Nowe zaproszenie: pierwszy raz na herbatę u siebie w domu.

Zosia czuła lekkie zdenerwowanie: dziś postanowiła zaprosić do swojego mieszkania nowego znajomego na herbatę. Szymon pojawił się w jej życiu parę miesięcy temu – poznali się na kursie tańca, a on odprowadził ją do domu. Ich spotkania stawały się coraz częstsze.

Zosia już ukończyła pedagogikę w szkole średniej i pracowała w młodzieżowym centrum kultury, a Szymon był zatrudniony po studiach w biurze projektowym. Był przystojny, oczytany, spokojny i od razu przypadł Zosi do gustu.

Ona również była poważną dziewczyną i chciała znaleźć tego jedynego, z którym mogłaby stworzyć trwałą rodzinę. Tak nauczyła ją mama, która wcześnie owdowiała i sama wychowała córkę. Mama pracowała jako konduktorka w PKP, więc Zosia przywykła do samodzielności. Upiekła domowe ciastka, posprzątała mieszkanie i wyprowadziła ukochaną suczkę Lunę – małego pieska, którego uwielbiała.

Lunę znalazła razem z sąsiadem Wojtkiem, chłopakiem mieszkającym piętro niżej. Wracali kiedyś z wypadu na narty z pobliskiego lasu koło ich bloku i zobaczyli porzuconego szczeniaka pod sklepem.

Okazało się, że to suczka, drżąca i zmarznięta, Wojtek wziął ją na ręce i zaniósł do domu. Jednak w jego rodzinie był już kot i pies, więc zaproponował Zosi, by przygarnęła szczeniaka. Dziewczyna nie zastanawiała się ani chwili.

– Pomogę ci wychodzić z nią na spacery, jeśli będziesz w szkole – obiecał Wojtek – wiem, że i twoja mama jest dobra, nie wyrzuci na ulicę takiego uroczego stworzenia… – mówił Wojtek.

Zosia przyjaźniła się z nim od dawna, wychowali się na tym samym podwórku. Jednak Wojtek był młodszy o półtora roku, szykował się do wojska, czekał na wezwanie.

Zosia zawsze czuła sympatię Wojtka, ale dla niej pozostawał jedynie przyjacielem i po prostu świetnym chłopakiem. Wszyscy sąsiedzi byli zaskoczeni, jak Wojtek pomaga Zosi we wszystkim. Odprowadzał ją po szkole, stojąc przy klatce, przynosił zakupy, gdy Zosia była chora, a mama w pracy, przynosił jej pocztę z skrzynki i towarzyszył na spacerach.

– Oj, jak Wojtek przeżywa, że masz adoratora – powiedziała Zosi mama – jest w tobie zakochany od dziecka. Nie żal ci go?

– A czemu miałoby być żal? To dobry chłopak i znajdzie sobie dziewczyny… Jest młodszy ode mnie, mamo. Prawie dwa lata. A mi potrzeba kogoś starszego. Czyż nie mam racji?

– Racja, gdy ludzie do siebie pasują charakterami, zainteresowaniami, i jest miłość, rzecz jasna – odpowiedziała mama.

Zosia pogłaskała Lunę, położyła ją na małej poduszce na kanapie i powiedziała:
– Dziś poznasz mojego przyjaciela. Na pewno ci się spodoba. Zobaczysz… Jest dobry. I przystojny!

Poszła na randkę i wkrótce wróciła do domu z młodym człowiekiem, eleganckim, wysokim i sympatycznym.

Zosia zaprosiła Szymona najpierw do kuchni, gdzie poczęstowała go herbatą i swoimi ciastkami. Chłopak pochwalił przepis i z przyjemnością wypił dwie filiżanki herbaty.

– Moja mama świetnie piecze ciasta. I ciasteczka też. Więc wiem, co dobre. Uważam, że każda dziewczyna powinna umieć nie tylko dobrze gotować, ale i piec. To jej odpowiedzialność jako gospodyni domowej, a ty – jesteś na dobrej drodze. Tak trzymaj – pochwalił Zosię – tylko nie przesadź z cukrem. To szkodzi zdrowiu w każdym wieku.

