Mój mąż jest czasem urażony, że tylko jemu rodzice nie pomogli z mieszkaniem. Zapewniam go, że gdyby mieli taką możliwość, na pewno by się postarali. Ale ostatnio zadzwoniła do mnie teściowa i zapytała, czy może z nami zamieszkać

Szczerze współczuję mojej teściowej. Pani Krysia to dobra kobieta, ale jej życie nie potoczyło się zbyt dobrze. Jej mąż, a mój teść, zmarł dawno temu, jeszcze zanim Wiktor i ja się pobraliśmy. Kobieta oddała całe serce swoim dzieciom, a ma ich trójkę – najstarszą córkę Irenę oraz dwóch synów – Aleksandra i Wiktora. Mój mąż jest najmłodszy w rodzinie, ale podejście matki do niego nie jest zbyt sprawiedliwe.

Pani Krysia i jej mąż kupili kiedyś swojej córce mieszkanie, a własny dom przekazali starszemu synowi, Aleksandrowi. Mój mąż nic nie dostał. Teściowa powiedziała, że ​​gdyby ojciec żył, postaraliby się również dla Wiktora, no ale co mogliśmy na to powiedzieć? Musieliśmy z mężem sami zadbać o naszą przyszłość. Wyjeżdżaliśmy do pracy za granicę, odmawialiśmy sobie wszystkiego i w końcu udało nam się kupić własne mieszkanie. Mamy tylko kawalerkę, w której mieszkamy razem z dwiema córkami. Zawsze jednak to nasz własny kąt!

Mój mąż jest czasem urażony, że tylko jemu rodzice nie pomogli z mieszkaniem. Zapewniam go, że gdyby mieli taką możliwość, na pewno by się postarali. Ale ostatnio zadzwoniła do mnie teściowa i zapytała, czy może z nami zamieszkać.

Właściwie nie mam nic przeciwko temu, bo nasze relacje zawsze były dobre. W przeciwieństwie do Wiktora, ja nie żywię urazy do jego matki. Ale mój mąż był temu przeciwny.

„Umówiła się z Olkiem, że będzie u niego mieszkać,” – powiedział Wiktor, – „więc teraz niech tam zostanie. Nie bez powodu zapisała mu dom. Albo niech idzie do Ireny, ona ma duże trzypokojowe mieszkanie, znajdzie się tam miejsce dla mamy. Przecież rodzice tak bardzo się starali, żeby kupić jej mieszkanie. A teraz co? Starsze dzieci nie chcą się nią zajmować? A co mi do tego? Ja na swój kąt zarobiłem własnymi rękami!”

Do pewnego stopnia oczywiście zgadzam się z mężem. Ale rozumiem też, że relacje teściowej z drugą synową, żoną Olka, nie są najlepsze, bo dwie gospodynie w tej samej kuchni to zawsze jest trudna sytuacja. No, ale dom należał do rodziców, więc można chyba staruszkę jakoś znosić i trochę więcej jej wybaczać. Co do Ireny, siostry mojego męża, to też rozumiem, że jej mąż, delikatnie mówiąc, nie byłby zadowolony, że teściowa z nimi zamieszka, ale mógłby okazać choć odrobinę zrozumienia kobiecie, która kiedyś kupiła im mieszkanie. A teraz okazuje się, że jestem jedyną dobrą synową, która jest gotowa przyjąć panią Krysię, chociaż obiektywnie nie mamy za dużo miejsca.

Współczuję jej, chętnie pozwoliłabym teściowej zamieszkać z nami dopóki nie dogada się jakoś z innymi dziećmi, ale rozumiem, że Wiktor będzie na mnie zły, bo go nie posłuchałam. Tym bardziej trzeba spróbować wytłumaczyć pani Krysi, że nie będzie jej tu tak wygodnie jak w domu, do którego jest przyzwyczajona i gdzie jest dużo więcej miejsca.

Dlatego, niestety, muszę odmówić teściowej, chociaż wiem, że wtedy również zostanę zaliczona do grona „złych synowych”.