Mój wymarzony mężczyzna zostawił dla mnie żonę, ale nie miałam pojęcia, jak wszystko obróci się przeciwko mnie.

Mężczyzna z moich snów porzucił dla mnie żonę, ale nawet nie przypuszczałam, jak wszystko obróci się przeciwko mnie.
Podziwiałam go jeszcze od czasów studenckich. Można powiedzieć, że to była miłość bezwarunkowa naiwna i ślepa. A gdy wreszcie zwrócił na mnie uwagę, zupełnie straciłam głowę. Stało się to kilka lat po ukończeniu studiów trafiliśmy do tej samej firmy. W końcu mieliśmy tę samą specjalizację, więc nie było w tym nic dziwnego. Ale ja wierzyłam, że to przeznaczenie.

Wydawało mi się, że jest mężczyzną moich marzeń. I w młodości wcale nie przeszkadzało mi, że miał już żonę. Nigdy nie byłam zamężna i nie wiedziałam, jak to jest patrzeć, jak rozpada się małżeństwo. Dlatego nie poczułam nawet odrobiny winy, gdy Krzysztof postanowił porzucić żonę dla mnie. Kto by pomyślał, że przyniesie mi to tyle cierpienia? Ludzie mówią prawdę nie można budować szczęścia na nieszczęściu innych.

Gdy mnie wybrał, byłam w siódmym niebie i gotowa byłam wybaczyć mu wszystko. Prawda była taka, że na co dzień nie przypominał księcia, jakim wydawał się publicznie. Jego rzeczy zawsze były porozrzucane po całym mieszkaniu, a on kategorycznie odmawiał zmywania naczyń. Wszystkie domowe obowiązki spadały na mnie. Ale wtedy wcale mi to nie przeszkadzało.

Dość szybko zapomniał o swoim poprzednim małżeństwie. Nie mieli dzieci, a ślub, jak się okazało, był wymuszony przez jej rodziców. Ze mną było inaczej przynajmniej tak mi mówił.

Moje szczęście nie trwało długo, bo wszystko zmieniło się, gdy zaszłam w ciążę. Na początku Krzysztof był bardzo szczęśliwy, że będzie miał dziecko. Zorganizowaliśmy nawet wielkie rodzinne przyjęcie z tej okazji. Wszyscy życzyli nam miłości i zdrowia dla naszego przyszłego dziecka.

Tamten wieczór pozostaje w mojej pamięci jako jeden z najpiękniejszych. I niczego nie żałuję, gdy o nim myślę. Ale od tamtej chwili moja ślepa miłość zaczęła gasnąć.

Im bardziej rosło moje brzuch, tym rzadziej widywałam Krzysztofa. Poszłam na urlop macierzyński, więc teraz spotykaliśmy się tylko późnym wieczorem. Zostawał w pracy coraz dłużej i chodził na firmowe imprezy. Na początku mi to nie przeszkadzało, ale bardzo szybko zaczęło mnie męczyć. Domowe obowiązki stawały się coraz cięższe, bo już nie mogłam po prostu schylić się, by pozbierać porozrzucane skarpetki.

W tamtym czasie często zadawałam sobie pytanie czy nie pospieszyliśmy się z tym dzieckiem?

Wiedziałam, że z czasem uczucia stygną, ale nie spodziewałam się, że stanie się to tak szybko. Krzysztof wciąż przynosił mi kwiaty i czekoladki, ale w tamtym momencie pragnęłam tylko, by był przy mnie.

Wkrótce stało się jasne, że nie chodziło mu tylko o firmowe imprezy. Koledzy mimochodem wspomnieli przy kawie, że w naszym dziale pojawiła się nowa, młoda pracownica. W każdym razie i tak brakowało ludzi, a gdy poszłam na urlop macierzyński, sytuacja stała się krytyczna. Co za ironia.

Nie byłam pewna, czy chodzi właśnie o nią, ale na pewno mój mąż miał kogoś innego, bo nie miał już w ogóle wolnego czasu. Albo był w pracy, albo na służbowym spotkaniu, albo na kolejnej firmowej imprezie, której nie mógł opuścić. Pewnego dnia znalazłam w kieszeni jego marynarki karteczkę podpisaną inicjałami, których nie znałam. Nie wiem, co mnie skłoniło, ale włożyłam ją z powrotem i postanowiłam udawać, że nic nie wiem.

Było strasznie zostać samej w siódmym miesiącu ciąży, podczas gdy mój mąż narzekał, że stałam się zbyt nerwowa. Każda kłótnia kończyła się jego rozczarowanym westchnieniem. Nie wiem jak, ale zrozumiałam, że jeśli poruszę ten temat, na pewno zostanę sama. Strach przed utratą męża był tak wielki, że nie mogłam myśleć o niczym innym. Mówią, że jeśli czegoś bardzo się boisz, to na pewno się to stanie.

Jakkolwiek pięknie Krzysztof mnie adorował, nie był prawdziwym dżentelmenem. Najgorsze słowa, jakie usłyszałam, to: Nie jestem gotowy na dziecko. I: Mam kogoś innego. Nawet nie pamiętam dokładnie, jak mi to powiedział, ale w tamtej chwili poczułam, że tracę rozum.

Nie spodziewałam się, że znajdę w sobie siłę, by złożyć pozew o rozwód. Wygląda na to, że on też nie spodziewał się, że przestanę tolerować jego zachowanie. I na pewno nie spodziewał się, że następnego dnia wyrzucę wszystkie jego rzeczy za drzwi. W tamtej chwili cieszyłam się, że mieszkanie było wynajęte, więc nie musieliśmy się nim dzielić.

A dziecko? Pomyśl o dziecku. Jak je utrzymasz?

Znajdę sposób. Będę pracować zdalnie. Poza tym rodzice od dawna oferowali mi pomoc. Mama zawsze mówiła, że to kobieciarz powinnam jej była posłuchać.

Prawdopodobnie odpowiedzialność za przyszłość mojego syna dała mi siłę. Sama nie miałabym odwagi odejść.

Ale zrozumiałam też, że nie chcę wychowywać dziecka z takim ojcem.

Jego zdrada była tak podłym aktem, że nie chciałam mieć z nim już nic wspólnego. Jakby spadła mi zasłona z oczu.

Pierwsze miesiące po rozwodzie, w tym poród, były niezwykle trudne. Wróciłam do rodziców, którzy byli bardzo szczęśliwi, szczególnie dziadkowie, którzy zawsze marzyli o wnuku. Nie mogę powiedzieć, że nie tęskniłam za Krzysztofem, ale starałam się o nim nie myśleć. W głębi duszy byłam pewna, że zrobiłam, co trzeba, i że dam synowi wszystko, co najlepsze.

A potem nagle on pojawił się znowu.

Okazało się, że Krzysztof bardzo żałuje. Chce poznać syna. Ale czy ja tego chcę? A może lepiej byłoby wyprowadzić się do innego miasta?