Nieoczekiwane Spotkanie w Autobusie: Historia Zmęczonego Podróżnika.

Zuzanna poznała się z Arkadiuszem w autobusie. Jechała, zmęczona po pracy, i jak na złość, nie było wolnych miejsc siedzących. Zuzanna niemalże wisiała na uchwycie, by nie upaść na podłogę. Przy takim napiętym grafiku pracy, gdyby upadła, pewnie zasnęłaby tam od razu.

Arkadiusz, zauważywszy jej zmęczenie, wstał ze swojego miejsca i zaproponował, by usiadła. Jakże była mu za to wdzięczna. Wkrótce zwolniło się miejsce obok niej, i mężczyzna usiadł przy Zuzannie.

Rozmawiali z zapałem, nie zauważyli nawet, jak szybko upłynął czas. Zuzanna opowiedziała, że pracuje jako wychowawczyni w przedszkolu, a pech chciał, że zarówno druga wychowawczyni, jak i opiekunka zachorowały. Musiała pracować na dwie zmiany.

– Wiem, że nie haruję na budowie, ale pod koniec dnia jestem tak zmęczona, że nie wiem, jak dotrzeć do domu – wyznała Arkadiuszowi.

– Nie powiedziałbym tego – uśmiechnął się Arkadiusz. – Nie wyobrażam sobie pracy z dziećmi. To małe potwory!

Zuzanna roześmiała się.

– Ja uwielbiam dzieci. Są takie szczere! A kiedy cię mocno przytulają… Ale oczywiście, że potrafią wyczerpać – dodała z uśmiechem.

– Wolę już rozładowywać wagony niż zajmować się dziećmi – powiedział Arkadiusz, mrugając okiem. – Masz odpowiedzialną pracę. Dzieci są takie żwawe i ciekawe świata! Zmasowane combo!

Rozmowa była tak interesująca, że Zuzanna prawie przejechała swoją stację. Arkadiusz poprosił ją o numer telefonu, który dała mu z ochotą.

Później rozpoczęła się romantyczna przygoda. Zuzanna i Arkadiusz często spacerowali, chodzili do kina, na wystawy. Okazało się, że oboje uwielbiają teatr.

– Nawet nie myślałam, że spotkam takiego samego szaleńca! – śmiała się Zuzanna. – Teatr jest teraz niemodny.

– Teatr nigdy nie wyjdzie z mody – sprzeciwił się Arkadiusz.

Ich relacja rozwijała się pięknie. Arkadiusz wydawał się troskliwy i miły. Jednak okazało się, że nie przepada za zwierzętami. I nie tylko nie przepadał, ale wręcz budziły w nim odrazę.

Kiedyś, podczas spaceru, podbiegł do nich kociak. Był łagodny i uroczy. Zaczął ocierać się o Arkadiusza, a ten kopnął go tak mocno, że kociak aż pisnął.

– Co ty robisz? – zbeształa go Zuzanna, podbiegając do kociaka. – Dlaczego tak go skrzywdziłeś?

– Nie dotykaj go! – skrzywił się Arkadiusz. – Nie wiadomo, co mu dolega. Zostawił na mnie jeszcze sierść!

Pół wieczoru Arkadiusz nie rozumiał, dlaczego Zuzanna była zła. W końcu wyraziła swoje zdanie:

– Nie można tak postępować z tymi, którzy są słabsi od ciebie!

– O czym ty mówisz? – nie zrozumiał. Arkadiusz już zapomniał o tym kociaku.

– Dziś kopnąłeś kociaka! Małego, bezbronnego stworzonka. Jak możesz nie czuć choć trochę litości?

Arkadiusz tylko prychnął. Jak można się o to złościć?

– Martwię się o siebie! Bezdomne zwierzęta są często chore! Dlaczego miałbym je żałować? Jeśli każdego kota i psa z ulicy żałować, można oszaleć.

Zuzanna nie mogła pogodzić się z jego słowami. Nie uważała, że wszyscy powinni kochać zwierzęta i je ratować. Mimo że miała kota, którego przygarnęła jako kocię, ratując przed grupą bezdomnych psów. Ale nie, nie myślała, że wszyscy muszą być tak empatyczni. Można nie kochać, ale krzywdzić – to niewybaczalne.

Przez jakiś czas przestali się kontaktować. Ale później Zuzanna poczuła, że może zareagowała zbyt impulsywnie. Ogólnie Arkadiusz ją zadowalał. Był troskliwy, inteligentny, interesujący. A zwierzęta? Może nigdy nie miał zwierzaka i nie wie, co to za radość.

Nie zapraszała Arkadiusza długo do siebie. Zwykle spotykali się na mieście albo u niego. Tym razem Zuzanna postanowiła pokazać, jak dobrą jest gospodynią, i zaprosiła go na kolację, na co chętnie przystał.

Gdy tylko Arkadiusz wszedł do przedpokoju, podbiegł do niego kot Pączek – ten sam, którego Zuzanna kiedyś uratowała. Już nie przypominał przestraszonego kociaka. Był pulchny i leniwy, a jednocześnie, na przekór opinii o nielubieniu gości przez koty, uwielbiał towarzystwo. Witał każdego, jakby to z jego powodu przyszli.

