Nie mieliśmy tego w planach, to zdarzyło się samo

Pamiętam, że w naszym warszawskim biurze pojawiła się nowa współpracowniczka Bogna. Jaką masz nową osobę? pytał Marek, nie mogąc ukryć ciekawości. Śliczną! odparła Tosia, uśmiechając się, a w tle słońce przeświecało przez delikatne firanki, barwiąc pokój w miękki, złocisty blask.

Tosia położyła na stole talerz z jajecznicą i usiadła naprzeciwko Marka. Przypięła podbródek dłonią i spojrzała go z uśmiechem. Marek odłożył telefon.

Śliczna? I co takiego w niej przykuło twoją uwagę? zapytał.

Wszystko! rozpromieniła się Tosia. Rozmawialiśmy wczoraj i odkryliśmy, że mamy mnóstwo wspólnych pasji. Ona też uwielbia wspinaczkę, chodzi do tego samego klubu, co ja kiedyś. Czyta te same książki. To tak, jakby kopiowała mnie i wstawiła po drugiej stronie biurka.

Marek roześmiał się i sięgnął po kawę.

To wspaniale. Potrzebowałaś przyjaciółki w pracy.

Dokładnie! wzięła widelczyk, ale go nie użyła. Chcę jeszcze porozmawiać. Poza tym kocha wędrówki. Umówiłyśmy się już na wyjazd w przyszłym miesiącu. Opowiada o wszystkim szczerze, bez udawania.

Marek skinął głową, gryząc kromkę chleba.

Brzmi świetnie. Może mnie przedstawisz?

Oczywiście! Zróbmy kolację w weekend. Przygotuję coś pysznego, posiedzimy i pogadamy.

Dobrze, dlaczego nie? zgodził się Marek z lekkością.

Tosia przytaknęła i zabrała się do jajecznicy. Wewnątrz wszystko rozkwitało kochana praca, wspaniały chłopak, z którym była od trzech lat, i teraz przyjaciółka, z którą wszystko szło gładko. Życie zdawało się być prawie idealne.

Po dwóch tygodniach Tosia przygotowała kolację w swoim mieszkaniu. Mieszkanie lśniło czystością, a na stole stało ulubione danie Marka pieczony kurczak z rozmarynem. Bogna przybyła z bukietem tulipanów i torcikiem.

Tosiu, u was tak przytulnie! wykrzyknęła Bogna, rozglądając się. Chciałabym tu zamieszkać na zawsze.

Tosia roześmiała się i wzięła kwiaty.

Dziękuję. Marek, to Bogna. Bogna, to Marek.

Marek podał rękę i uśmiechnął się.

Miło mi poznać. Tosia opowiadała mi o tobie tak wiele, że czuję się, jakbym znał cię od stu lat.

Wzajemnie odparła Bogna, ściskając mu dłoń. Ona też nie przestaje mówić o tobie. Mówi, że jesteś najcierpliwszym człowiekiem na świecie.

Trzeba tak, mrugnął Marek do Tosi. Z taką energiczną dziewczyną bez cierpliwości nie przetrwa się.

Wieczór upłynął wspaniale. Marek i Bogna szybko znalazły wspólny język. Okazało się, że oboje uwielbiają stare kino i rock z lat siedemdziesiątych. Naprzemiennie wyliczali ulubione filmy i spór o to, który jest lepszy.

Tosia siedziała między nimi, obserwując rozmowę. Uśmiech nie schodził z jej twarzy. Jej dwie ukochane osoby stały się przyjaciółmi. Co mogło być lepsze?

Po tamtym wieczorze trójka zaczęła spotykać się regularnie. Chodzili do kina, na wystawy, wyruszali na łono przyrody. Marek sam proponował zaprosić Bognę mówił, że z nią nigdy nie jest nudno.

Tosia jedynie cieszyła się, że tak jest.

