«Nie pojawiła się na własnym ślubie»

**Nie przyszła na własne wesele**

Marcin czekał na swoją narzeczoną. Goście już się zebrali, każda minuta była zaplanowana, ale Ewa zazwyczaj tak punktualna spóźniała się bez słowa wyjaśnienia.

Chyba nie przyjdzie! ktoś zażartował, klepiąc go po ramieniu.

Lecz Marcin, wpatrzony w zegar, który bezlitośnie odliczał minuty, wciąż miał nadzieję

Ewa, najmłodsza z trojga dzieci Stanisława Kowalskiego i jego żony Katarzyny, nie znosiła ciszy. Ale w ich maleńkim mieszkaniu na robotniczym osiedlu w Łodzi zawsze było szaro i cicho. Ojciec, który często zmieniał pracę raz sprzątał ulice, raz pracował w fabryce, a czasem pomagał u miejscowego rzeźnika wracał do domu wyczerpany i po kolacji zagłębiał się w gazetach.

Matka cerowała stare ubrania lub przerabiała rzeczy starszych dzieci dla młodszych. Dzieci, stłoczone w swoim kącie, rozmawiały ledwie słyszalnym szeptem albo siedziały w milczeniu, by nie przeszkadzać rodzicom.

Tak właśnie Ewa zapamiętała swoje dzieciństwo długie, szare wieczory i ciszę, którą trzeba było chronić za wszelką cenę. Tylko poza domem mogła być sobą często zostawała po lekcjach, spędzając czas z przyjaciółmi w amatorskim teatrze, gdzie czuła się inna żywa i otwarta.

W robotniczych dzielnicach dzieciństwo kończyło się szybko. W 1918 roku, gdy Ewa skończyła 13 lat, ukończyła szkołę podstawową, ale nie poszła dalej rodziny nie stać było na naukę. Młoda Ewa zaczęła pomagać w zakładzie fryzjerskim, myjąc włosy klientkom, a później znalazła pracę w domu towarowym.

Urodziwą sprzedawczynię z działu kapeluszy zauważył reżyser filmów reklamowych, zatrudniony przez sklep. Ewie zaproponowano mały dodatkowy zarobek za występ I była zachwycona: od kiedy Kowalscy stracili głównego żywiciela ojca, pieniędzy brakowało rozpaczliwie. Na jego leczenie poszły nawet te skromne oszczędności, które rodzina miała.

Krótki film, wyświetlany nawet w kinach, zwrócił na Ewę uwagę reżysera Tadeusza Nowaka, który zaprosił ją do swojej komedii Wędrowny Piotr. Udało mu się też wywalczyć dla niej stypendium w szkole teatralnej przy Teatrze Narodowym. Nauka w tak prestiżowej placówce dla siedemnastoletniej Ewy była nieosiągalnym marzeniem!

W szkole uczyli już uznani polscy aktorzy i reżyserzy. Jeden z nich 40-letni Marek Wiśniewski nie mógł przejść obojętnie obok utalentowanej dziewczyny. Jego protekcja przyniosła Ewie główną rolę w filmie opartym na powieści noblisty. To on wymyślił jej nowe, dźwięczne nazwisko, pod którym poznały ją miliony: Ewa Kowalska stała się Ewą Gwiazdą.

Lecz opieka Wiśniewskiego miała wysoką cenę. Ostro krytykował ją za każdy dodatkowy kilogram, sam wybierał stroje i wymagał bezwzględnego posłuszeństwa. Na planie wszyscy niezręcznie odwracali wzrok, gdy Wiśniewski urządzał awantury swojej młodej muzie, doprowadzając ją do łez.

Pamiętając swoje biedne i smutne dzieciństwo, Ewa znosiła to cierpliwie. Tylko nie tam, z powrotem do maleńkiego mieszkania w robotniczej dzielnicy.

Jej uległość przyniosła efekt. Gdy słynny producent Adam Zieliński, jeden z założycieli wytwórni PolFilm, zaprosił Wiśniewskiego do współpracy, reżyser postawił warunek: zabiera ze sobą swoją aktorkę! Ewa niewiele miała wspólnego z gwiazdami ówczesnego kina, ale Zieliński w końcu się zgodził.

Lecz gdy Wiśniewski i Ewa, pełni nadziei, przyjechali do Warszawy Czekała ich cisza. Nikt z wytwórni się nie odzywał. Po dwóch miesiącach czekania zrezygnowana para pojechała do Krakowa. I tam również milczano.

W końcu Ewa postanowiła działać na własną rękę i poszła na casting prowadzony przez Jana Kowalczyka, innego szefa PolFilmu. Udało jej się go oczarować: postanowiono zrobić z niej gwiazdę zatrudniono nauczycieli języka i ruchu scenicznego, posadzono na restrykcyjnej diecie, wysłano do dentysty i kosmetyczki

Gdy pojawiła się w filmie Uwodzicielka jako wyrafinowana hrabina, nikt nie poznał w niej dziewczyny z robotniczej dzielnicy.

Filmy nieme z Ewą Gwiazdą stały się niebywale popularne. W 1928 roku była największą gwiazdą wytwórni. Do tego czasu rozstała się już z Wiśniewskim, którego zwolniono po ciągłych konfliktach z kierownictwem. W Polsce nie miał już takiej pozycji jak dawniej, i nikt nie zamierzał tolerować jego humorów.

Jednak utrata jednego mentora szybko została zastąpiona przez innego. Przystojny aktor Jan Nowak, już ugruntowany w branży, rozpoczął z nią burzliwy romans. Oboje byli młodzi, pełni życia i nie potrafili się od siebie oderwać.

Wytwórnia chętnie wykorzystywała ich związek w reklamach Lecz nagle wszystko się skończyło. Nowak wielokrotnie oświadczał się Ewie, aż w końcu się zgodziła. Zaplanowano podwójne wesele tego samego dnia ich przyjaciele też mieli brać ślub

Lecz Ewa nie przyszła na własny ślub, zostawiając Nowaka w poczuciu upokorzenia. Na przyjęciu pozostał jako gość, nie chcąc psuć zabawy przyjaciołom. Ten wieczór zakończył się dla niego fatalnie: pokłócił się z Adamem Zielińskim, który zażartował z jego porażki. Po tym incydencie kariera Nowaka zaczęła się gwałtownie sypać

Skandaliczne zachowanie Ewy obiegło całą Polskę. Plotkowano, że dzień przed ślubem odkryła niewierność narzeczonego, lecz Ewa stanowczo zaprzeczała.

Bałam się, że Jan zacznie mną rządzić jako mąż, a tego nie chciałam tłumaczyła dyplomatycznie.

Przejście na filmy dźwiękowe zrujnowało kariery wielu aktorów, których głos nie pasował do ekranu. Ale pracowita Ewa, która przyjechała do Warszawy nie znając dobrze polskiego, w kilka lat opanowała język tak doskonale, że nie słychać było w nim śladu dialektu. Gdy w 1930 roku wyszedł jej pierwszy film dźwiękowy, stał się największym hitem roku.

Sława Gwiazdy rosła, przekraczając granice Polski. Teraz to ona dyktowała warunki, jak kiedyś dyktowano je jej. Gdy dowiedziała się, że Nowaka już nie angażują, zażądała podpisania z nim kontraktu.

Był już żonaty z inną, lecz Ewa wci