Noc przed świtem

Noc przed świtem
Gdy u Jagody zaczęły się skurcze, zegar wskazywał kwadrans po trzeciej. W mieszkaniu panowała wilgotna półmrok: za oknem siąpił drobny deszcz, a latarnie malowały na asfalcie rozmyte refleksy. Krzysztof wstał z kanapy wcześniej niż ona nie spał prawie całą noc, wiercił się na kuchennym krześle, raz sprawdzał torbę przy drzwiach, raz wyglądał przez okno. Jagoda leżała na boku, przyciskając dłoń do brzucha i licząc sekundy między falami bólu: siedem minut, potem sześć i pół. Próbowała przypomnieć sobie oddech z filmiku wdech nosem, wydech ustami, ale wychodziło nierówno.

Już? zapytał Krzysztof z korytarza, głos brzmiał stłumione: drzwi sypialni były przymknięte.

Chyba Ostrożnie usiadła na krawędzi łóżka i poczuła chłód podłogi pod bosymi stopami. Skurcze są częstsze.

Przygotowywali się do tej chwili cały ostatni miesiąc: kupili dużą niebieską torbę do szpitala, spakowali wszystko z listy wydrukowanej ze strony internetowej. Paszport, ubezpieczenie, karta ciąży, zapasowa koszula nocna, ładowarka do telefonu, a nawet czekolada na wszelki wypadek. Ale teraz nawet ten porządek wydawał się kruchy. Krzysztof krzątał się przy szafie, przeglądając teczki z dokumentami.

Paszport mam Ubezpieczenie O, tu jest A gdzie karta ciąży? Nie brałaś jej wczoraj? Mówił szybko i cicho, jakby bał się obudzić sąsiadów przez ścianę.

Jagoda z trudem się podniosła i poszła do łazienki musiała przynajmniej umyć twarz. Pachniało tam mydłem i lekko wilgotnymi ręcznikami. W lustrze patrzyła kobieta z ciemnymi podkrążonymi oczami i rozczochranymi włosami.

Może od razu zamówimy taksówkę? zawołał Krzysztof z korytarza.

Dobrze Tylko sprawdź jeszcze raz torbę

Oboje byli młodzi: Jagoda miała dwadzieścia siedem lat, Krzysztof lekko po trzydziestce. On pracował jako inżynier konstruktor w lokalnej fabryce, ona do urlopu macierzyńskiego uczyła angielskiego w szkole. Mieszkanie było małe: kuchnia z salonem i sypialnia z widokiem na aleję. Wszystko przypominało o zmianach: dziecięce łóżeczko w kącie już było złożone, ale leżała w nim stos pieluch; obok pudełko z zabawkami od przyjaciół.

Krzysztof zamówił taksówkę przez aplikację znany żółty znaczek pojawił się na ekranie telefonu niemal natychmiast.

Będzie za dziesięć minut

Starał się mówić spokojnie, ale palce mu drżały nad ekranem.

Jagoda narzuciła bluzę na nocną koszulę i poszukała ładowarki do telefonu: wskaźnik pokazywał osiemnaście procent. Wsunęła kabel do kieszeni kurtki razem z ręcznikiem do twarzy na wszelki wypadek.

W przedpokoju pachniało butami i lekko wilgotną kurtką Krzysztofa suszyli ją po wczorajszym spacerze.

Gdy się zbierali, skurcze stawały się silniejsze i częstsze. Jagoda starała się nie patrzeć na zegar: lepiej liczyć oddechy i myśleć o drodze przed sobą.

Wyszli na klatkę schodową pięć minut przed czasem: dyżurne światło rzucało blade plamy przy windzie, skąd ciągnął przeciąg. Na schodach było chłodno; Jagoda szczelniej zapięła kurtkę i przycisnęła do siebie teczkę z dokumentami.

Na dole powietrze było wilgotne i chłodne nawet jak na maj: krople deszczu spływały po daszku nad drzwiami, nieliczni przechodnie spieszyli się chodnikami, owijając się w kurtki lub naciągając kaptury głębiej.

Samochody na podwórku stały chaotycznie; gdzieś w oddali słychać było głuchy stuk silnika jakby ktoś rozgrzewał go przed nocną zmianą. Taksówka spóźniała się już pięć minut; punkt na mapie poruszał się powoli: kierowca wyraźnie krążył między podwórkami lub omijał jakąś przeszkodę.

Krzysztof nerwowo sprawdzał telefon co pół minuty:

Pisze: Dwie minuty. Ale jedzie dziwną trasą Może remont?

Jagoda oparła się o poręcz przy wejściu i próbowała rozluźnić ramiona. Nagle przypomniała sobie o czekoladzie: sięgnęła do bocznej kieszeni torby i upewniła się, że jest. Drobiazg, ale miło poczuć coś znajomego w całym tym zamieszaniu.

Wreszcie reflektory wynurzyły się zza rogu domu: biały Renault zwolnił przed klatką i zatrzymał się przy schodach. Kierowca wyszedł sam mężczyzna około czterdziestki ze zmęczoną twarzą i krótką brodą; szybko otworzył tylne drzwi i pomógł Jagodzie usiąść z całym bagażem.

Dobry wieczór! Do szpitala? Rozumiem! Proszę się przypiąć!

Mówił energicznie, ale nie za głośno; jego ruchy były zdecydowane, ale bez pośpiechu. Krzysztof usiadł obok Jagody za kierowcą; drzwi zamknęły się nieco głośniej niż zwykle w środku pachniało świeżym powietrzem zmieszanym z resztkami kawy z kubka termicznego przy hamulcu ręcznym.

Wyjeżdżając z podwórka, od razu wpadli w mały korek: przed nimi migały światło awaryjne maszyn drogowych robotnicy układali asf