Nic nie zapomniałam

– Coś często biegasz do szpitala do siostry, codziennie pędzisz tam z pełnymi torbami – powiedział niezadowolony Andrzej do swojej żony Anny, kiedy w kolejny raz wróciła ze szpitala i zasiedli do kolacji.

– Dlaczego cię to tak irytuje? – zdziwiła się Ania.

– Nie żeby aż tak, rozumiem, to twoja siostra. Ale przecież Kaśka nie jest w ciężkim stanie, i ktoś poza tobą też ją odwiedza. Mąż, córka, syn z synową… Po co właściwie biegasz tam codziennie? Chyba że pracuje tam przystojny lekarz i odwiedzasz siostrę dla niego?

– Co za bzdury opowiadasz, Andrzej! – strofowała męża Anna. – Co za głupota ci do głowy przyszła. Poza tym, lekarz prowadzący Kasi jest kobietą. Tak że twoja wersja się kompletnie nie sprawdza…

– Nie, Ania, poważnie, wytłumacz. Po co ta codzienna wizyta u siostry po pracy? Wstajesz teraz o szóstej rano, przygotowujesz różne napary, buliony… Potem po pracy pędzisz do domu, zbierasz torbę i lecisz do szpitala? To jakieś samoudręczenie, naprawdę. Już jesteś zmęczona, niewyspana. Worki pod oczami…

– Dobrze, opowiem ci, bo inaczej się nie odczepisz – westchnęła Ania, sprzątając ze stołu. – Teraz zaparzę herbatę i porozmawiamy.

– Dawaj, cieszę się, bo naprawdę nic nie rozumiem…

***

Siedemnastoletnia Ania Wiśniewska, po zdaniu matury, przyjechała do wielkiego miasta, aby dostać się na studia lub do szkoły policealnej, w zależności jak się uda. Urodziła się i wychowała w małej miejscowości, gdzie nie miała możliwości, aby kontynuować naukę i zdobyć zawód. Ania bardzo chciała zdobyć dyplom i zostać prawnikiem.

Egzaminy na studia nie poszły jej dobrze, ale udało się dostać do szkoły policealnej o profilu prawniczym, co bardzo ją ucieszyło. Nie miała ochoty wracać do miejscowości, gdzie nie było żadnych perspektyw. Praca w sklepie, jak jej mama, jej nie interesowała. W ogóle życie w małej miejscowości jej nie pociągało.

Ania była zdecydowana utrzymać się w mieście. Chciała się wykształcić, znaleźć pracę i ułożyć sobie życie osobiste. A do wsi przyjeżdżać z wizytą, pomagając rodzicom, gdy już stanie na nogi. Była pewna, że tak się stanie, miała dalekosiężne plany.

W szkole spotykała się z Witkiem Kowalskim, kolegą z klasy. Ale Witek, w przeciwieństwie do Ani, nie marzył o życiu w mieście i nigdzie nie zamierzał się przeprowadzać. Od razu po szkole zatrudnił się w gospodarstwie, gdzie pracowali jego rodzice, potem planował pójść do wojska i wrócić do pracy na gospodarstwie… Taka perspektywa była dla niego idealna.

Ania była przerażona takimi widokami na życie, więc łatwo się rozstała z Witkiem, widząc, że nie jest on bohaterem jej romansu. Nie mieli przyszłości. Witek zresztą też się nie przejął, a już pół roku później, jak tylko skończył osiemnaście lat, ożenił się z Aliną, która od dawna za nim szalała, i w końcu on też zwrócił na nią uwagę.

Po przyjęciu do szkoły policealnej, Ania dostała miejsce w akademiku i zaczęła przyzwyczajać się do nowego życia. Starała się dobrze uczyć, żeby dostawać wyższe stypendium. Rodzice co miesiąc przysyłali jej przekazy pieniężne, więc Ania nie klepała biedy. Nie żyła wystawnie, ale nie głodowała i nie musiała się szczególnie ograniczać.

…Do dziś pamięta Ania tamten jesienny dzień w najdrobniejszych szczegółach… Wracała autobusem z biblioteki naukowej, gdzie przygotowywała się na seminarium z prawa cywilnego. W bibliotece została do wieczora, a w szczytowej godzinie, kiedy ludzie wracali z pracy, transport publiczny był przepełniony.

Z trudem udało jej się wcisnąć do zatłoczonego autobusu, ale nie chciała czekać na następny. I nie było pewne, czy ten następny będzie mniej zatłoczony… Można by spędzić godziny na przystanku, a zmęczona Ania tego nie chciała.

Wysiadła z autobusu, gdzie czuła się jak śledź w beczce, i w tym momencie z przerażeniem odkryła, że jej torba została pocięta… Przerażenie przeniknęło jej ciało, kiedy zrozumiała, że skradziono jej portfel…

To była typowa metoda kieszonkowców, korzystających z tłoku w transporcie publicznym i nieuwagi pasażerów… Odnalezienie winnego wydawało się niemożliwe.

