— No dobrze, chłopaki, wędkowanie może poczekać — zdecydował Wiktor i chwycił podbierak. — Trzeba ratować biedaka!

No dobrze, chłopaki, wędzarnia poczeka zdecydował Witold i chwycił podbierak. Trzecha uratować biedaka.

Witold prowadził statkiem po gładkiej tafli Zalewu Utrata, a jego pasażerowie turyści z Warszawy z zapałem zarzucali wędki. Dzień zapowiadał się idealnie: świeciło słońce, wiatr musiał delikatnie, a ryby brały chętnie.

Witoldzie Kazimierzowiczu, tam coś płynie! nagle krzyknął jeden z urlopowiczów, wskazując w dalę.

Kapitan zmrużył oczy, wpatrując się w wodę:

Wygląda jak ptak A może coś innego

Gdy statek się zbliżył, wszyscy zamarli. W wodzie, ledwo utrzymując się na powierzchni, rozpaczliwie miotał się kot. Rudy, przemoczony, zupełnie wyczerpany.

No nie! pokręcił głową Witold. Jak on się tu znalazł? Do brzegu dobry kilometr!

Może wypadł z łodzi? zasugerował jeden z turystów.

Albo nurt go tu przygnał dodał drugi.

Kot żałośnie miauknął i próbował dopłynąć do statku, ale siły go opuszczały.

No dobra, chłopaki, ryby zacznają postanowił Witold i sięgnął po podbierak. Trzeba ratować biedactwo.

Wyjęcie kota nie było łatwe drapał się, rzucał, wpadał w panikę. W końcu jednak udało się go delikatnie wyciągnąć na pokład.

Zupewnie wykończony westchnął Witold, owijając drżącego kota w starą kurtkę. Ile się tu męczył?

Kot wtulił się w róg pokładu i patrzył na ludzi lękliwymi oczami. Mokra sierść sterczała na wszystkie strony, wachlarz wąsów wibrował.

Jaki śliczny! rozczuliła się żona jednego z turystów. I jeszcze młody.

Trzeba go zawieźć do weterynarza zaniepokoił się Witold. Kto wie, ile wody się napił.

Weterynarz zbadał kota i uspokoił wszystkich:

Zdrowy, choć wyczerpany. Odwodniony, przestraszony ale żyje. Dajcie mu tydzień będzie jak nowy.

A może poszukać właścicieli? zapytał Witold.

Można ogłoszenie dać. Ale wygląda na bezdomnego.

Witold zabrał kota do domu. Jego żona Bożena przywitała nowego gościa ciepło:

Ojej, jaki chudy! Zaraz cię odżywimy!

Pierwsze dni kot spędzał pod kanapą, wychodził tylko na jedzenie. Stopniowo zaczął eksplorować mieszkanie. Po tygodniu już mówił, gdy Bożena głaskała go po grzbiecie.

Wiesz powiedział Witold do żony może zostawimy go u nas? Mało prawdopodobne, że ktoś się zgłosi.

Nie mam nic przeciwko uśmiechnęła się Bożena. Od dawna marzyłam o kociaku. Jak go nazwiemy?

Szczęśliarz odpowiedział bez wahania Witold. Nie każdy ma tyle szczęścia na środku jeziora.

Kot, usłyszawszy nowe imię, podniósł głowę i głośno miauknął jakby aprobował wybór.

Miesiąc później Szczęściarz był już pełnoprawnym członkiem rodziny. Witał Witolda przy drzwiach, grzał się na kolanach Bożeny, sprytnie wyprosił rybę w kuchni. Tylko wody unikał nawet do miski podchodził ostrożnie.

Ma pewnie traumę tłumaczyła Bożena sąsiadkom. Po takim przeżyciu to normalne.

A może to los tak chciał? zastanawiała się sąsiadka Halina. Sam do was przybył.

Witold pogłaskał kota za uchem:

Może i tak. Dobrze, że wtedy wybraliśmy się na ryby. Inaczej

Rudy otarł się o jego dłoń i z zadowoleniem zamrruczał, jakby mówił: *Wszystko będzie dobrze. Teraz jestem z wami. Na zawsze.*

A Witold i Bożena w milczeniu się z tym zgodzili.

Czasem pomoc w potrzebie staje się największym szczęściem. Czasem ratunek przychodzi nie tam, gdzie go szukasz, a wtedy prawdziwe szczęście płynie ci na spotkanie. Trzeba tylko nie przeoczyć chwili, gdy ktoś cię potrzebuje.

Bo właśnie w takich momentach przychodzi nowa, nieoczekiwana miłość. I choć początek bywa trudny najsilniejsze więzi rodzą się w burzliwych czasach.