Nowa znajomość i herbaciane spotkanie: ona zaprasza go do siebie.

Basia była trochę zdenerwowana: dziś postanowiła zaprosić do siebie na herbatę swojego nowego znajomego. Leszek pojawił się w jej życiu zaledwie kilka miesięcy temu, poznali się na tańcach, a on odprowadził ją do domu. Ich spotkania stawały się coraz częstsze.

Basia ukończyła już szkołę pedagogiczną i zaczęła pracować w centrum młodzieżowym, a Leszek, po studiach, pracował w biurze konstrukcyjnym. Był sympatycznym, oczytanym, spokojnym młodym człowiekiem, który od razu spodobał się Basi.

Była również poważną dziewczyną i chciała znaleźć tego jedynego, z którym mogłaby stworzyć rodzinę na całe życie. Tak nauczyła ją mama, która samotnie wychowywała córkę, będąc wcześnie owdowiałą. Pracowała jako konduktorka kolejowa i często była w trasie, więc Basia przyzwyczaiła się do samodzielności. Upiekła domowe ciastka, posprzątała mieszkanie i wyprowadziła swoją ukochaną psinę, Bunię, na spacer – małego pieska, w którym nie miała sobie równych.

Bunię znaleźli kiedyś z sąsiadem Witkiem, chłopakiem, który mieszkał piętro niżej. Wracali z narciarskiej wycieczki z pobliskiego lasku koło ich osiedlowego bloku i zobaczyli porzucone przy sklepie szczenię.

Okazało się, że to była suczka, drżąca i zmarznięta, Witek wziął ją na ręce i zaniósł do domu. W jego rodzinie był już jednak kot i pies, więc zaproponował Basi, żeby wzięła szczeniaka. Dziewczyna nie zastanawiała się ani chwili.

– Pomogę ci z nią chodzić na spacery, jak będziesz na zajęciach – obiecywał Witek – wiem, że i twoja mama jest dobra, i nie wyrzuci takiego miłego stworzenia na ulicę… – mówił Witek.

Basia przyjaźniła się z nim od dawna, dorastali na tym samym podwórku. Jednak Witek był młodszy o półtora roku, wkrótce miał iść do wojska, czekał na wezwanie z dnia na dzień.

Basia zawsze czuła sympatię sąsiada, ale on dla niej pozostawał tylko przyjacielem i po prostu świetnym chłopakiem. Wszyscy sąsiedzi dziwili się, jak Witek we wszystkim pomaga Basi. I spotyka ją po zajęciach, stojąc przy klatce, i przynosi zakupy ze sklepu, gdy Basia choruje, a jej mama jest w pracy, i przynosi jej pocztę z skrzynki, i towarzyszy jej na spacerach.

– Oj, jak on się martwi, że sobie kawalera znalazłaś – powiedziała mamie Basia – przecież odkąd się znamy, mówił, że cię kocha.
– A czego mu żałować? Dobry chłopak, na pewno znajdzie sobie narzeczone… Przecież jest młodszy ode mnie, mamo. Prawie o dwa lata. A mnie potrzebny ktoś starszy. Prawda?

– Ważne jest, by ludzie do siebie pasowali charakterem, zainteresowaniami i by była między nimi miłość – odpowiedziała mama.

Basia pogłaskała Bunię, położyła ją na małej poduszeczce na kanapie i powiedziała:
– Dzisiaj cię przedstawię mojemu przyjacielowi. Na pewno go polubisz. Zobaczysz… Jest wspaniały i przystojny!

Wyszła na spotkanie, po czym wróciła do domu z młodym, eleganckim, wysokim i przystojnym człowiekiem.

Basia zaprosiła Leszka najpierw do kuchni i poczęstowała go herbatą z własnoręcznie upieczonymi ciastkami. Chłopak pochwalił przepis i z radością wypił dwie filiżanki herbaty.

– Moja mama doskonale piecze ciasta. I ciastka też. Wiem coś o tym. Uważam, że każda dziewczyna powinna umieć nie tylko dobrze gotować, ale i piec. To jej obowiązek jako strażniczki domowego ogniska, a ty jesteś na dobrej drodze. Tylko nie przesadzaj z cukrem. To niezdrowe niezależnie od wieku.