Najgorsze było to, że właśnie dzisiaj Ania dostała stypendium, a wczoraj przekaz pieniędzy od rodziców, i wszystkie te pieniądze były w portfelu. Nie zdążyła jeszcze schować ich pod materac, jak to zwykle robiła. A teraz, gdy portfel został skradziony, została bez grosza przy duszy…

Sytuację pogarszało to, że Ania niedawno dzwoniła do domu i mama powiedziała, że opóźniają wypłatę jej tacie, więc prosiła ją jedynie, żeby oszczędzała, bo nie wiadomo, kiedy będą mogli znowu coś przysłać.

Powiedzieć, że Ania była zszokowana, to mało powiedziane. Łzy strumieniami płynęły jej z oczu, obwiniała siebie za to, że nie przełożyła pieniędzy na czas i że była tak nieuważna w autobusie. Przecież słyszała o takich przypadkach. Jej koleżanka z grupy niedawno padła ofiarą kieszonkowca w trolejbusie. A teraz Ania sama została ofiarą…

Zgłaszanie tego na policję nie miało sensu. Co by mogła powiedzieć? Nie zapamiętała twarzy żadnej z osób, z którymi jechała. Znalezienie złodzieja było niemożliwe, niczym szukanie igły w stogu siana.

Ten tani chiński portfel pewnie już leży w jakimś koszu na śmieci albo rowie, a pieniądze kieszonkowiec zabrał… Wszystkie jej pieniądze… Jak teraz ma żyć? Co ma jeść? Z produktów zostały tylko kostka margaryny, dwie cebule, herbata, trochę kaszy i makaronu. Na miesiąc zapasy oczywiście nie starczą.

– Dlaczego płaczesz? – zapytała Julka, jej współlokatorka, widząc płaczącą Anię.

Dziewczyna opowiedziała o swojej nieprzyjemnej sytuacji.

– No, nie miałaś szczęścia – powiedziała Julka. – Sama też jesteś sobie winna. Kto nosi ze sobą wszystkie pieniądze? W autobusie powinnaś była trzymać torbę ciasno przy sobie albo schować pieniądze w bieliźnie. Czasy są takie, że trzeba ciągle być czujnym… Taka jesteś wiesz roztrzepana, Nasti… Uczysz się na piątki, a w życiu zachowujesz się, jak… wybacz, głupiutka kura…

Ania doskonale rozumiała i te uwagi Julki ani trochę jej nie pomogły… Nawet nie obraziła się za to, że przyjaciółka nazwała ją głupiutką kurą. Tak się właśnie czuła… Czasu się nie cofnie i niczego nie można było naprawić. Pieniędzy się nie odzyska, a jakoś trzeba przeżyć.

Dużo myślała o telefonie do rodziców, ale wstydziła się przyznać, że tak schrzaniła sprawę. U nich teraz też są problemy z pieniędzmi, tata ma opóźnioną wypłatę, a oni żyją na to, co mama zarobi w sklepie. Prawie całą swoją pensję wybiera w towarach. Muszą się przecież wyżywić, a poza tym mają jeszcze młodszą córkę Kasię…

Chyba trzeba będzie iść do pracy, pomyślała Ania. Można to zrobić, ale kto jej zapłaci od razu po zatrudnieniu? Najpierw trzeba przecież przepracować miesiąc albo przynajmniej dwie tygodnie, żeby dostać zaliczkę… Chociaż zwykle nowo zatrudnionym nie daje się zaliczek… Co więc zrobić? To sytuacja bez wyjścia…

– Chcesz, przedstawię cię pewnemu panu? – nieoczekiwanie zaproponowała Julka.

– Komu? – nie za bardzo zrozumiała Ania.

– Ojej, oderwałaś się od życia? Panu, który cię będzie utrzymywał w zamian za… no chyba rozumiesz. Czy też trzeba tłumaczyć?

– Nie trzeba, rozumiem…

– Dobrze, że rozumiesz. Cóż, masz świetny wygląd, więc znajdzie się wielu chętnych, żeby być z tobą… I będziesz miała życie jak w Madrycie.

Propozycja Julki nie przypadła Ani do gustu. Sama myśl o tym, żeby zostać kochanką jakiegoś bogatego starca i sprzedawać siebie za pieniądze sprawiła, że Ania poczuła się nieswojo… Wiedziała, że jej współlokatorka nie unika takich rozwiązań i dlatego nie ma problemów materialnych, ale Ani takie myślenie obrzydzało…

– No to co, zawrzeć znajomość? – znów zaproponowała Julka.

– Nie – pokręciła głową Ania i po chwili zastanowienia, zapytała. – Julka, nie mogłabyś pożyczyć mi trochę pieniędzy? Do stypendium. Nie mam zupełnie nic.

– Przykro mi, ale nie mogę pożyczyć. Wszystko wydałam na ciuchy i kosmetyki, zostało mi tylko trochę na jedzenie. Ale moja propozycja co do znajomości nadal jest aktualna, jakby co. Zastanów się. Na twoim miejscu bym się nie zastanawiała. Wiesz, kiedy nie masz co jeść, mniej cię interesują twoje zasady moralne.

Ania nie odpowiedziała Julce, odwróciła się do ściany i znów cicho zapłakała. A wkrótce, nie zdając sobie z tego nawet sprawy, zasnęła…