Nigdy Nie Kochałem Mojej Żony i Zawsze Jej To Mówiłem: To Nie Jej Wina — Żyjemy Dobrze

Nigdy nie kochałem swojej żony i wielokrotnie jej to mówiłem. To nie była jej wina żyliśmy względnie dobrze.

Nazywam się Jan Kowalski, mieszkam w Poznaniu, gdzie wspomnienia trudnych czasów wciąż żyją w naszych sercach. Nigdy nie kochałem swojej żony, Kingi, i nie raz wyznawałem jej tę gorzką prawdę, której ledwo mogłem udźwignąć. Nie zasłużyła na to nie robiła scen, nie wyrzucała mi niczego, zawsze była czuła, troskliwa, niemal święta. A jednak moje serce pozostawało zimne jak lód na Warcie w środku zimy. Nie było tam miłości, a ta pustka mnie zżerała.

Każdego ranka budziłem się z tą samą myślą: odejść. Marzyłem o kobiecie, która rozpaliłaby we mnie ogień, od której zapierałoby mi dech. Ale los zagrał mi okrutnego figla i wszystko wywrócił do góry nogami, zostawiając mnie zagubionym. Kinga była wygodna jak stary fotel. Dbała o dom perfekcyjnie, wyglądała tak, że ludzie się za nią oglądali, a znajomi pytali: Gdzie ją znalazłeś, szczęściarzu? Sam nie wiedziałem, na co zasłużyłem sobie na jej oddanie. Zwykły facet, bez niczego szczególnego, a ona kochała mnie, jakbym był jej całym światem. Jak to możliwe?

Jej miłość mnie dusiła. Jeszcze gorsza była myśl, że jeśli odejdę, znajdzie sobie kogoś innego. Kogoś bardziej zaradnego, przystojniejszego, bogatszego kogoś, kto doceni to, czego ja nie widziałem. Gdy wyobrażałem ją sobie w czyichś ramionach, ogarniała mnie ślepa wścieczłość. Była moja nawet jeśli nigdy jej nie kochałem. To poczucie własności było ode mnie silniejsze, silniejsze niż rozsądek. Ale czy można spędzić całe życie u boku osoby, dla której serce nie bije? Myślałem, że tak, ale się myliłem we mnie narastała burza, której nie mogłem powstrzymać.

Powiem jej wszystko jutro postanowiłem, układając się do snu. Rano przy śniadaniu zebrałem resztki odwagi. Kinga, usiądź, musimy porozmawiać zacząłem, patrząc w jej spokojne oczy. Oczywiście, kochanie, co się stało? odparła z niezmienną czułością. Wyobraź sobie, że się rozwodzimy. Ja wyjeżdżam, żyjemy osobno Roześmiała się, jakbym opowiedział kawał: Co za dziwne myśli! To jakaś gra? Posłuchaj, mówię poważnie przerwałem jej. Dobrze, wyobraziłam. No i co? spytała, dalej się uśmiechając. Powiedz szczerze: znajdziesz kogoś, jeśli odejdę? Zastygła. Janek, co się z tobą dzieje? Po co o tym myślisz? w jej głosie pojawił się niepokój. Bo nie kocham cię i nigdy nie kochałem wypaliłem jak cios.

Kinga zbladła. Co? Żartujesz? Nic nie rozumiem. Chcę odejść, ale myśl o tobie z kimś innym odbiera mi rozum powiedziałem, drżąc z napięcia. Zamilkła, a potem, spokojnym, smutnym głosem, odpowiedziała: Nie znajdę nikogo lepszego niż ty, nie martw się. Odejdź, zostanę sama. Obiecujesz? wyrwało mi się przypadkiem. Oczywiście skinęła, patrząc na mnie. Chwila, ale dokąd ja pójdę? zawahałem się. Nie masz gdzie mieszkać? spytała zaskoczona. Nie, zawsze byliśmy razem. Wygląda na to, że zostanę w sąsiedztwie mruknąłem, czując, jak ziemia ucieka mi spod nóg. Nie się martw odparła Kinga. Po rozwodzie wymienimy nasze mieszkanie na dwa mniejsze. Serio? Nie spodziewałem się, że mi tak pomożesz. Dlaczego? spytałem oszołomiony. Bo cię kocham. Jak się kocha, to się nie trzyma siłą jej słowa zabrzmiały jak wyrok.

Minęło kilka miesięcy. Rozwiedliśmy się. Potem dotarły do mnie plotki: Kinga skłamała. Znalazła innego wysokiego, pewnego siebie, o ciepłym uśmiechu. Mieszkanie, które odziedziczyła po babci, nawet nie pomyślała podzielić. Zostałem z niczym bez domu, bez rodziny, bez wiary w ludzi. Zdrada wyszła na jaw, jak nóż w plecy, i do dziś słyszę jej słowa: Zostanę sama. Kłamstwo. Chłodna, wyrachowana, a ja dałem się nabrać jak dureń.

Jak teraz uznawać kobietom? Nie wiem. Moje życie z nią było wygodne, ale puste, a teraz nie mam nawet tego. Siedzę w wynajętym pokoju, wpatrując się w ścianę, odtwarzając tamtą rozmowę. Jej spokój, jej słowa wszystko było maską. Znajomi mówią: Sam sobie winien, Janek, czego się spodziewałeś? I mają rację. Nie kochałem jej, ale chciałem ją przykuć do siebie jak rzecz. A ona odeszła, zostawiając mnie w samotności, której tak się bałem. Może to moja pokuta za chłód, za egoizm, za to, że nie doceniłem jej serca. Teraz jestem sam, a cisza wokół boli bardziej niż jej odejście. Co myślą o moim czynie? Sam nie wiem, kto jest większym głupcem ja czy ona.