No, cóż, gospodarzu, ruszamy w nowe miejsce. Będziesz mieszkał u mnie, mieszkanie co prawda jednopokojowe, ale myślę, że się pomieścimy.

No cóż, gospodarzu, jedziemy w nowe miejsce. Będziesz mieszkał u mnie, mieszkanie wprawdzie jednopokojowe, ale myślę, że się pomieścimy.

Boże, mam trzydzieści osiem lat, żyję sama. Przez całe życie nikomu krzywdy nie zrobiłam, nie powiedziałam złego słowa. Wszystko, co mam, zarobiłam własnymi rękami: to maleńkie mieszkanie, działkę.

Nie mam prawa narzekać, rodzice też pomagali, na co ich stać jestem piąta, najmłodsza. Mam dwie bliskie przyjaciółki, znamy się od młodości. Spotykamy się rzadko, obie są zamężne.

Nie lubię, gdy ich mężowie po pijaku mówią obsceniczne rzeczy o ułatwieniu mi samotności, ale tak, by żony nie słyszały.

Musiałam im po kolei dać w twarz i wyjaśnić, że mąż przyjaciółki dla mnie mężczyzną nie jest. Chwała Bogu, zrozumieli.

Zamilkła na chwilę, Zofia z bólem w oczach odwróciła się do okna i pomyślała o tym, jak wielu ludzi za szybą jest szczęśliwych, a ilu tak samo nieszczęśliwych jak ona. Znów zwróciła się do oblicza Bożego i ciągnęła dalej:

Nigdy Cię o nic nie prosiłam, teraz przychodzę z pokorą. Daj mi, Boże, co ludziom nie przystoi. Zmęczyłam się samotnością. Poślij mi jakieś zwierzątko, może człowieka bezdomnego, sierotę jakąś.

Jestem tchówek, Panie, niepewna siebie. Wszyscy myślą, że jestem ponura, zamknięta w sobie, a ja tylko waham się, nie wiem, co wypada powiedzieć, boję się, by się ze mnie nie śmiali.

Ojciec zawsze kazał mi uważać, bym nie przyniosła im wstydu. I tak żyję. Pomóż, oświeć, prowadź ścieżką prawdziwą. Amen.

Niedziela. Wczesny wiosenny poranek. W domu naprzeciwko w rzadkich oknach pali się światło. Po raz pierwszy szczerze się pomodliła, a gdy odeszła od małej ikony, poczuła na policzkach dwie smugi niewypłakanych łez.

Otarła je wewnętrzną stroną dłoni, chwyciła dwie ciężkie torby z zakupami, farbą do płotu i innymi drobiazgami, wyszła z mieszkania.

Radością mojego życia jest działka. Tam nie jestem samotna: mogę popracować, pogadać przez płot z sąsiadkami o perspektywach plonów.

Torby ciągną ręce ku ziemi, dobrze, że mieszkam niedaleko przystanku. Na przystanku nikogo nie ma, stoję sama prawie godzinę. Minął jeden autobus, drugi wszystkie pełne. Jeśli trzeci też przejedzie, wracam do domu znaczy, nie było mi dziś sądzone na działce.

Przy takim tłoku wieczorem nie da się wrócić, a rano do pracy.

I oto cud: zatrzymał się pełny autobus, wyrzucił ze swoich wnętrzności pijanego mężczyznę z awanturą i radośnie wpuścił mnie do środka.

Wydecham, wciskam się, drzwi ledwo się zamykają, ściskając mnie, od braku tlenu i mieszaniny zapachów omal nie tracę przytomności.

Czterdzieści pięć minut i jestem na swojej ukochanej działce. Do piętnastej z pleców wędzony schab, z przodu Śnieżka. Wracam na pół zgiętych nogach do domku. Plecy zgarbione, ręce poniżej kolan, wzrok zgaszony cud, że w ogóle dobrze!

Mrugnęła do odbicia w lustrze, wzięła szybki prysznic i postanowiła się położyć przed telewizorem na godzinkę.

Zasnęła w locie, ledwo dotknęła poduszki. Zmęczona. Obudziła się w środku nocy. Telewizor pokazywał jakiś film, wyłączyła go, nastawiła budzik i znów, już bez szlafroka, położyła się spać. Ale sen nie przychodził. Przekręciwszy się trochę, wstała, przygotowała sobie obiad do pracy.

Po dwóch dniach znów wyruszyła znaną trasą na działkę. Wchodząc do domku, osłupiała: czajnik elektryczny był gorący, ulubiony kubek stał z cukrem i torebką herbaty.

Nie wierząc oczom, dotknęła kubka, pokręciła głową, wyszła na zewnątrz, a wzrok wbił się w pomalowany płot. Pomalowany?! Nic nie rozumiem.

Pytanie nasuwało się samo. Kto? Może przyjeżdżała mama? Podeszła, dotknęła jednym palcem płotu pozostał ślad zielonej farby.

To nie mama, farba nałożona całkiem niedawno. Nic nie rozumiem. Na sąsiedniej działce między malinami mignęła chustka sąsiadki babci Kasi. Przeszła wąskimi ścieżkami swojego ogródka, podeszła do płotu i zawołała:

Babciu Kasiu!

Z głębi sąsiedniego domku dobiegła stłumiona odpowiedź.

To ty, Zosiu? Czekaj, zaraz wyjdę. Żeby was! Tfu! Nawtykali. Nic nigdy nie sprzątają.

Babcia, mrucząc, wycierając ręce w starą fartuch, wyszła na ganek swojej chatki.

Witaj, Zosiu. A czemu dziś tak wcześnie? Wczoraj był dzień wolny? Patrzę, odnowiłaś płot.

Dzień dobry. Nie, wczoraj pracowałam. A babcia nie widziała, kto mi płot pomalował?

Jak to, nie ty? Niby nikogo nie było, ja tu dziś nocowałam. A czegoś się tak wystraszyła? Może twoja mama przyjeżdżała? To czemu do mnie nie zajrzała? Zawsze wpada, albo ja do niej.

Sama nie wiem. Płot pomalowany, w domu gorący czajnik, kubek z herbatą na stole.

Czekaj. Zaraz razem sprawdzimy.

Staruszka ruszyła w stronę furtki w płocie na moją działkę. Szłyśmy zdecydowanie gęsiego między moimi grządkami do niepozornego domku, w którym czuć było brak męskiej ręki.

Pokazuj!

No właśnie, to wszystko.

Spójrz, nic nie zginęło i nic się nie pojawiło.

Nie, tylko chleb w woreczku zostawiłam kilka kromek, a teraz go nie ma.

Oho! Domowik ci się chyba zadomowił.

Aha! I płot przemalował, pędzel umył i na pustą puszkę położył.

Po co się męczysz! Zadzwoń do matki, albo ja zadzwonię.

Jak sama nie wpadłam. Szybko wyjęła z torebki telefon i pod mruczenie sąsiadki wybrała numer mamy. Długo nie odbierała, na ostatnim sygnale usłyszała znajomy głos:

Co tak wcześnie? Co się stało?

Cześć, mamo. Jestem na działce, u mnie wszystko w porządku. Mamo, byłaś wczoraj na mojej działce?

Nie. Nie umawia