Mąż wrócił z podróży, żona czekała z niecierpliwością

Wiktor wrócił z późniejszego niż zwykle kursu. Żona Tamara czekała na męża z niepokojem. Już zaczęła myśleć, że coś mogło się wydarzyć w drodze, bo Kacper, ich synuś, nie mógł usiedzieć w miejscu, ciągle wołając: „Gdzie tata? Gdzie tata?”.

Nareszcie dwie duże, żółte reflektory oświetliły podwórko Kowalskich – wrócił.
– Tata? Tato! Hurra, tata wrócił! – Kacper zeskoczył z ławy, skacząc na jednej nodze, próbując włożyć gumowce, nie zdjąwszy jeszcze płaszczyka.
– Dokąd, dokąd się wybierasz, szaleńcu? Jest zimno, a noce są długie, idź na ławę, zaraz tata wejdzie.
Kacper obraził się, nadął wargi i zamierzał wybuchnąć płaczem.
– A nie płacz, mówię ci, – krzyknęła matka, – powiedziałam, że tata zaraz wejdzie.
Wiktor nie wchodził.

– Co on tam robi? – zaniepokoiła się Tamara. – Chyba pijany. Kacper, siedź w domu, zaraz sama pójdę zobaczyć.
– Mamo, boję się, – zadrżał Kacper.
– A czego się boisz? Siedzisz, mówię ci.
W tym czasie Tamara zakładała kurtkę, a po chwili, gdy się kłóciła z Kacprem, drzwi do domu otworzyły się, wpuszczając chmurę pary; w tej chmurze wkroczył Wiktor, nie sam.
Na progu stała młoda dziewczyna, nie mająca więcej niż osiemnaście lat, owinięta w szal, w krótkim brązowym płaszczyku z czarnym futrzanym kołnierzem, z ogromnymi szarymi oczami i złotymi lokami na czole.
– Wejdź, wejdź, Ewa. Tamo, pomóż gościowi się rozebrać.
Tamara, zupełnie zaskoczona, pomogła dziewczynie zdjąć płaszcz.
Ewa okazała się być w zaawansowanej ciąży, ważyła się niezdarnie jak gęsina przed zabiciem; usiadła przy stole, składając na kolanach drobne, zziębnięte rączki.
Kacper z niepewnością wyglądał z ławy.

– A gdzie mój synek? Kacper, co tam robisz? Chodź tutaj, zobacz, co tata przyniósł. – Wiktor zdjął z ławy opornego Kacpra i uniósł go wysoko, prawie do sufitu. – A ty, mamo, przygotuj coś do jedzenia, nie będziemy siedzieć głodni.
Już późno w nocy, kiedy Kacper zasnął, słyszał, jak ojciec coś mamrotał, matka cichym głosem o czymś dyskutowała, a gość, Ewa, cicho pociągała nosem.
Rano cała wieś wiedziała, że Wiktor Kowalski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.

– Mąż ją zostawił, a rodzice dawno już nie żyją, gdzie ją teraz podziać, całkiem bezbronną – opowiadała w oborze Tamara swoim znajomym.
– Dlaczego wcześniej nie mówiłaś, że Wiktor ma kogoś z rodziny, mówiłaś, że jest sierotą.
– A co, jeśli nie ma rodziców, to nie jest sierota?
– Skąd wzięła się ta siostra?
– W domu dziecka się wychowała, co więcej ci opowiedzieć, Aniu? Może jak to z mężem zakochała się?
– Idź stąd, Tamaro, jesteś kompletnie oszalała.
Wkrótce Ewa, ciocia Kacpra, postanowiła rodzić, więc Wiktor zawiózł ją do szpitala w okolicy, a wkrótce na świat przyszła siostrzyczka Kacpra – Małgosia.
Ewa nie wróciła.

– Zmarła, – rzuciła krótko matka Kacprowi, dając mu klapsa, by nie plątał się pod nogami.
Małgosia była malutka, różowiutka, zupełnie jak laleczka. Kacper widział lalę u sąsiadki, której synek miał na imię Antoś, ale Małgosia była jeszcze słodsza. Hm, co tam lalka, Kacper miał swoją własną, żywą.
– Nie wiem, Wiktor, co chcesz robić, ale mi nie jest potrzebna.
– Co?! Co to znaczy? Tamaro? To dziecko, żywa krew…
– Nieważne, mówiłam ci swoje zdanie. Rób, co chcesz.
– Jak możesz tak mówić? Przecież na początku byłaś tak chętna… Co z nią zrobimy? Do domu dziecka, czy co?
– Dla mnie to bez różnicy.

