– Nic nie szkodzi, Sławku! Nie martw się! Za to Nowy Rok przywitałeś z prawdziwym hukiem!

Nic, Sławek! Nie martw się! Przynajmniej Nowy Rok spędziłeś z hukiem!

I oto jest rodzinne miasto. Sławek wysiadł z peronu, wyszedł na dworcowy plac i skierował się w stronę przystanku autobusowego. Nie powiedział żonie, że dziś wraca.

Nastrój miał kiepski, bo czekała go nieprzyjemna rozmowa z Anną. Żona znów będzie mu wypominać, narzekać, mówić, że jest obojętnym egoistą.

A czemu obojętnym? Przecież chciał ją nawet z Nowym Rokiem pozdrowić, a ona wyłączyła telefon. Obrażalska!

Przez trzy dni próbował się do niej dodzwonić, ale nie odbierała. No to i on się obraził i przestał dzwonić.

A tak w ogóle, to nawet nie potrafiła złożyć życzeń jego rodzicom czy siostrze, nie mówiąc już o nim samym. I właśnie to jej zaraz wytknie, jak tylko przekroczy próg.

Nie tylko ona ma mu coś do zarzucenia ona też nie jest bez winy, więc niech się tłumaczy! Jak to mówią? Najlepszą obroną jest atak.

Sławek nabrał animuszu i wszedł do klatki schodowej w całkiem bojowym nastroju.

Mieszkanie powitało go ciszą.

Hej! Jest ktoś żywy? Aniu, jestem! zawołał głośno, ale nikt nie odpowiedział.

Zajrzał do kuchni żony nie było, potem do jednego pokoju pusty, do drugiego to samo. Ale od razu rzuciły mu się w oczy zmiany: przy ścianie brakowało łóżeczka dziecięcego, zniknęła komoda z przewijakiem i wózek, który podarowali jej rodzice.

Sławek pospieszył do szafy ta część, gdzie wisiały rzeczy żony, też była pusta.

Co, zwariowała? Zostawiła mnie? pomyślał.

Wybrał numer teściowej, ale nikt nie odebrał. Postanowił zadzwonić do Kasi przyjaciółki Ani. Cisza. W końcu dodzwonił się do Michała męża Katarzyny.

Michał, cześć! Podaj Kasię, bo jakoś nie mogę się do niej dodzwonić poprosił.

Kasia z dzieckiem jest u swoich, na wsi tam świętowaliśmy Nowy Rok. Z zasięgiem bywa różnie.

Ja wróciłem wczoraj, bo dziś mam zmianę. A oni jeszcze odpoczywają odpowiedział Michał. A po co ci Kasia?

Myślałem, że może wie, gdzie moja Anka. Bo wróciłem od rodziców, a jej nie ma. I brakuje wszystkiego, co kupiliśmy dziecku powiedział Sławek.

Słuchaj, to twoja żona miała lada dzień urodzić. Ty co, pojechałeś do rodziny na święta, a ją samą zostawiłeś? zdziwił się Michał.

No sama nie chciała jechać. Choć termin mieli jej na dziesiąty-jedenasty stycznia. Zdążyłaby wrócić.

Gratulacje, Sławek, jesteś durniem zaśmiał się kolega.

Dlaczego? nie zrozumiał Sławek.

Bo najpewniej jesteś już wolny. Idiota! Dzwoń do szpitala, pewnie tam jest poradził Michał.

Dziesięć dni wcześniej.

Nie rozumiem, Sławku mówiła przez telefon matka czemu masz siedzieć w święta w domu? Ania nie chce jechać, to przyjedź sam. Termin ma za prawie dwa tygodnie, zdążysz wrócić.

Tym bardziej, że prawie cała rodzina się zbierze: ciocia Wera z wujkiem Jackiem przyjadą, Natalia z Wiktorem przyjdą, Olga z Pawłem. No i my z tatą i Wika z Głebem.

Wika zarezerwowała nam pokoje w hotelu za miastem w lesie. Na cztery dni od trzydziestego do drugiego.

Trzydziestego pierwszego w restauracji będzie bankiet z artystami. Zapłaciłam za ciebie, oddasz później. Zostaniesz u nas do Trzech Króli, a ósmego wrócisz. Akurat zdążysz przed terminem żony.

Ania nie chciała jechać:

Sławek, mogę zacząć rodzić w każdej chwili. Wyobraź sobie, jak to będzie wyglądać: wszyscy się bawią, a ja nagle zaczynam. Tym bardziej, że hotel poza miastem czy zdąży karetka?

Nie, nigdzie nie jadę.

Słusznie mama mówi, że teraz kobiety traktują ciążę jak chorobę, a urodzenie dziecka jak wyczyn. Ona nas troje urodziła i prawie nie siedziała na zwolnieniu, a wszystko ogarniała.

Oczywiście, Sławek rozumiał, że Ania ma trochę racji. Ale wyobraził sobie, jak nudno będzie w domu w sylwestra: tylko we dwoje, przy skromnym stole Ania już zapowiedziała, że nie zamierza specjalnie gotować. I zrobiło mu się smutno.

A cała rodzina będzie się wtedy bawić w restauracji przy muzyce, tańczyć i świętować.
W sumie, pojechał sam.

W hotelu za miastem rzeczywiście było wesoło. Gdzieś około północy, gdy Nowy Rok już nastał, Sławek wyszedł z sali do holu, by zadzwonić do żony, ale nie odebrała.

No i dobrze, obrażasz się, a tak w ogóle, to sama jesteś winna. Mogłabyś teraz też tu być i bawić się z nami pomyślał Sławek.

A następnego dnia mama wyraziła mu swoje oburzenie na synową:

Twoja Ania nawet nie zadzwoniła, nie złożyła nam życzeń. Patrz, obrażalska! Zupełnie rozpuściłeś żonę, synku.

Nie rozumie, co to prawdziwa rodzina. Dlatego my tu wszyscy razem, a ona tam sama. Niech sobie posiedzi, pomyśli.

A Ani tej sylwestrowej nocy wcale do nich nie ciągnęło. Gdy o kimś myślała, to raczej o Sławku, a nie o teściach i ich licznej rodzinie.

Jej rodzice, dowiedziawszy się, że córka została sama na święta, zaprosili ją do siebie. U nich nie planowano wielkiej uczty.

Brat Ani mieszkał w stolicy, pracował w zakładzie o ciągłym cyklu pracy, więc nie miał tyle wolnego, więc rodzice mieli spędzić Nowy Rok we dwoje.

Trzydziestego pierwszego o dziewiątej wieczorem Ania z mamą nakrywały do stołu i wtedy złapał ją ból.

Wezwali karetkę. Mama pojechała z Anią, tato za nimi swoim samochodem.

Tym razem Ania powitała Nowy Rok w szpitalu, a jej rodzice na dole, w holu oddziału. Ania została mamą synka

Sławek postanowił posłuchać rady kolegi i zadzwonił do szpitala.

Kowalska? Wypisana wczoraj odpowiedziano mu w informacji.

Jak to wypisana? nie uwierzył Sławek. Przecież miała dopiero urodzić?

Tak. Pierwszego stycznia, o północy.

A kto ją odebrał ze szpitala? spytał Sławek.

Młody człowieku, tych informacji nie