Niespodzianka z iskrą: jak konflikty świąteczne prawie zakończyły się pożarem

Niespodzianka z iskierką: jak Zdzisiek prawie spalił dom na Dzień Kobiet

Spokój w mieszkaniu Bronisławy pękł, zanim jeszcze przekroczyła próg. Korytarzem ciągnął dym, po schodach spływała mydlana woda, a powietrze było napięte jak struna – jakby samo próbowało ją ostrzec: „Nie wchodź… Obejdź szerokim łukiem”. Ale Bronisława, kobieta zahartowana, dyrektorka dużej firmy, nie należała do tych, którzy się wycofują.

Pchnąwszy drzwi, rzuciła na półkę bukiet z firmowego przyjęcia, zrzuciła buty, jakby zrzucała ciężar minionego dnia, i wsunęła stopy w kapcie. Choć, sądząc po potopie na podłodze, lepsze byłyby kalosze. Wewnątrz coś dziko burczało, trzaskało i dymiło. A w kącie histerycznie wył kot.

— Zdzisiu?! Co się tu, do diabła, dzieje?! — warknęła, przedzierając się przez opary i swąd spalonego tłuszczu.

Mąż wyłonił się z głębi mieszkania. W samej bieliźnie, bosy, z twarzą w zadrapaniach i sadzy, podbitym okiem oraz głową owiniętą ręcznikiem jak tuareg na pustyni. Wyglądał, jakby nie przygotowywał świątecznej niespodzianki, lecz stoczył bój z miotaczami ognia pod Monte Cassino.

— Broniu… Myślałem, że wrócisz później… firmowe przyjęcie, przecież zwykle zostajesz do końca…

Bronisława, nawet nie marszcząc brwi, usiadła na pufie, zakryła oczy i powiedziała stanowczo:

— Raport. Całość. I bez „kochanieńki” czy „nie martw się”. Martwiłam się, gdy w latach dziewięćdziesiątych napadli na mnie bandyci. Martwiłam się, gdy firma wisiała na włosku. Od tamtej pory panika nie jest mi obca. A teraz – opowiadaj, co ty tu narobiłeś.

Zdzisław przełknął ślinę.
— Chciałem zrobić niespodziankę. Święto. Zasłużyłaś, złotko… Postanowiłem posprzątać, uprać, pieczeń upiec, podłogi umyć…

— Pieczeń? — doprecyzowała Bronisława.

— Nie pieczeń… Pralkę. Zaczęła przeciekać. Nie od razu. Najpierw włożyłem mięso do piekarnika, potem pobiegłem do łazienki, a tam – kot.

— Kot żyje?

— No… oczywiście! — obruszył się Zdzisław. — Tylko trochę mokry. I podenerwowany. Przysięgam, gdy włączałem pralkę – go tam nie było. W jakiś sposób… się wślizgnął.

— Wślizgnął?! Do ZAMKNIĘTEJ pralki?!

— Może bardziej… przecisnął…

Bronisława wtuliła twarz w dłonie.
— Dobra, kontynuuj. Ale najpierw pokaż mi kota. Muszę się upewnić, że chociaż on przeżył.

— Eee… On jest w salonie… przywiązany. Dla jego bezpieczeństwa. Żeby wyschnął.

— Łapy ma wszystkie?

— Cztery. Tylko… unieruchomione. Tymczasowo.

— I dalej?

— Wróciłem do prania, czuję – śmierdzi. Myślę: coś się pali. Otwieram piekarnik, a tam węgiel zamiast mięsa. Chlusnąłem olejem – buchnęły płomienie. Brwi mi osmaliło. Wtedy kot zawył. Biegnę do pralki, a ta się nie otwiera. A kot za szybą – oczy jak u diabła. I wrzeszczy! A ja – między piekłem w kuchni a piekłem w łazience. Chwyciłem łom. Rozwaliłem. Kot wyskoczył i się zaczęło…

— Jezu… — szepnęła Bronisława.

— Rozbił dwie wazy, narobił na dywan, zdarł zasłony, podrapał tapetę, strącił szampana, sąsiedzi z dołu grozili wezwaniem policji i baby-jędzy. A ja go złapałem i przywiązałem. Suszę. A tobie, Broniu, niespodziankę szykowałem…

Bronisława wstała. Przeszła do salonu. Widok mógłby przyprawić o zawał wrażliwą damę, ale nie ją. Kot – przywiązany do kaloryfera, z pyskiem owiniętym szalikiem, dym w powietrzu, kałuże, potłuczone szkło. Jak w kronice wojennej. Zdzisław kręcił się za nią, tłumacząc:

— No bo nie chciał siedzieć. Bałem się, że nie wyschnie. A żeby nie piszczał – pysk zasłoniłem. Ale wszystko w porządku!

Bronisława odwiązała kota, otarła go ręcznikiem zdjętym z głowy Zdzisława, przytuliła.

— Draniu jeden, Zdzisiu. Mógł się udusić. Chociaż po pralce teraz i potop mu niestraszny.

Usiadła z kotem na kanapie, spojrzała na męża:

— No i?

— No i co? — zmartwiał. — Mam się teraz powiesić? Czy może poczekać?

— Życzą mi, głupcze. Dziś ósmy marca.

Zdzisław zapłonął, wybiegł z pokoju i wrócił po chwili z uroczystą miną, klękając przed żoną i wyciągając ręce za plecami.

— Broniu, słoneczko moje. Trzydzieści lat jesteś ze mną, a ja wciąż nie mogę się napatrzeć. Jesteś silna, piękna, cierpliwa i kochana. Z okazji Dnia Kobiet!

Podarował jej pudełeczko z pierścionkiem i zgnieciony, oberwany bukiet.

— Kwiaty były całe… dopóki kot… no wiesz…

Bronisława westchnęła, powąchała róże.
— Nawet pachną. I, o cudo – nie spalenizną. Zdzisiu, koniec z eksperymentami. Po prostu kwiaty. Po prostu przytul. Po prostu nie podpalaj mieszkania. Dobrze?

— Chciałem, żeby było wyjątkowo. W pracy obdarowują cię arcydziełami, a ja… chciałem od serca, po domowemu. Z duszą. I z iskierką. Wyszło jak wyszło…

— Wyszło — uśmiechnęła się Bronisława. — I z duszą, i z iskierką. A nawet z pogotowiem strażackim. Chodźmy. Ratować dom. Przepraszać sąsiadów. Bo baby-jędzę naprawdę wezwą. Choć kto wie, może i ona ma swojego Zdzisia. Równie… pomysłowego. Ciekawe, czym się teraz zajmuje.

Kot w tej chwili ziewnął, owinął ogonem nogę Bronisławy i, jakby na znak solidarności, demonstratywnie prychnął w stronę Zdzisława. Święto się udało. Na długo w pamięci.