Przeszli do pokoju, gdzie Szymon oglądał książki na półkach. I tam skomentował:

– Fantasy to rzecz gustu. Ja czasu na to nie marnuję. Ale klasyka – to zawsze przyjemne, pożyteczne i życiowe. Poza tym, uczymy się jej wszędzie: w szkole, na studiach, sure, też w uczelniach. Przy okazji, planujesz podnosić swoje wykształcenie? I kiedy?

– Tak, zapisałam się na zaoczne, czyżby o tym nie wspominałam? – odparła Zosia – oczywiście, wyższe wykształcenie jest konieczne. Rozumiem to.

– Zaoczne to nie to, co stacjonarne, ale przynajmniej coś, jeśli nie ma innej możliwości… – stwierdził Szymon, oglądając zdjęcia Zosi z jej mamą.

Wtedy zauważył pieska na kanapie. Luna spała i nie reagowała na gościa. Była bardzo spokojnym psem, tym bardziej że słyszała głos swojej właścicielki.

– Co to? – zdziwił się Szymon – macie psa w domu?

– Co cię tak dziwi? Tak. Oto moja ukochana Luna – oczy Zosi błysnęły ciepłem.

– Widzę, ale zawsze uważałem, że zwierzęta lepiej trzymać na podwórzu, a nie tam, gdzie się śpi… Są przecież bardzo zaraźliwe. Moja mama pracuje w aptece, studiowała nauki i wie z doświadczenia, jak niebezpieczne jest trzymanie zwierząt w domu. To alergie, wieczna sierść, zapach, niepokój, a co najważniejsze – mnóstwo zarazków ważnych dla zdrowia człowieka… – twarz Szymona wyrażała obrzydzenie i oczywiste niezadowolenie.

– Ale prawie wszyscy trzymają psy albo koty, a często i jedne, i drugie, tak jak nasi sąsiedzi. I nic się nie dzieje.

– I to błąd. Duży błąd – przerwał jej Szymon niezadowolony – gdyby ludzie byli bardziej wykształceni, studiowali medycynę albo przynajmniej podstawy higieny, zrozumieliby absurd tej bezsensownej miłości do zwierząt. To nie ludzie. To tylko zwierzęta. Ile robaków w sobie noszą, i gdyby użyć mikroskopu, spojrzeć na tę poduszkę, na której śpi, włosy stanęłyby dęba…

– Często piorę poszewkę z tej poduszki, a my z mamą nigdy nie chorowaliśmy, nigdy nic nie zauważyliśmy… – próbowała słabo tłumaczyć Zosia swojemu znajomemu.

– Oczywiście, nie zauważyliście. Bo to się nie objawia od razu. Wraz z wiekiem zdrowie się pogorszy, a ty będziesz błądzić, zastanawiając się, dlaczego. Nie można trzymać zwierząt w domu. W porządku na wsiach, gdzie mieszkają na podwórzach, na zewnątrz, ale nie w pokojach, gdzie żyją ludzie, dzieci! – nie ustępując, Szymon wygłaszał długą krytykę.

Zosia była rozczarowana. Zobaczyła, jak Luna niepewnie podniosła głowę i spojrzała na nią uważnie, po czym skierowała wzrok na Szymona i znowu wtuliła się w poduszkę.

– Nigdy nie miałeś szczeniaka ani kotka? – nagle zapytała Zosia.

– Nie miałem. Ale nie cierpię z tego powodu. Nie to, że ich nie lubię, ale rozumiem, że ważniejsze jest bycie zdrowym i życie zgodne z zasadami – odpowiedział Szymon samolubnie – nie chcesz chyba, by twoje dzieci chorowały?

– Oczywiście nie chcę, ale moje dzieci będą szczęśliwe, zadbam o ich zdrowie i szczęście… – wyszeptała Zosia – chodźmy na spacer, pogoda dobra. Czemu siedzieć w domu?

Wyszli na ulicę i ruszyli w stronę parku. Wojtek obserwował Zosię z okna i prawie się rozpłakał. Nie potrafił wyznać miłości Zosi. Ich przyjaźń była ciepła, delikatna, ale tak mimo to dla obojga habitujaca, że nie śmiałby mówić o miłości.

