Nie chce słyszeć o swojej babci, bo nie przepisała na nią mieszkania

Najgorsze w relacjach międzyludzkich jest to, że czasami żadna ze stron nie próbuje niczego naprawić. Zimno i pustka pochodzą od obojga skłóconych ludzi. A najgorzej, jeżeli tak się dzieje w rodzinie.

Niedawno spotkałam swoją dawną koleżankę ze studiów. Byłam zaskoczona. Zawsze była na uczelni taką szarą myszką. A teraz – prawdziwa piękność. Na obcasach, stylowo ubrana, fryzura, makijaż, manicure.

Zaczęła trochę wypytywać o mnie, o moją pracę. Wszystko opowiedziałam. Pamiętałam, że w Kasia nie miała rodziców. Zdaje się, że zginęli w wypadku samochodowym. Mieszkała z babcią. Zapytałam więc o nią. Odpowiedź mnie zaskoczyła:

– Nawet mi nie przypominaj, że mam babcię. Nie widziałam jej od 3 lat. Nawet nie wiem, czy jeszcze żyje.

– Jak to? – Byłam zszokowana. – Przecież byłyście ze sobą tak blisko. Co się stało?

Opowiedziała mi wszystko od początku.

Tak się złożyło, że babcia Kasi znalazła sobie narzeczonego, kiedy wnuczka była jeszcze na trzecim roku. Na pierwszy rzut oka mężczyzna był w porządku. Jednak wszystko działo się zbyt szybko. A ich znajomość była aż trochę za bliska. Na początku Kasia jakoś to znosiła.

Ale później zaczął się prawdziwy koszmar. Kobieta zupełnie zapomniała o Kasi, chociaż wtedy dziewczyna była całkowicie zależna od swojej babci. Dużo się uczyła, a do tego pracowała na pół etatu. Nie miała nawet czasu, żeby coś zjeść. A babcia wszystko, co ugotowała, zjadała razem ze swoim kawalerem. To też jeszcze dało się znieść.

Nowy współlokator okazał się wielkim bałaganiarzem. Kasia musiała po nim też sprzątać, żeby dom nie zamienił się w szambo.

Ale dziewczyna nie urządzała żadnych awantur. Czas mijał. Rok później poznała szokującą prawdę. Dowiedziała się o tym zupełnie przez przypadek. Kiedyś postanowiła posprzątać w szafie. Sporo tam się nagromadziło, bo w przedpokoju trzymali takie najmniej potrzebne rzeczy. Nagle spadła na nią teczka z dokumentami. I całkiem przypadkowo zauważyła, że ​​babcia zmieniła testament. I oddała mieszkanie nie swojej wnuczce, ale swojemu Stefanowi. To była ostatnia kropla, która przelała czarę.

– I co wtedy zrobiłaś? Nie zarabiałaś jeszcze aż tyle? Jak ci się udało przeprowadzić?

– Znalazłam niedrogie mieszkanie. I nową pracę. Właśnie skończyłam studia. A potem zajęłam się karierą, jakoś mi się udało.

– I później już w ogóle nie kontaktowałaś się ze swoją babcią?

–Oczywiście, że nie… Zdałam sobie sprawę, że ona oszalała. Usłyszałabyś, co mi nagadała. A potem już do mnie nie zadzwoniła. Nie obchodziło jej nawet, czy wszystko u mnie w porządku. Nie próbowała mnie znaleźć. To ja też nie. Potrzebne mi to w ogóle?

– Wciąż nie chce mi się w to wierzyć. Taka bliska relacja i tak po prostu ją odpuściłyście, zniszczyłyście. Dlaczego nie możecie ze sobą porozmawiać?

–A kto ma się odezwać? Ja na pewno nie zrobię pierwszego kroku. To nie moja wina. To ona musi przeprosić.

I w tym momencie od razu zrozumiałam, na czym polega problem. Nie tylko w ich relacji, ale w ogóle. W nadmiernej dumie. Każda z nich myśli, że ma rację. Że ta druga musi zrobić pierwszy krok. Ich pewność siebie i upór nie pozwalają im się zbliżyć, przeprosić i przebaczyć. I tak będą żyć do samego końca. Ta rozmowa z koleżanką z roku naprawdę dała mi do myślenia.