Później przeszli do pokoju, gdzie Leszek zaczął oglądać książki na półkach. Tu także poczynił komentarz Basi.

– Fantasy to rzecz gustu. Ja nie poświęcam czasu na taką literaturę. A klasyka zawsze jest przyjemna, pożyteczna i życiowa. Studiuje się ją wszędzie: w szkole, na uczelni. Czy planujesz podnosić swoje kwalifikacje? I kiedy?

– Tak, zapisałam się na studia zaoczne, czyżbym ci nie mówiła? – odparła Basia – oczywiście, że trzeba mieć wyższe wykształcenie. Rozumiem.

– Zaoczne to nie to samo co stacjonarne, ale to lepsze niż nic, jeśli nie ma innej możliwości… – podsumował Leszek, oglądając zdjęcia dziewczyny z mamą.

Zauważył pieska na kanapie, Bunia spała spokojnie, nie zwracając uwagi na gościa, bo znała głos swojej właścicielki.

– Co to? – zdziwił się Leszek – macie w domu psa?

– Co cię tak dziwi? Tak. Poznaj moją ukochaną Bunię – oczy Basi zaświeciły ciepłem.

– Widzę, ale zawsze uważałem, że zwierzęta powinny być trzymane na zewnątrz, a nie tam, gdzie się śpi… Są bardzo zaraźliwe. Moja mama pracuje w aptece, studiowała nauki przyrodnicze i wie, jak niebezpieczne jest trzymanie zwierząt w domu. To alergie, wieczna sierść, zapachy, a przede wszystkim mnóstwo groźnych bakterii, niebezpiecznych dla zdrowia człowieka… – twarz Leszka wyrażała niechęć i wyraźne niezadowolenie.

– Ale prawie każdy ma psy lub koty, a często jedno i drugie, jak na przykład nasi sąsiedzi…

– I bardzo źle – przerwał Leszek niezadowolony – gdyby ludzie byli bardziej wykształceni, studiowali medycynę czy chociażby higienę, zrozumieliby absurd tej bezsensownej miłości do zwierząt. To nie ludzie. To tylko zwierzęta. Ile pasożytów noszą w sobie, gdyby spojrzeć przez mikroskop na tę poduszkę, na której śpią, włosy by dęba stanęły…

– Często pierzemy poszewkę tej poduszki, a my z mamą nigdy nie chorowałyśmy – próbowała wyjaśniać Basia z wyraźną rezygnacją.

– Oczywiście, nie zauważyliście, bo to nie działa natychmiast. Z czasem zdrowie się pogorszy, a ty będziesz się zastanawiać dlaczego. Nie wolno trzymać zwierząt w domu. W porządku na wsi, gdzie żyją na podwórkach, na zewnątrz, ale nie w pomieszczeniach, gdzie mieszkają ludzie, dzieci! – upierał się Leszek, moralizując dziewczynę.

Basia była rozczarowana. Zobaczyła, jak Bunia uniosła głowę i spojrzała na nią uważnie, potem na młodzieńca i znów zanurzyła się w poduszkę.

– Nigdy nie miałeś szczeniaka ani kotka? – zapytała nagle dziewczyna.

– Nie miałem. Ale mi tego nie brak. Nie, żebym ich nie lubił, ale wiem, że ważniejsze jest zdrowie i prawidłowe życie – odpowiedział Leszek z wyniosłą satysfakcją – nie chcesz, by twoje dzieci chorowały?

– Nie chcę oczywiście, ale moje dzieci będą szczęśliwe, zadbam o ich zdrowie i radość… – wyszeptała Basia – a może pójdziemy na spacer, taka ładna pogoda. Po co siedzieć w domu?

Wyszli na ulicę i skierowali się do parku. Witek obserwował Basię z okna, niemalże płacząc. Nie mógł jej wyznać miłości. Ich przyjaźń była ciepła i delikatna, tak przyzwyczajona do siebie, że nie śmiałby mówić o miłości.

