No to jak, gospodarzu, ruszamy w nowe miejsce. Będziesz mieszkał u mnie, mieszkanie wprawdzie jednopokojowe, ale jakoś się pomieścimy

No to, gospodarzu, jedziemy w nowe miejsce. Będziesz mieszkał u mnie, mieszkanie wprawdzie jednopokojowe, ale myślę, że się pomieścimy.

Boże, mam trzydzieści osiem lat, żyję sama. Przez całe życie nikomu krzywdy nie zrobiłam, nie powiedziałam złego słowa. Wszystko, co mam, zarobiłam własnymi rękami: jednopokojowe mieszkanie, działkę.

Grzech narzekać, rodzice też pomagali, ile mogli, jestem u nich piąta, najmłodsza. Mam dwie bliskie przyjaciółki, znamy się od młodości. Spotykamy się rzadko, obie zamężne.

Nie lubię, gdy ich mężowie po pijanemu zaczynają opowiadać nieprzyzwoitości o upiększeniu mojej samotności, ale tak, żeby żony nie słyszały.

Musiałam im po kolei wymierzyć policzki i wyjaśnić, że mąż przyjaciółki to dla mnie nie mężczyzna. Chwała Bogu, zrozumieli.

Zamilkła na chwilę, Nadzieja z tęsknotą w oczach spojrzała przez okno i pomyślała, jak wielu tam, za szybą, jest szczęśliwych ludzi i takich samych nieszczęśliwych jak ona. Wróciła wzrokiem do oblicza Matki Boskiej i ciągnęła dalej:

Nigdy niczego od Ciebie nie prosiłam, teraz zwracam się z pokorą. Daj mi, Boże, to, co ludziom nie przystoi. Zmęczyła mnie samotność. Poślij mi jakieś zwierzątko, człowieka bezdomnego, może jakąś sierotę.

Jestem bojaźliwa, Panie, niepewna siebie. Wszyscy myślą, że jestem ponura, zamknięta w sobie, a ja po prostu niezdecydowana, nie wiem, co wypada powiedzieć, boję się, by się ze mnie nie śmiali.

Ojciec zawsze karał, bym pilnowała się, by im wstydu nie przynosić. I tak żyję. Pomóż, oświeć, naprowadź na drogę prawą. Amen.

Niedziela. Wczesny wiosenny poranek. W domu naprzeciwko w rzadkich oknach pali się światło. Po raz pierwszy szczerze się pomodliłam, a gdy odeszłam od małej ikony, poczułam na policzkach dwie smugi niewypłakanych wcześniej łez.

Otarłam je wierzchem dłoni, chwyciłam dwie ciężkie torby z zakupami, z farbą do parkanu i innymi drobiazgami gospodarskimi, wyszłam z mieszkania.

Radość mojego życia działka. Tam nie jestem samotna: popracuję, przez płot pogadam z sąsiadkami o perspektywach zbiorów.

Torby ciągną ręce ku ziemi, dobrze, że mieszkam niedaleko przystanku. Na przystanku nikogo nie ma, stoję sama blisko godzinę. Minął jeden autobus podmiejski, drugi, oba zatłoczone. Jeśli i trzeci przejedzie obok, wrócę do domu, znaczy, nie było mi dziś sądzone na działce.

Przy takiej liczbie ludzi nie da się wrócić wieczorem, a rano do pracy.

I oto cud: pełny autobus przyhamował, wyrzucił z siebie pijanego mężczyznę wśród awantur i radośnie zaprosił mnie do środka.

Wzdycham, wciskam się, drzwi ledwo się zamykają, ściskając mnie, brak tlenu i mieszanina zapachów sprawia, że niemal tracę przytomność.

Czterdzieści pięć minut, i jestem na swojej ukochanej działce. Do piętnastej z plecami wędzona szynka, z przodu Śnieżka. Wracam na pół zgiętych nogach do domku. Plecy zgarbione, ręce poniżej kolan, martwy wzrok, cud, że w ogóle dobrze!

Mrugnęłam do odbicia w lustrze, szybko wzięłam prysznic i postanowiłam położyć się przed telewizorem, by odpocząć godzinę.

Zasnęłam w locie, ledwo dotykając poduszki. Zmęczenie. Obudziłam się w środku nocy. Telewizor pokazywał jakiś film, wyłączyłam go, nastawiłam budzik i znów, zrzucając szlafrok, położyłam się spać. Ale sen nie przychodził. Przewracałam się jakiś czas, wstałam, przygotowałam sobie obiad do pracy.

Po dwóch dniach pracy znów ruszyłam znajomą trasą na działkę. Wchodząc do domku, osłupiałam: czajnik elektryczny gorący, moja ulubiona filiżanka stała z cukrem i torebką herbaty.

Nie wierząc oczom, dotknęłam filiżanki, pokręciłam głową, wyszłam na zewnątrz, a wzrok wbił się w mój pomalowany parkan. Pomalowany?! Nic nie rozumiem.

Pytanie narzucało się samo. Kto? Może przyjechała mama? Podeszłam, dotknęłam jednym palcem parkanu ślad zielonej farby.

To nie mama, farba nałożona całkiem niedawno. Nic nie rozumiem. Na sąsiedniej działce w malinach mignęła chustka sąsiadki, babka