Jednak z czasem zaczęła dostrzegać drobne nieprawidłowości. Marek częściej zostawał dłużej w pracy, chociaż wcześniej zawsze wychodził punktualnie. Rzadziej pisał do niej w ciągu dnia i rzadziej dzwonił bez powodu. Kiedy Tosia poruszała tematy zakup mieszkania, ślub Marek odpowiadał krótko i wymijająco, jakby te sprawy go obciążały.

Bogna też się zmieniła. Czasem Tosia łapała jej spojrzenie szybkie, oceniające, jakby Bogna chciała coś powiedzieć, jednak nie odważyła się. Potem znów uśmiechała się i zmieniała temat.

Pewnego wieczoru Tosia siedziała w salonie, a Marek gotował w kuchni. Jego telefon leżał obok. Ekran rozbłysł przybyła wiadomość. Tosia spojrzała odruchowo. Nadawca: Bogna. Godzina: prawie północ. Krótki tekst: Dzięki za dzisiejszy dzień.

Tosia zamarła. Serce zakrzyknęło w gardle. Odkładając telefon, wpatrywała się w ścianę. Co to miało znaczyć? Spotkali się dziś? Marek twierdził, że został w pracy.

Odrzuciła te myśli, tłumacząc sobie, że to tylko przypadkowe spotkanie, może omawiali sprawy zawodowe, choć Marek pracował w innej firmie. Wstydziła się własnej zazdrości, przekonywała się, że to tylko przyjaźń, że wymyśla problem z niczego.

Lecz niepokój pozostał.

W marcu trójka pojechała na wyjazd do domku w Bieszczadach. Planowali go od dawna. Tosia marzyła o weekendzie w lesie, o wieczorach przy ognisku. Bogna od razu podzieliła entuzjazm, a Marek dodał poparcia. Wynajęli chatę nad jeziorem, zabrali namioty i sprzęt wspinaczkowy. Już od pierwszego dnia atmosfera była dziwna.

Tosia zauważyła, jak Marek i Bogna wymieniają spojrzenia i milkną, gdy wchodziła do pokoju. Drugiego dnia wędrowali razem wzdłuż brzegu jeziora, podczas gdy Tosia odpoczywała po wspinaczce. Marek tłumaczył, że po prostu wskazywał Bognie drogę do starej kapliczki, o której opowiadał leśniczy.

Tosia skinęła głową, lecz w środku coś się kurczyło.

Wieczorem ostatniego dnia oboje siedzieli przy ognisku. Twarze ich były zdezorientowane, pełne winy. Marek unikał spojrzenia w stronę Tosi, Bogna również. Tosia próbowała ich rozluźnić, lecz odpowiedzi były krótkie, nijakie.

W nocy Tosia nie mogła zasnąć. Mieszkała wrażenie, że coś się nieodwracalnie rozdarło.

Tydzień po powrocie Marek napisał: Tosiu, musimy porozmawiać. Spotkajmy się w kawiarni.

Tosia przyglądała się ekranowi telefonu w pracy, czując ucisk złego przeczucia.

O piątej przyszła do kawiarni. Marek już siedział przy oknie, obok niego Bogna.

Tosia stanęła w drzwiach. Chwilę chciała się odwrócić i odejść, lecz nogi same zaprowadziły ją do ich stolika. Usiadła naprzeciw, nie zrzucając płaszcza.

Co się dzieje? zapytała, patrząc najpierw na Marka, potem na Bognę. Ich twarze wyrażały winę.

Marek milczał długo, rozdrywając serwetkę na drobne kawałki. W końcu podniósł wzrok.

Tosiu, nie wiem, jak to ująć. Nie planowaliśmy tego. To stało się samo.

Tosia zaciśnęła pięści pod stołem.

W Bieszczadach w końcu zrozumieliśmy, że że się w sobie zakochaliśmy mruknął cicho. Próbowaliśmy walczyć, naprawdę próbowaliśmy, ale już nie mogliśmy ukrywać tego.

