Nieoczekiwane święto

Święto, którego się nie spodziewano

W starej kamienicy na obrzeżach Poznania unosił się zapach katastrofy, przykryty pozorami świątecznej krzątaniny. Już na klatce schodowej Weronika wyczuła ostry dym, a po stopniach spływały strumienie mydlanej wody, jakby ktoś zatopił całą klatkę. Wchodząc do mieszkania, rzuciła na stolik bukiet z firmowej imprezy, zrzuciła zniszczone buty i wsunęła kapcie, żałując, że nie wzięła kaloszy — podłoga wyglądała jak po potopie. Z głębi mieszkania dobiegał przeraźliwy koci pisk, mieszający się z syczeniem, warczeniem i swądem spalenizny.

— Jakub, co się u diabła dzieje?! — krzyknęła Weronika, czując, jak serce ściska się od złych przeczuć.

Jakub pojawił się natychmiast — w samych majtkach, bosy, z twarzą umazaną sadzą i podrapaną, z sinikiem pod okiem. Na głowie miał ręcznik zawiązany jak turbana u sułtana, który dopiero co wyszedł z bitwy.

— Weroniu, już jesteś? — wybełkotał, spuszczając wzrok. — Myślałem, że impreza firmowa, przecież jesteś szefową, będziesz do nocy…

Weronika opadła na krzesło, skrzyżowała ręce.

— Gadaj, niedorajdo. Co tym razem nawywijałeś?

— Kochanie, nie denerwuj się — zaczął Jakub, ale głos mu drżał.

— Denerwowałam się, jak w latach 90. gangsterzy przychodzili po długi — odcięła. — Stresowałam się, gdy przyszły kryzysy i firma o mało nie padła. Po tym już nic mnie nie rusza. Mów, co się tu odpierdala?

Jakub westchnął, jakby przed egzekucją.

— Chciałem zrobić ci niespodziankę. Urządzić święto, wyjątkowe. Postanowiłem posprzątać, uprać, ugotować kolację. Wziąłem wolne, poszedł na targ, kupił wieprzowinę. A potem wszystko poszło nie tak.

— Wieprzowina? — doprecyzowała Weronika, przeczuwając nowy zwrot akcji.

— Nie, pralka — przyznał. — Wsadziłem pranie, włożyłem mięso do piekarnika, zacząłem sprzątać. I wtedy kot…

— Żyje?! — Weronika zerwała się, oczy zapłonęły niepokojem.

— Żyje, żyje! — pośpieszył się Jakub. — Tylko mokry. Przysięgam, gdy włączałem pralkę, go tam nie było! A potem on… no, znalazł się w środku.

— Jak?! — Weronika zaciśnięcia pięści. — Jak kot mógł wleźć do zamkniętej pralki?!

— Nie wiem — Jakub rozłożył ręce. — Przesączył się, chyba.

Weronika zamknęła oczy, walcząc z chęcią uduszenia męża.

— Kontynuuj, Sherlocku. I pokaż mi kota. Chcę się upewnić, że wszystko gra.

— Eee, Wer, on tam… — Jakub zawahał się. — Trzeba do niego podejść.

— Łapy ma na miejscu? — głos Weroniki stał się lodowaty.

Jakub potarł podrapaną twarz.

— Jeszcze jak! Tylko tymczasowo… unieruchomione. Dla bezpieczeństwa.

— Dobra, ciągnij — westchnęła Weronika, szykując się na najgorsze.

— No więc, kot… eee, prał się, a ja poczuł spaleniznę. Wpadł do kuchni, otworzył piekarnik — a tam piekło! Sparzył palce, wieprzowina płonie. Chlusnął olejem, a tu wybuch! Włosy mu zajęły, dym walił, gasił. A kot wtedy zaczyna drzeć ryja. Patrzę — jego oczy w szybie pralki. Zrozumiałem, że mu tam niekomfortowo. Wyłączyłem pralkę, ale się nie otwiera. Kot wrzeszczy, kuchenka płonie, twarz boli, włosy dymią. Łapię łom — i pralka zaczyna przeciekać, ale kot wyskoczył. Gdy gasiłem ogień, ta bestia latała po mieszkaniu, darła się jak opętana, potłukła wazony, podarła tapety, zerwała firanki, wylał wino, które przygotował na kolację. Sąsiedzi z dołu walili w kaloryfer, grozili kastracją. Nie wiem, jego czy mnie. Ale wszystko pod kontrolą, nie martw się!

Weronika otarła łzy — może ze śmiechu, może z przerażenia — i ruszyła w głąb mieszkania. Pogrom był epicki: potłuczone wazony, kałuże wody, podarte tapety, smród spalenizny. Na kaloryferze, przywiązany za wszystkie łapy, wisiał kot Baron, z pyskiem owiniętym starym szalikiem. Żywy, ale w szoku. Weronika spojrzała na męża, jej oczy się zwęziły.

— Tłumacz się — zażądała.

— No wiesz, nie chciał siedzieć spokojnie — wyjąkał Jakub. — Był mokry, bałem się, że nie wyschnie przed twoim przyjściem. Nie dał się odwirować, musiałem przywiązać. A pysk zawinąłem, żeby nie darł się — sąsiedzi już grozili policją i egzorcystą.

Weronika odwiązała kota, otarła go ręcznikiem znad głowy Jakuba i uwolniła mu pysk. Baron zacharczał, ale przytulił się do pani.

— Jesteś świnia, Jakub — powiedziała cicho. — Mógł się udusić. Chociaż po pralce już i jemu, i mnie nic nie straszne.

Usiadła na kanapie, tuląc kota, i spojrzała na męża.

— No i?

— Co „no i”? — Jakub spuścił głowę. — Mam się od razu powiesić, czy można poczekać?

— Gratuluj, głuptasie — westchnęła Weronika. — Przecież Dzień Kobiet.

Jakub rozpromieniał, pobiegł do pokoju i wrócił, chowając coś za plecami. Padł na kolana i zaczął uroczyście:

— Weroniu, światło moje. Trzydzieści lat razem, a ty wciąż taka sama — piękna, silna, cierpliwa. Jesteś najlepszą żoną, matką, babcią. Z okazji Dnia Kobiet! Niech zawsze świecisz tak jak dziś.

Podał pudełko z złotym pierścionkiem i bukiet róż — pogniecionych, podrapanych, ale wciąż żywych.

— Kwiaty były przepiękne, naprawdę — dodał zawstydzony. — Ale kot… nie oszczędził ich. Nie gniewaj się, Wer. Chciałem cię zaskoczyć.

Weronika przycisnęła jego głowę do kolan, wdychając zapach róż — wciąż pachniały, mimo wszystko.

— No i zaskoczyłeś, moja zgryzoto. Nie eksperymentuj więcej, co? Kwiaty wystarczą. Jeszcze jedno takie święto — i dom się zawali. Sąsiedzi już pewno szukają czWeronika uśmiechnęła się mimo wszystko, bo wiedziała, że nawet w takim chaosie najważniejsze jest, że obaj – zarówno Jakub, jak i Baron – wciąż są przy niej.