nie martw się, kochanie, z czasem się wyposażymy” powiedział Piotr, zabierając się do pracy.

Ewa krzątała się między grządkami, aprobując plany męża.

Z jednej strony sąsiedzi byli sympatyczni, choć rzadko ich odwiedzali, dbali o swoją działkę. Ale po drugiej stronie panowała całkowita dzicz. Płot się przechylał, a wszędzie rosła wysoka trawa.

Ta trawa była prawdziwą zmorą Kowalskich przez całe lato.

„Piotrze, to nie do zniesienia, ta trawa wdziera się do naszego ogrodu, zaraz całkiem nas zaleje” narzekała Ewa.

Wtedy Piotr chwytał motykę i energicznie wyprawiał się na chwasty. Ale te wydawały się niewyczerpane i wciąż odrastały.

„Ewa, zobacz tylko, ich grusze będą w tym roku dobre” mówił Piotr, spoglądając na zaniedbany ogród sąsiadów.

„A ta morela to dopiero gratka” dodała Ewa, wskazując drzewo, które zapowiadało obfite zbiory. Niektóre gałęzie zwisały nawet na ich działkę.

„Chciałbym chociaż raz zobaczyć tych właścicieli” westchnął Piotr z żalem. „Może przyjadą choćby po zbiory.”

Wiosną Piotr nie mógł się powstrzymać i podlał drzewa sąsiadów wężem szkoda było patrzeć, jak cierpią z powodu upału.

Ale teraz ta uporczywa trawa nie dawała im spokoju.

„Mogliby chociaż raz w lato skosić tę trawę” narzekała Ewa.

Następnym razem, gdy przyjechali, Kowalscy byli zachwyceni urodzajem moreli. W tej okolicy nie było to nic dziwnego, wielu je uprawiało, ale na zaniedbanej działce…

„Nie, wykoszę im tę trawę” oświadczył Piotr. „Nie mogę patrzeć, jak to miejsce dusi się w chwastach.”

„Zobacz, Piotrze” powiedziała Ewa, wskazując ciężkie od moreli gałęzie zwisające nad ich ogrodem.

Piotr przyniósł małą w drabinę. „Zbierzmy przynajmniej te, zanim zgniją. Nikt się tu nie pokazuje.”

„To jednak cudze” zauważyła Ewa ostrożnie.

„I tak by się zmarnowały” odparł i zaczął zbierać najpierw dojrzałe owoce.

„To chodźmy zbierać maliny dla wnuków” zaproponowała Ewa. „Skoro skosiłeś trawę, to sprawiedliwa wymiana za pracę.”

„Wygląda na to, że moglibyśmy zebrać wszystko. Nikt się tym miejscem nie interesuje, przylega do naszej działki jak sierota.”

(Inspirowane artystą Janem Nowakiem)

W pracy, podczas przerwy, Piotr przyłączył się do rozmowy kolegów. Kierowcy-dostawcy dyskutowali o życiowych doświadczeniach.

„Ktoś mi się włamuje do ogrodu, gdy tylko się odwrócę. Już dwa razy otrząsnęli mi drzewa” narzekał Mieczysław Wiśniewski, który zbliżał się do emerytury.

Słysząc to, Piotr poczuł, jak pot występuje mu na czole. Przypomniał sobie, jak niedawno zrywał morele z żoną, a gruszki też zapowiadały się obficie.

„Gdzie masz tę działkę?” odważył się zapytać Piotr, obawiając się odpowiedzi.

„Tam, w ogrodach działkowych pod Warszawą.”

„Ach” westchnął Piotr. „Rozumiem. Nasza jest wyżej.”

„U was zawsze wszystko wcześniej dojrzewa” przyznał Mieczysław. „U nas później, ale przyjeżdżają i tak, nawet wykopali kilka krzaków ziemniaków. Już myślałem o pułapce.”

„Pułapka to kłopoty” wtrącił jeden z mężczyzn. „Skończysz w więzieniu.”

„A kradzież to wolno?” oburzył się Mieczysław.

Wracając do domu, Piotr ogarnęły wspomnienia i wyrzuty sumienia z dnia, gdy zbierali u sąsiadów. Nawet jeśli to nie była działka kolegi, czuł się winny.

W dzieciństwie było inaczej. Zdarzało mu się biegać po cudzych ogrodach, ale tylko parę razy i dla zabawy.

Ale tu chodziło o sąsiadów, których część moreli zebrali. A teraz patrzyli na gruszki.

Oczywiście, Piotr posadził młode drzewa, które w końcu urosną. Ale ta morela obok… szkoda było ją marnować.

„Nikt nie przyjedzie” próbowała go uspokoić Ewa. „Skoro nie byli przez cały rok, to teraz też nie przyjadą.”

„Ale czuję się jak złodziej” męczył się Piotr.

„Chcesz, żebym wyrzuciła morele?” zapytała żona. „Właściwie to już połowę dałam dzieciom” dodała, tłumacząc się.

„Zostaw, już za późno.”

Tak Kowalscy spędzili lato, pielęgnując sąsiednią działkę i walcząc z chwastami. Obserwowali gruszki, mając nadzieję, że pojawią się prawdziwi właściciele.

Ale gdy owoce w końcu spadły na ziemię, Ewa zebrała kilka w swój fartuch.

Jesienią, po uporządkowaniu swojej działki, spojrzeli po raz ostatni na sąsiednią. Wydawało się, że nawet płot ma skarżący wyraz, jakby prosił o wyprostowanie pochylonych desek.

Przy bramie leżały śmieci pozostałości po jakiejś budowie, zgniłe drewno, potłuczone szkło, strzępy materiału… Ale nawet wśród tych odpadków próbowały rosnąć późne kwiaty.

Zimą, wspominając letnie dni, Piotr odczuwał słodką nostalgię za domem letniskowym.

Gdy wiosną pojawiły się pierwsze źdźbła trawy, Kowalscy przyjechali.

„Myślisz, że w tym roku właściciele wrócą?” zapytała Ewa, mówiąc o tej opuszczonej działce.

Piotr westchnął z żalem. „Biedny ogród, a drzewa… co za marnotrawstwo.”

Gdy przyszła pora na przekopanie ogrodu, Piotr zadzwonił kilofem do mechanika, by zaorał ziemię.

Cały czas nie mógł oderwać wzroku od sąsiedniej działki. On i Ewa już usunęli wysoką trawę, by nie rozprzestrzeniała się, ale i tam należałoby przekopać ziemię…

„S