Po spacerze po parku Basia powiedziała, że musi pilnie coś załatwić i chłodno się pożegnała.

– Zadzwonię? – zapytał Leszek.

Skinęła głową i pośpieszyła do domu. Przed wejściem siedział zasmucony Witek. Widząc szybko wracającą Basię, rozpromienił się i zawołał, by usiadła obok.

Przez chwilę milczeli, potem Basia westchnęła i powiedziała:
– No cóż… Ależ z tego Leszka aptekarski suchar. Mówi o mikrobach… A kim on sam jest?

Witek patrzył na nią z niezrozumieniem, ale z radością przytakiwał.

– Wyobraź sobie, że on nie lubi psów ani kotów! W ogóle ich nie rozumie, jak można je kochać. Nawet się nie spierałam, bo mnie od niego odrzuciło. Jakby zimny wiatr zawiał. Cóż za typ. Sterylna dusza… Bez mikrobów, zapachów, kurzu, barw i uczuć… – nie mogła się powstrzymać Basia.

– Czyli z nim wszystko skończone? – odważył się zapytać Witek.

– Z nim nic się nie zaczęło. Dzięki Bogu, że to się skończyło. I gdyby nie Bunia… jak bym się od razu dowiedziała, jaki on jest? A co, jeśli bym się w nim zakochała, wyszła za mąż? A on nie znosi psów i kotów? A ja bez mojej Buni nie mogę żyć. I nikomu jej nie oddam! – prawie krzyczała dziewczyna.

– Spokojnie, spokojnie – Witek pogłaskał Basię po plecach i nagle go też poniosło: – Basia… Jesteś najlepsza, najpiękniejsza, najwspanialsza… Nie martw się. Wiesz, jak cię uwielbiam. Idę do wojska, dostałem wezwanie… Ale czekaj na mnie, zrobię wszystko, byś była najszczęśliwsza… Byśmy razem byli najszczęśliwsi… – podał jej papierek. To było wezwanie do WKU.

Basia, nie podnosząc wzroku, wzięła papier i westchnęła:
– A więc i ty odchodzisz… Zostanę całkiem sama…

– Dlaczego sama? Z mamą i Bunią! Kochają cię tak samo. I jeszcze ja cię kocham… Będę ci pisać. I dzwonić, jak tylko będę mógł. Wrócę szybko. To tylko na pozór długo, a czas leci szybko. Basia… – usiadł przed nią na kuckach, biorąc jej ręce.

– Witek, sąsiedzi zobaczą. Wstań… – speszyła się Basia.

– Niech widzą. Nie wstydzę się, mogę wszystkim powiedzieć, że cię kocham! – wstał, nie puszczając jej dłoni, już szczęśliwy, że ich nie zabierała – powiedz, że będziesz na mnie czekać.

– Chodźmy z Bunią na spacer. To dzień pełen emocji, na pewno go nie zapomnę – uśmiechnęła się Basia – oszczędź mnie trochę i na razie niczego nie oczekuj…

Poszli na spacer. Bunia biegała po parku, zerkając raz po raz na swoją panią i Witka, który obejmował Basię i szedł jak zaczarowany, ciesząc się jej bliskością, słysząc jej oddech i zapach perfum…

Odprowadzając Witka do Wojskowej Komendy Uzupełnień wczesnym rankiem, Basia zamarła w jego objęciach. Ostatnie dni spędzali na długich, wieczornych spacerach, jakby wkraczali w zaczarowany, dorosły świat miłości, czułości i czekającej ich długiej rozłąki.

– Będę czekać na ciebie, Witek… – wyszeptała – pisz do mnie…

U jej stóp na smyczy siedziała Bunia, to małe stworzenie, które w wielu aspektach połączyło serca tej pary. Autobus z nowo wcielonymi odjechał. Basia ruszyła w stronę domu, prowadząc Bunię na smyczy i szepcząc do niej:
– Nic nie szkodzi, kochana, poczekamy na naszego żołnierza. Jakżeby inaczej? Przecież obie nas kocha!