Noc przed świtem

Noc przed świtem

Kiedy u Oli zaczęły się skurcze, zegar wskazywał za kwadrans trzecią. W mieszkaniu panowała wilgotna półmrok: za oknem mżył drobny deszcz, a latarnie malowały na asfalcie rozmyte plamy światła. Marek wstał z kanapy wcześniej niż ona nie spał prawie całą noc, wiercił się na kuchennym krześle, raz sprawdzał torbę przy drzwiach, raz wyglądał przez okno. Ola leżała na boku, przyciskając dłoń do brzucha i licząc sekundy między falami bólu: siedem minut, potem sześć i pół. Próbowała przypomnieć sobie oddech z filmiku wdech nosem, wydech ustami, ale wychodziło nierówno.

Już? zapytał Marek z korytarza, jego głos brzmiał stłumione; drzwi sypialni były przymknięte.

Chyba tak Ostrożnie usiadła na brzegu łóżka i poczuła chłód podłogi pod bosymi stopami. Skurcze są częstsze.

Przygotowywali się do tej chwili cały ostatni miesiąc: kupili dużą niebieską torbę do szpitala, spakowali wszystko według listy wydrukowanej ze strony internetowej. Paszport, ubezpieczenie, karta ciąży, zapasowa koszula nocna, ładowarka do telefonu, a nawet czekolada na wszelki wypadek. Ale nawet ten porządek wydawał się teraz niepewny. Marek krzątał się przy szafie, przeglądając teczki z dokumentami.

Paszport mam Ubezpieczenie Tu jest A gdzie karta ciąży? Nie brałaś jej wczoraj? Mówił szybko i cicho, jakby bał się obudzić sąsiadów przez ścianę.

Ola z trudem wstała i poszła do łazienki musiała przynajść się umyć. Pachniało tam mydłem i lekko wilgotnymi ręcznikami. W lustrze patrzyła na nią kobieta z ciemnymi cienkami pod oczami i rozczochranymi włosami.

Może od razu zamówimy taksówkę? zawołał Marek z korytarza.

Dobrze Tylko sprawdź jeszcze raz torbę

Oboje byli młodzi: Ola miała dwadzieścia siedem lat, Marek niewiele ponad trzydzieści. Pracował jako inżynier konstruktor w lokalnej fabryce, ona przed urlopem macierzyńskim uczyła angielskiego w szkole. Mieszkanie było małe: kuchnia z salonem i sypialnia z widokiem na aleję. Wszystko przypominało o zmianach: dziecięce łóżeczko w kącie było już złożone, ale leżała w nim stos pieluszek; obok pudełko z zabawkami od przyjaciół.

Marek zamówił taksówkę przez aplikację znajoma żółta ikona pojawiła się na ekranie telefonu niemal natychmiast.

Samochód będzie za dziesięć minut

Starał się mówić spokojnie, ale jego palce drżały nad ekranem.

Ola narzuciła bluzę na nocną koszulę i poszukała ładowarki do telefonu: wskaźnik pokazywał osiemnaście procent. Wsunęła kabel do kieszeni kurtki razem z ręcznikiem do twarzy w razie czego przyda się w drodze.

W przedpokoju pachniało butami i lekko wilgotną kurtką Marka suszyli ją po wczorajszym spacerze.

Gdy się pakowali, skurcze stawały się silniejsze i coraz częstsze. Ola starała się nie patrzeć na zegar: lepiej liczyć oddechy i myśleć o drodze przed sobą.

Wyszli na klatkę schodową pięć minut przed umówionym czasem: światło dyżurne rzucało blade plamy przy windzie, skąd ciągnął przeciąg od dołu do góry. Na schodach było chłodno; Ola szczelniej zapięła kurtkę i przycisnęła do siebie teczkę z dokumentami.

Na dole, przed klatką, powietrze było wilgotne i chłodne nawet na maj: krople deszczu spływały po daszku nad drzwiami, nieliczni przechodnie spieszyli się chodnikiem, otulając się w kurtki lub nasuwając kaptury głębiej.

Samochody na podwórku stały chaotycznie; gdzieś w oddali słychać było głuchy odgłos silnika jakby ktoś rozgrzewał auto przed nocną zmianą. Taksówka spóźniała się już pięć minut; punkt na mapie przesuwał się powoli: kierowca wyraźnie kluczył między podwórkami albo omijał jakąś przeszkodę.

Marek nerwowo sprawdzał telefon co pół minuty:

Pisze: Dwie minuty. Ale jedzie okrężną drogą Może remont?

Ola oparła się o poręcz schodów i spróbowała rozluźnić ramiona. Nagle przypomniała sobie o czekoladzie: wsunęła rękę do bocznej kieszeni torby i upewniła się była tam. Drobiazg, a jednak przyjemnie czuć coś znajomego w całym tym zamieszaniu.

W końcu reflektory wyłoniły się zza rogu domu: biała Skoda zwolniła przed klatką i zatrzymała się przy samych schodach. Kierowca sam wyszedł na spotkanie mężczyzna około czterdziestki ze zmęczoną twarzą i krótką brodą; szybko otworzył tylne drzwi i pomógł Oli usiąść ze wszystkimi rzeczami.

Dobry wieczór! Do szpitala? Jasne! Zapnijcie pasy

Mówił energicznie, nie za głośno; jego ruchy były zdecydowane, ale bez niepotrzebnego pośpiechu. Marek usiadł obok Oli za kierowcą; drzwi zatrzasnęły się nieco głośniej niż zwykle w środku pachniało świeżym powietrzem zmieszanym z resztką kawy z k