Arkadiusz od razu się skrzywił. Chciał odepchnąć futrzaka, ale przypomniał sobie reakcję Zuzanny, kiedy kopnął kociaka.

Powiedział więc tylko „a sio”, ignorując Pączka.

Wieczór przebiegał przyjemnie, choć Arkadiuszowi przeszkadzało, że kot ciągle kręci się po kuchni. Dla niego było to nie do przyjęcia. Sierść i w ogóle, po co te zwierzęta w domu?

A kiedy Pączek wskoczył mu na kolana, przyzwyczajony, że wszyscy są nim zachwyceni, Arkadiusz nie wytrzymał i zrzucił go, tak że kot poleciał do lodówki.

– Uważaj, Arkadiusz – powiedziała Zuzanna, podnosząc kota.

– Nie lubię zwierząt – warknął Arkadiusz. – Już ci o tym mówiłem.

– Wiem – odpowiedziała Zuzanna, całując puszystego. – Ale to nie daje ci prawa, by go krzywdzić.

– Jeśli on nie będzie mnie zaczepiał, ja też zostawię go w spokoju – oświadczył bezkompromisowo Arkadiusz.

Po tym zdarzeniu Zuzanna nie chciała zapraszać go do swojego domu. Martwiła się o Pączka, a poza tym nie chciała kłótni.

Ale okazało się, że Arkadiusz nie tylko nie lubi zwierząt. Ich pierwsza rozmowa w autobusie, gdy Zuzanna opowiadała o pracy w przedszkolu, odebrała jako żart. Wkrótce jednak zrozumiała, że Arkadiusz nie żartował, mówiąc, że wolałby rozładowywać wagony niż pracować z dziećmi.

Ich również nie lubił. Pewnego razu, gdy przyszedł po Zuzannę do pracy, a ona jeszcze miała dzieci, których rodzice nie odebrali, utwierdziła się w tym przekonaniu. Dzieci bawiły się na placu, i jedno z jej podopiecznych podbiegło, pokazując mu zabawkę.

– Daj mi spokój – rzucił Arkadiusz.

Zuzannę to zdezorientowało. – Nie można tak – szepnęła.

– A dlaczego mam wysłuchiwać jakiegoś dzieciaka? Dlaczego się nimi wszyscy zachwycają? Są głupie i mało interesujące. Jeśli nie interesuje mnie zabawka, mam udawać?

Zuzannie coraz bardziej to przeszkadzało. Nie mówiła, że wszyscy muszą kochać dzieci i zwierzęta. Ale tak jawnie okazywać pogardę… Wydawało się jej, że taki człowiek nie potrafi prawdziwie kochać.

A Arkadiusz był przekonany, że u nich wszystko w porządku. Dlatego po pół roku związku zaskoczył Zuzannę propozycją, by się do niego wprowadziła.

– Jesteśmy już dość długo razem, dlaczego by nie zamieszkać razem? Przecież wynajmujesz mieszkanie, ja mam własne. To świetna opcja, Zuzanno – powiedział z uśmiechem.

– Pomyślę – zaskoczona powiedziała dziewczyna.

– Tylko, myślę, że rozumiesz, że kota u siebie nie chcę. Oddaj go komuś – dodał jakby mimochodem.

Zuzanna się zatrzymała. Spacerowali nad Wisłą, pogoda była piękna, nic nie zapowiadało kłótni. Ale jedno zdanie – i wieczór był zepsuty.

– Jak ty to sobie wyobrażasz? – zapytała. – Kocham Pączka, jest ze mną już od trzech lat. Mam go tak po prostu oddać?

– Znam cię, Zuzanno, wiem, że go nie wyrzucisz – zaśmiał się Arkadiusz. – Po prostu go oddaj.

Zuzanna pokręciła głową.

– A co by było, gdybym miała dziecko? Też byś kazał je komuś oddać? Przecież dzieci też nie lubisz.

– Nie przesadzaj – zażartował Arkadiusz. – Poza tym, gdybyś miała dziecko, nie bylibyśmy razem. Dzieci trzeba mieć wspólne, i to później. Obce są tylko ciężarem. Jak i zwierzęta.

Zuzanna pokręciła głową. Tak, była zakochana w Arkadiuszu, ale nie mogła zaakceptować jego poglądów. Z nim nie będzie szczęśliwa. Miał w sobie coś z okrucieństwa, a może i chłodu. Taki człowiek raczej nie zostanie kiedyś czułym ojcem, nie można z nim mieć zwierzątka, a i dzieciom nie pokaże dobroci.

– Arku – westchnęła Zuzanna, wciągając powietrze – nie wprowadzę się do ciebie.

– Z powodu jakiegoś kota?! – zdziwił się.

– Między innymi. A także z powodu naszych odmiennego podejścia do życia. Przykro mi, ale myślę, że powinniśmy się rozstać.

Arkadiusz do końca nie zrozumiał jej decyzji. Przecież był szczery, mówił jak jest. Nie wierzył, że ona naprawdę kocha dzieci z przedszkola i tak ceni jakiegoś kota. Ostatecznie doszukał się czegoś innego. Może go zdradza?

Ta myśl pozwoliła mu znienawidzić również Zuzannę. I niestety, z tą nienawiścią miał żyć dalej.