Noc przed świtem

Noc przed świtem

Kiedy u Marianny zaczęły się skurcze, zegar wskazywał kwadrans po trzeciej. W mieszkaniu panowała wilgotna półmrok: za oknem mżył drobny deszcz, latarnie malowały na asfalcie rozmyte plamy światła. Jakub wstał z kanapy wcześniej niż ona nie spał prawie całą noc, wiercił się na kuchennym krześle, raz sprawdzał torbę przy drzwiach, raz wyglądał przez okno. Marianna leżała na boku, przyciskając dłoń do brzucha i licząc sekundy między falami bólu: siedem minut, potem sześć i pół. Próbowała przypomnieć sobie oddech z filmiku wdech nosem, wydech ustami, ale wychodziło nierówno.

Już? zapytał Jakub z korytarza, jego głos brzmiał stłumione: drzwi sypialni były przymknięte.

Chyba tak Ostrożnie usiadła na krawędzi łóżka i poczuła chłód podłogi pod bosymi stopami. Skurcze są częstsze.

Przygotowywali się do tego momentu cały ostatni miesiąc: kupili dużą niebieską torbę do szpitala, spakowali wszystko według listy wydrukowanej ze strony internetowej. Paszport, ubezpieczenie, karta ciąży, zapasowa koszula nocna, ładowarka do telefonu, a nawet czekolada na wszelki wypadek. Ale teraz nawet ten porządek wydawał się chwiejny. Jakub krzątał się przy szafie, przeglądając teczki z dokumentami.

Paszport mam Ubezpieczenie O, tu jest A gdzie karta ciąży? Nie brałaś jej wczoraj? Mówił szybko i cicho, jakby bał się obudzić sąsiadów przez ścianę.

Marianna ciężko wstała i poszła do łazienki musiała przynajmniej umyć twarz. Pachniało tam mydłem i lekko wilgotnymi ręcznikami. W lustrze patrzyła na nią kobieta z ciemnymi podkówkami pod oczami i rozczochranymi włosami.

Może od razu zamówimy taksówkę? zawołał Jakub z korytarza.

Dobrze Tylko sprawdź jeszcze raz torbę

Oboje byli młodzi: Marianna miała dwadzieścia siedem lat, Jakub niewiele ponad trzydzieści. Pracował jako konstruktor w lokalnej fabryce, ona przed urlopem macierzyńskim uczyła angielskiego w szkole. Mieszkanie było małe: kuchnia-połączona-z-pokojem i sypialnia z widokiem na aleję. Wszędzie widać było zmiany: dziecięce łóżeczko w kącie już złożone, ale wciąż przykryte stosem pieluszek; obok pudełko z zabawkami od przyjaciół.

Jakub zamówił taksówkę przez aplikację znajoma żółta ikona pojawiła się na ekranie telefonu niemal natychmiast.

Będzie za dziesięć minut

Starał się mówić spokojnie, ale palce mu drżały nad ekranem.

Marianna narzuciła bluzę na nocną koszulę i szukała ładowarki do telefonu: wskaźnik pokazywał osiemnaście procent. Wsunęła kabel do kieszeni kurtki razem z ręcznikiem do twarzy może się przyda w drodze.

W przedpokoju pachniało butami i lekko wilgotną kurtką Jakuba suszyli ją po wczorajszym spacerze.

Gdy się pakowali, skurcze stawały się silniejsze i częstsze. Marianna starała się nie patrzeć na zegar: lepiej liczyć oddechy i myśleć o drodze przed sobą.

Wyszli na klatkę schodową pięć minut przed umówionym czasem: dyżurne światło rzucało blade plamy przy windzie, skąd ciągnął przeciąg od dołu. Na schodach było chłodno; Marianna zapięła kurtkę mocniej i przycisnęła do siebie teczkę z dokumentami.

Na dole, przed blokiem, powietrze było wilgotne i chłodne nawet jak na maj: krople deszczu spływały po daszku nad drzwiami, nieliczni przechodnie spieszyli się chodnikiem, otulając się w kurtki lub naciągając kaptury głębiej.

Samochody na podwórku stały chaotycznie; gdzieś w oddali słychać było głuche dudnienie silnika jakby ktoś rozgrzewał auto przed nocną zmianą. Taksówka spóźniała się już pięć minut; punkt na mapie przesuwał się wolno: kierowca ewidentnie kluczył między podwórkami lub omijał jakąś przeszkodę.

Jakub nerwowo sprawdzał telefon co pół minuty:

Pisze: Dwie minuty. Ale jedzie jakoś dziwnie Może remont drogi?

Marianna oparła się o poręcz ganku i spróbowała rozluźnić ramiona. Nagle przypomniała sobie o czekoladce: sięgnęła do bocznej kieszeni torby i upewniła się była tam. Drobiazg, ale miło było czuć coś znajomego w całym tym zamieszaniu.

Wreszcie reflektory wynurzyły się zza rogu bloku: biała Skoda zwolniła przed wejściem i zatrzymała się przy samych schodach. Kierowca wysiadł sam mężczyzna około czterdziestki, z zmęczoną twarzą i krótką brodą; szybko otworzył tylne drzwi i pomógł Mariannie usiąść z całym bagażem.

Dobry wieczór! Do szpitala? Załatwione! Zapnijcie pasy!

Mówił energicznie, niezbyt głośno; jego ruchy były zdecydowane, ale bez zbędnego pośpiechu. Jakub usiadł obok Marianny za kierowcą; drzwi zatrzasnęły się głośniej niż zwykle w środku pachniało świeżym powietrzem zmieszanym z resztkami kawy z kubka przy dźwigni hamulca.

Wyjeżdżając z osiedla, natknęli się na mały korek: przed nimi migały światła awaryjne maszyn drogowych robotnicy układali asfalt nocą pod rzadkimi latarniami. Kierowca podkręcił nawigację:

No proszę Mieli skończyć przed północą! Teraz objedziemy boczną uliczką

W tym momencie Marianna nagle przypomniała sobie o karcie ciąży:

Stój! Zapomniałam karty! Została w domu! Bez niej mnie nie przyjmą!

Jakub zbladł:

Zaraz wrócę! Nie jesteśmy daleko!

Kierowca spojrzał w lusterko:

Spokojnie! Ile to zajmie? Zaczekam tu, ile trzeba jeszcze mamy czas!

Jakub wyskoczył z samochodu prawie biegiem, bryzgi wody rozbryzgiwały się pod jego nogami. Po czterech minutach wrócił zadyszany karta była przy nim razem z kluczami: zdążył je zostawić w zamku i wrócić po nie po schodach. Przez cały ten czas kierowca milcząco obserwował drogę. Gdy Jakub wsiadł z powrotem, tylko krótko skinął:

Wszystko gra? To ruszamy!

Marianna mocno przycisnęła dokumenty do piersi, skurcz był silniejszy niż wcześniej próbowała oddychać równo przez zęby. Samochód powoli posuwał się wzdłuż