Przechodząc przez park z przyjacielem, Zosia wspomniała o nagłych sprawach i chłodno się pożegnała.

– Zadzwonię? – zapytał Szymon.

Pokiwała głową i szybkim krokiem wróciła do domu. Przy klatce czekał smutny Wojtek. Zauważył szybko wracającą Zosię, ożywił się i zaprosił ją, by usiadła obok.

Przez chwilę milczeli, po czym Zosia westchnęła i powiedziała:
– No, jaki ten Szymon… na początku nie pomyślałbyś, że taki suchy aptekarz. A jednak! Mikrobi, mikrobi… A kto sam jest?

Wojtek patrzył na nią z niezrozumieniem, ale z radością przytakiwał.

– Wyobraź sobie, że nie lubi psów i kotów! Nie potrafi zrozumieć, jak można je lubić. Nawet nie próbowałam się kłócić i niczego wyjaśniać. Czułam, jakbym się od niego odsunęła. Jakby mnie chłód obleciał. Sterylna dusza… Bez bakterii, zapachów, pyłu, koloru i uczuć… – trudno było wydusić to z siebie Zosi.

– Czyli wszystko z nim skończone? – zaryzykował zapytać Wojtek.

– Z nim nic się nawet nie zaczęło. Na szczęście, że nie poszło dalej. Gdyby nie Luna… jak bym od razu się dowiedziała, że jest taki? A może zakochałabym się w nim, wyszła za mąż? A on nie znosi psów i kotów? A ja bez mojej Luny nie mogę żyć. Nigdy nikomu mojej maleńkiej nie oddam! – prawie krzyczała dziewczyna.

– Cicho, cicho – Wojtek głaskał Zosię po plecach, a potem i jego uczucia wzięły górę:
– Zosia, jesteś najlepsza, najbardziej kochająca, najpiękniejsza… Nie martw się. Wiesz, jak cię podziwiam. Idę do wojska, oto powołanie… Ale po prostu czekaj na mnie, a zrobię wszystko, byś była najszczęśliwsza… Byłoby nam razem najlepiej… – podał jej kartkę. To było wezwanie do Wojskowej Komisji.

Zosia nie podnosząc wzroku, wzięła kartkę i westchnęła:
– I ty też odchodzisz… Zostanę całkiem sama…

– Dlaczego sama? Z mamą i Luną! One kochają cię tak bardzo. I ja cię kocham… I będę pisał. I dzwonił, kiedy tylko się da. Wrócę niedługo. To tylko się wydaje, że długo, czas leci szybko. Zosia… – ukląkł przed nią, trzymając ją za ręce.

– Wojtek, sąsiedzi zobaczą. Wstań… – Zosia się zmieszała.

– Niech widzą. Nikogo się nie wstydzę, mogę wszystkim powiedzieć, że cię kocham! – wstał, nie puszczając jej dłoni, już szczęśliwy, że nie odsunęła rąk – powiedz, że będziesz na mnie czekać.

– Chodźmy na spacer z Luną. Dziś dzień pełen wrażeń, na pewno go nie zapomnę – uśmiechnęła się Zosia – proszę, ty mnie zrozum… poczekaj z żądaniami…

Poszli na spacer. Luna biegła przed nimi w parku, co chwila oglądając się na właścicielkę i Wojtka, który objął dziewczynę i szedł jak urzeczony, ciesząc się jej bliskością, czując jej oddech i zapach perfum…

Kiedy Zosia żegnała Wojtka w Wojskowym Komisariocie wczesnym rankiem, zamarła w jego objęciach. Ostatnie dni spędzali razem do późna. Jakby wkraczając w magiczny dorosły świat miłości, czułości i nadchodzącej długiej rozłąki.

– Będę czekała na ciebie, Wojtku… – wyszeptała – a ty pisz…

U jej stóp na smyczy siedziała Luna, to małe stworzenie, które w wielu rzeczach złączyło serca tej pary. Autobus z nowo wcielonymi odjechał. Zosia wracała do domu, prowadząc Lunę na smyczy i szepcząc jej:
– Spokojnie, maleńka, poczekamy na naszego żołnierza. Czyżby inaczej? Przecież on kocha nas obie!