Miał zaledwie 16 lat, kiedy przyprowadził ją do domu… Dziewczyna, starsza o rok, była od dawna pewnie w ciąży.

Miał dopiero 16 lat, kiedy przyprowadził ją do domu… Dziewczynę, już od dawna wyraźnie w ciąży, była od niego rok starsza.

Alina uczyła się w tym samym liceum co on, tylko w innej klasie. Przez kilka dni Krzysiek widział, jak nieznajoma dziewczyna chowała się w kąt i cicho płakała. Nie umknęło jego uwadze również charakterystyczne, zaokrąglające się brzuch, te same ubrania (przez dwa tygodnie) i pusty, pozbawiony nadziei wzrok.

Jak się okazało, jej historię znał prawie każdy… Wnuk znanej w ich mieście osoby spotykał się z nią, a potem po prostu zniknął, wyjechał niby w sprawach służbowych do sąsiedniego województwa. Jego rodzice nie chcieli nawet słyszeć o Alinie. Powiedzieli jej to wprost.

A jej własni, jakby żyli w średniowieczu, bojąc się „hańby”, wyrzucili ją z domu i sami wyjechali na działkę. Jedni współczuli Alinie, inni za plecami złośliwie komentowali.

*Sama sobie winna, trzeba było myśleć głową!*

Krzysiek nie mógł tak tylko patrzeć. Zastanowił się i podszedł do niej.

*– Będzie trudno, ale przestań już płakać. Chodź do mnie, ożenimy się. Ale od razu mówię – nie umiem kłamać ani romansować. Nie będę udawał, ani przed tobą, ani przed dzieckiem. Po prostu będę przy tobie i obiecuję, że wszystko będzie dobrze.*

Alina otarła łzy i spojrzała na chłopaka. No cóż… Zwykły chłopak, bez fanaberii. A ona marzyła o zupełnie innym mężczyźnie! Tylko że w jej sytuacji wyboru już nie było i poszła z nim.

Rodzice byli w szoku, mama błagała Krzyśka, żeby się opamiętał, ale on był stanowczy:

*– Mamo, nie dramatyzuj, damy radę. Mam dwie stypendia, zwykłe i socjalne. Będę dorabiał, jakoś to ogarniemy.*

*– Ale przecież chciałeś iść na studia!*

*– No i co? Możemy normalnie żyć. Tata całe życie w fabryce, ty w sklepie. Ludzie jakoś żyją i bez magistra. Mamo, to nie koniec świata!*

Alina zamieszkała w pokoju Krzyśka. On oddał jej swoje łóżko, a sam przeniósł się na niewygodną rozkładaną kanapę. Przez kilka dni była bardzo cicha. Jak cień chodziła z nim do szkoły i z powrotem, aż w końcu wybuchła.

*– Mam dość! Dlaczego twoi rodzice patrzą na mnie krzywo?! Nie podobam im się! I dlaczego ty ze mną nie spędzasz czasu? Albo się uczysz, albo wychodzisz?!*

Krzysiek był zaskoczony.

*– A ty myślisz, że to nie normalne? Tak, rodzice cię nie lubią, ale cię przyjęli i nie dręczą. Patrzą krzywo? Twoi nawet cię widzieć nie chcieli. A rodzice ojca twojego dziecka? Gdzie oni są? Uczę się, bo nie chcę wylecieć po pierwszej klasie. A stypendium to dla nas ważne. Wychodzę? Bo dorabiam i nie mam ochoty oglądać z tobą cukierkowych seriali.*

Alina znów się rozpłakała.

*– Po co tak mówisz?*

*– Jak? Mówiłem, że nie umiem kłamać. A tak w ogóle, kiedy idziemy do urzędu, żeby złożyć papiery?*

*– No, nie mogę iść w byle czym, kup mi ładną sukienkę, z wysokim stanem, żeby brzucha nie było widać.*

*– Oszalałaś? Przecież będziemy pokazywać zaświadczenie o ciąży, jaka sukienka? Muszę zbierać na wózek i łóżeczko…*

Mama łykała walidol i nerwosol, ale powoli się pogodziła z sytuacją i coraz częściej zerkała na dziecięce ubranka. No, może nie ma w tym nic strasznego… Niech się pobiorą, a oni z tatą pomogą, jak tylko się da. Tylko ta dziewczyna jest jakaś niewdzięczna, ciągle narzeka – na Krzyśka, na nich, na ciasne mieszkanie. No, może urodzi i się zmieni.

Ale Alina nie zamierzała się zmieniać. Gdy Krzysiek wrócił z myjni samochodowej, brudny i zmęczony, i przyniósł do pokoju kotkę, wściekła się i zaczęła krzyczeć:

*– Co ty, głupi jesteś?! Po co nam ta obdarta kotka?! Wyrzuć ją! Natychmiast!*

Ale Krzysiek odpowiedział spokojnie:

*– Nie, ona jest w ciąży. Zostaje. Możesz przestać się drzeć i lepiej zagrzej mi obiad.*

*– Więc tak?! – Alina prawie piszczała. – Wybieraj! Albo ona, albo ja! Nawet ta kotka patrzy na mnie z góry!*

*– Po co? – Krzysiek zmarszczył brwi. – To mój dom i nie będę niczego wybierał. To teraz mój kot, a jeśli ci to nie pasuje, możesz wyjść. Nawet mama mi takich głupot nie mówiła. Może ty przestań na wszystkich patrzeć jak na wrogów?*

Alina szlochała, rzucała się, była zazdrosna o chudą, zaniedbaną kotkę. Gdzie on w ogóle zobaczył u niej brzuch? Ale brzuch się pojawił – kotka rzeczywiście była w ciąży.

Krzysiek był zmęczony, ale gdy tylko żal zaczynał się wkradać do jego myśli, odganiał go. Jakoś to będzie. Alina urodzi, się uspokoi, a wcześniej kotka ich rozchmurzy. Puchate kocięta poprawią humor każdemu.

Ale wszystko potoczyło się inaczej… Dziadek, ten znany w mieście, wrócił z długiej podróży służbowej i wszystko się wydało. Odnalazł wnuka, nawymyślał mu i oznajmił, że odetnie go od „koryta”, jeśli jego prawnuk będzie wychowywał się w obcej rodzinie. A chłopak nie chciał stracić „koryta”…

Alina od razu zabrała rzeczy i wyjechała z liceum, nawet się nie żegnając. Na szczęście miała dokumenty przy sobie (bo po szkole miała iść do lekarza). Na resztę machnęła ręką – teraz kupią jej nowe! I do tego marnego liceum już noga jej nie postanie!

Krzysiek był złamany… Jak tak można? Nawet słowa pożegnania, żadnego telefonu… Wyrzucił wszystkie jej rzeczy i długo siedział sam w ciemności, tuląc swoją kotkę.

Kotka rozumiała i cicho przytulała się do niego, po prostu czując, że jest potrzebna. Współczuła, mruczała i pocieszała.

Krzysiek sam odebrał poród, nie dopuszczając do niej zdenerwowanej mamy i zagubionego taty. Siedział przy niej, mówił do niej, uspokajał. Pilnował, czy wszystko idzie dobrze, i miał pod ręką telefon, żeby w razie czego wezwać weterynarza.

Wszystko poszło dobrze, kotka urodziła czteryKotka polizała małe kociątka, a Krzysiek w końcu zasnął, nieświadomy, że to właśnie dziś skończył 17 lat.