– Nic się nie martw, Sławku! Przynajmniej Nowy Rok przywitałeś z przytupem!

Nic, Sławku! Nie martw się! Przynajmniej Nowy Rok spędziłeś z klasą!

Oto i rodzinne miasto. Sławek zszedł z peronu, wyszedł na plac przed dworcem i ruszył w stronę przystanku autobusowego. Nie powiadomił żony, że dziś wraca.

Nastrój miał nie najlepszy, bo czekała go nieprzyjemna rozmowa z Anią. Żona znów będzie go krytykować, narzekać, mówić, że to obojętny egoista.

A dlaczego obojętny? Chciał ją przecież powitać w Nowy Rok, a ona wyłączyła telefon. Obraziła się!

Próbował się do niej dodzwonić przez trzy dni, ale nie odbierała. Więc i on się obraził i przestał dzwonić.

A tak w ogóle, to nawet nie znalazła czasu, by złożyć życzenia jego rodzicom czy siostrze, nie mówiąc już o nim samym. Więc zaraz jej to wypomni, jak tylko przekroczy próg.

Nie tylko ona ma mu coś do zarzucenia ona też nie jest święta, więc niech się tłumaczy! Jak to mówią? Najlepszą obroną jest atak.

Sławek nabrał animuszu i wszedł do klatki schodowej w walecznym nastroju.

Mieszkanie przywitało go ciszą.

Hej! Jest tu kto żywy? Aniu, jestem! zawołał głośno, ale nikt nie odpowiedział.

Zajrzał do kuchni żony nie było, potem do jednego pokoju pusty, do drugiego to samo. Ale od razu zauważył zmiany: przy ścianie brakowało łóżeczka dziecięcego, zniknęła też komoda z przewijakiem i wózek, który podarowali rodzice Ani.

Sławek pośpieszył do szafy półka, na której wisiały ubrania żony, też była pusta.

Zwariowała? Wyprowadziła się? Zostawiła mnie? przemknęło mu przez myśl.

Wybrał numer teściowej, ale nikt nie odebrał. Postanowił zadzwonić do Kasi przyjaciółki Ani. Cisza. W końcu dodzwonił się do Michała, męża Kasi.

Michał, cześć! Daj słuchawkę Kasi, jakoś nie mogę się do niej dodzwonić poprosił.

Kasia z dzieckiem jest u swojej rodziny na wsi tam świętowaliśmy Nowy Rok. Sygnał tam bywa słaby.

Ja wróciłem wczoraj, bo dziś mam zmianę. Oni jeszcze odpoczywają odpowiedział Michał. A czego chcesz od Kasi?

Myślałem, że może wie, gdzie moja Ania. Bo wróciłem od rodziców, a jej nie ma. I brakuje wszystkiego, co kupiliśmy dla dziecka wyjaśnił Sławek.

Słuchaj, twoja żona miała niedługo rodzić. Ty co, wyjechałeś na święta, a ją samą zostawiłeś? zdziwił się Michał.

Ona sama nie chciała jechać. Termin miał być dziesiątyjedenasty stycznia. Zdążyłbym wrócić.

Gratulacje, Sławku, jesteś durniem zaśmiał się kolega.

Dlaczego? nie zrozumiał.

Bo najpewniej jesteś już kawalerem. Głupcze! Zadzwoń do szpitala, pewnie tam jest poradził Michał.

Dziesięć dni wcześniej.

Nie rozumiem, Sławku mówiła przez telefon matka. Dlaczego masz siedzieć w domu w święta? Skoro Ania nie chce jechać, przyjedź sam. Termin ma za prawie dwa tygodnie, zdążysz wrócić.

Tym bardziej, że zbierze się prawie cała rodzina: ciocia Wanda z wujkiem Jackiem przyjadą, Natalia z Wiktorem przyjdą, Olga z Pawłem. No i my z tatą oraz Wika z Grzegorzem.

Wika zarezerwowała nam pokoje w ośrodku za miastem w lesie. Na cztery dni od trzydziestego do drugiego.

Trzydziestego pierwszego w restauracji będzie bankiet z artystami. Zapłaciłam za ciebie, oddasz później. Zostaniesz z nami do Trzech Króli, a ósmego wrócisz. Zdążysz przed terminem żony.

Ania nie chciała jechać:

Sławku, mogę zacząć rodzić w każdej chwili. Wyobraź sobie, jak to wygląda: wszyscy się bawią, a ja nagle dostaję skurczów. Poza tym ośrodek jest za miastem czy zdążylibyśmy z karetką?

Nie, nie jadę nigdzie.

Słusznie mama mówi, że teraz kobiety traktują ciążę jak chorobę, a urodzenie dziecka jak bohaterstwo. Ona nas trójkę urodziła i ledwo siedziała na macierzyńskim, a wszystko ogarniała.

Oczywiście, Sławek rozumiał, że Ania ma trochę racji. Ale wyobraził sobie, jak nudno będzie w domu w sylwestra tylko we dwoje, przy skromnym stole (Ania już zapowiedziała, że nie zamierza specjalnie gotować). I zrobiło mu się smutno.

Tymczasem cała rodzina będzie się bawić w restauracji przy muzyce, tańczyć i świętować.

Więc pojechał sam.

W ośrodku rzeczywiście było wesoło. Gdzieś około północy, gdy Nowy Rok już nastał, Sławek wyszedł z sali do holu, by zadzwonić do żony, ale nie odebrała.

No cóż, obrażasz się, a tak w ogóle to sama jesteś winna. Mogłabyś teraz tu być i bawić się z nami pomyślał.

Następnego dnia mama wyraziła swoje rozgoryczenie wobec synowej:

Twoja Ania nawet nie zadzwoniła, nie złożyła nam życzeń. Widzisz, obraziła się! Zupełnie rozpuściłeś żonę, synku.

Nie rozumie, co to prawdziwa rodzina. Dlatego my tu wszyscy razem, a ona tam sama. Niech posiedzi, pomyśli.

A Ani tej sylwestrowej nocy wcale o nich nie myślała. Jeśli o kimś w ogóle myślała, to o Sławku, a nie o teściach i ich licznej rodzinie.

Jej rodzice, dowiedziawszy się, że córka została sama na święta, zaprosili ją do siebie. Nie planowali wielkiej uczty.

Brat Ani mieszkał w Warszawie, pracował w zakładzie o ciągłym cyklu i nie miał aż tylu wolnych dni, więc rodzice mieli spędzić Nowy Rok we dwoje.

Trzydziestego pierwszego o dziewiątej wieczorem Ania z matką nakrywały do stołu, gdy nagle złapał ją ból.

Wezwali karetkę. Mama pojechała z Anią, ojciec podążył za nimi swoim samochodem.

Tym razem Ania powitała Nowy Rok w szpitalu, a jej rodzice na dole, w holu oddziału. Ania została mamą synka

Sławek postanowił posłuchać rady kolegi i zadzwonił do szpitala.

Kowalska? Wypisana wczoraj usłyszał w informacji.

Jak to wypisana? nie dowierzał. Przecież dziecko już jest?

Tak. Pierwszego stycznia, o północy.

A kto ją odebrał ze szpitala? dopytywał.

Mł