Niespodziewane święto

*Dziennik osobisty*

W starej kamienicy na przedmieściach Łodzi unosił się zapach katastrofy, ukryty pod pozorem przedświątecznej krzątaniny. Jeszcze na klatce schodowej Weronika wyczuła duszący dym, a po schodach spływały strumienie mydlanej wody, jakby ktoś zatopił całe piętro. Wchodząc do mieszkania, rzuciła na półkę bukiet z firmowej imprezy, zrzuciła znoszone szpilki i wsunęła kapcie, żałując, że nie wzięła kaloszy – podłoga wyglądała jak po potopie. Z głębi mieszkania dobiegał przenikliwy koci wrzask zmieszany z syczeniem, mruczeniem i swądem spalenizny.

— Krzysiu, co tu się dzieje?! — krzyknęła Weronika, czując, jak serce ściska się od złych przeczuć.

Krzysztof pojawił się w sekundę — w samych bokserkach, bosy, z twarzą upstrzoną sadzą i zadrapaniami, z sinym siniakiem pod okiem. Na głowie dumnie prezentował się ręcznik zawiązany jak turbana u sułtana po przegranej bitwie.

— Weronka, już w domu? — wybełkotał, spuszczając wzrok. — Myślałem, że firmowe spotkanie, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy…

Weronika zmęczona opadła na krzesło, krzyżując ręce.

— Mów, geniuszu. Co tym razem zmalowałeś?

— Słoneczko, nie denerwuj się — zaczął Krzysztof, ale głos mu drżał.

— Denerwowałam się, gdy w latach 90. bandyci przychodzili po haracz — odcięła Weronika. — Stresowałam się, gdy przyszły kryzysy i firma omal nie padła. Po tym już nic mnie nie rusza. Raportuj, co się tu odpierdala?

Krzysztof westchnął, jakby przed egzekucją.

— Chciałem zrobić ci niespodziankę. Urządzić święto, wyjątkowe. Postanowiłem posprzątać, uprać, ugotować kolację. Wziąłem wolne, poszedłem na bazar, kupiłem jagnięcinę. A potem wszystko poszło nie tak.

— Jagnięcina? — doprecyzowała Weronika, przeczuwając nowy zwrot akcji.

— Nie, pralka — przyznał się. — Wsadziłem ubrania, włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać. I wtedy kot…

— Żyje?! — Weronika zerwała się, w oczach błysk przerażenia.

— Żyje, żyje! — pospieszył się Krzysztof. — Tylko mokry. Przysięgam, gdy włączałem pralkę, nie było go w środku! A potem on… no, się tam znalazł.

— Jak?! — Weronika zaciśniętą pięścią. — Jak kot mógł wleźć do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — Krzysztof rozłożył ręce. — Przeniknął, chyba.

Weronika zamknęła oczy, walcząc z pokusą, by go udusić.

— Kontynuuj, Sherlocku. I pokaż kota. Chcę się upewnić, że wszystko z nim w porządku.

— Eee, Wer, on tam… — Krzysztof zawahał się. — Trzeba podejść.

— Łapy ma na miejscu? — głos Weroniki stał się lodowaty.

Krzysztof potarł podrapaną twarz.

— Jeszcze jak! Tylko chwilowo… unieruchomione. Dla bezpieczeństwa.

— Dobra, jedź dalej — westchnęła Weronika, szykując się na najgorsze.

— Więc, gdy kot… ee, się prał, poczułem swąd. Poleciałem do kuchni, otworzyłem piekarnik — a tam piekło! Poparzyłem palce, jagnięcina płonie. Chlusnąłem oleju, a to jak buchnie! Włosy mi się zajęły, dym się wal— No i tak właśnie skończyliśmy z pralką w kawałkach, kotem przywiązanym do kaloryfera, a moim mężem na kolanach z pierścionkiem, który wyglądał, jakby przetrwał wojnę.