Bogna zapłakała, łzy rozmyły jej makijaż.

Tosiu, wybacz mi. Nie chciałam. Przysięgam, nie chciałam cię ranić. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Ale to to jest silniejsze niż my.

Bogna wyciągnęła rękę w stronę Tosi.

Tosia cofnęła ją. W środku kipiały gniew, uraza i ból, mieszające się w jedną kulę, utkwioną w gardle.

Silniejsze niż my? spojrzała na nich. Zajmowaliście się po moich plecach Gdy planowałam ślub, dzieci, wspólne życie, wy się bawiliście? Jak wam to z sumienia? Co wam się stało?

Tosiu, nie chcieliśmy wtrącił Marek.

Nie chcieliście? podniosła głos. Kilku gości odwróciło się, ale Tosia nie zwracała uwagi. Spotykaliście się za moimi plecami! Pisaliście do siebie nocą! A teraz mówicie, że nie chcieliście? To zdrada, Marek. Najgorsze, co mogłeś mi zrobić.

Wiem odpowiedział Marek, patrząc w blat. Wiem, że to podłe. Nie mogę już dłużej kłamać. Nie mogę udawać, że wszystko jest w porządku.

A ty? zwróciła się do Bogny. Mówiłaś, że jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Jak mogłaś?

Bogna szlochnęła, zakrywając twarz dłońmi.

Przepraszam. Przepraszam. Nie przewidziałam, że tak to wyjdzie. Po prostu rozmawialiśmy, spędzaliśmy czas, a potem zrozumieliśmy, że to więcej niż przyjaźń.

Tosia wstała, odsunęła krzesło z trzaskiem i chwyciła torbę, spoglądając na nich po raz ostatni.

Nie chcę już was widzieć. Nigdy więcej.

Wyszła z kawiarni, nie odwracając się. Na zewnątrz było zimno, łzy spływały po policzkach, ale nie wycierała ich. Szła przed siebie, nie zwracając uwagi na drogę, aż dotarła do stacji metra.

Następnego dnia Tosia złożyła wniosek o przeniesienie do filii firmy w Gdańsku. Szef był zaskoczony, ale nie zadawał pytań. Jej profesjonalizm był ceniony, więc przeniesienie zatwierdzono szybko.

Bogna próbowała dzwonić Tosia zablokowała numer. Marek wysłał kilka wiadomości ona je usunęła, nie czytając. Marek zabrał rzeczy, gdy nie było jej w domu. Tosia wróciła do pustego mieszkania, stała w środku, patrząc na miejsce, gdzie kiedyś stały jego buty.

Po dwóch tygodniach Tosia już mieszkała w Gdańsku. Rozpakowała kartony, rodzice byli niechętni, ale Tosia zdecydowała, że musi zacząć od nowa, tam, gdzie nie ma wspomnień o Marku i Bognie.

Pierwsze miesiące były trudne, ale znów wróciła do wspinaczki, tym razem samotnie. To pomagało jej łagodzić ból.

Pewnego dnia napisała do niej znajoma z Warszawy, informując, że Marek i Bogna zamieszkali razem i od dwóch miesięcy żyją pod jednym dachem.

Tosia przeczytała wiadomość i wyłączyła telefon.

Ból nie zniknął, ale stał się ciszej. Nie płakała już nocą, nie przewijała w myślach ostatniego spotkania. Po prostu żyła dalej, krok po kroku, dzień po dniu.

Nie straciła tylko chłopaka i przyjaciółki. Straciła wiarę w uczciwość ludzi, w to, że przyjaźń może być prawdziwa, że miłość nie zdradza tak łatwo. Mimo to postanowiła odbudować życie, tym razem ostrożniej wpuszczając w nie nowych ludzi.

Ból będzie z nią jeszcze długo, ale Tosia wiedziała, że poradzi sobie, bo nie miała innego wyboru.