– Nie zabieraj Małgosi do domu dziecka, nie rób tego! – krzyknął Kacper. – Mamo, mamo, zostaw Małgosię, ja sam będę się nią zajmował. Zostaw!
– Idź, pomocniku, bez ciebie jest nudno – wymachiwała matka. Ale Kacper, trzymając się jej spódnic, krzyczał donośnie prośby o zostawienie małej siostrzyczki.
Wiktor milczał, opuszczając głowę.
– Aaa, do diabła z wami, róbcie, co chcecie!
Tamara obróciła się i wyszła na ganek.
Kacper podszedł do Małgosi, która spokojnie spała w specjalnych pieluszkach, nie mając pojęcia o tym, co się dzieje z jej losem; usiadł obok i zaczął cicho coś szeptać, nazywając ją słoneczkiem i dzieckiem.

Kacper spał niespokojnie, wciąż wydawało mu się, że mama wyrzuci jego dziecko, które nazwał Małgosią, do rzeki.
– Spij, szalony, nic jej nie zrobię – szepnęła mu matka, gdy on bacznie przyglądał się mamie, obawiając się, że wyrzuci Małgosię.
– O jej, matki, co za bzdura, nigdzie od dziecka nie odchodzi, nazywa jej dzieckiem.
– No, masz pomocnika, Tamaro.
– Nie mówcie tak. Na początku byłam w szoku, ale potem tak przywiązałam się do tej dziewczynki, że już nikomu jej nie oddam. Kacper za rok idzie do szkoły, więc myślę, żeby zatrudnić nianię…
I tak żyli.
Wiktor pracował jako kierowca, Tamara doiła krowy, a Kacper z Małgosią dorastali.
Kacper wracał ze szkoły, rozkładał ręce szerzej, łapał na cienkich nóżkach swoją córeczkę, Małgosię.
Tak samo wołali ją chłopcy i dziewczynki z sąsiedztwa.
I tak dziewczyna rosła.
Kacper przeszedł do wojska, a Małgosia bardzo się denerwowała, płacząc.
– On ją praktycznie wychował, był za nią ojcem i matką, – rozmawiały baby, – Tamara jest zbyt surowa, a Wiktor bardzo zamknięty, prawie nic nie mówi, a dzieci są zupełnie inne.

Czekała Małgosia na swojego brata z wojska. Gdy wrócił po miesiącu, zabrał się do pracy jako kierowca, przyprowadził dziewczynę do domu, cały czas z ukosa patrząc, czy zatwierdzi to Małgosia.
Zatwierdziła, spodobała się przyszła synowa.
Wiktor się ożenił, a Małgosia dorosła, stając się piękną kobietą.
Pojechała na studia do miasta, ale pierwsze co po powrocie, to zawsze odwiedzała brata, a później dopiero wracała do domu.

Małgosia wiedziała, że jest siostrzenicą swojego ojca, o tym jej nie ukrywano, by później nie było przykro, oboje ich kochano tak samo; czasem wydawało jej się, że mama kocha ją bardziej niż Kacpra, dziecko, córeczka.
Dziewczyna i tak była, co tu dużo mówić.
Ukończyła studia, wróciła do wioski jako lekarz.
Znalazła dobrego narzeczonego, wyszła za mąż i urodziła dzieci.
Rodzice stali się staruszkami, nadszedł czas, żeby Wiktor odszedł, Tamara bardzo podupadła na zdrowiu. Małgosia zabrała matkę do siebie, mimo że ta się opierała.
Pewnej nocy, kiedy spała, usłyszała jakby wołanie. Tak, dokładnie, mama.
– Co jest, mamo? Chcesz pić? Coś boli?
– Siądź, siądź, córeczko, – prosiła Tamara.
– Tak, tak, oczywiście.
– Przepraszam cię, Małgosiu.
– A za co, mamusiu? Co się stało?
– Przepraszam za wszystko, nie chciałam cię oddawać do domu dziecka…
– Mamusiu, co ty, kochana? Nie sądzisz, że to rozumiem? To ojciec siostrzeniec, a dla ciebie w istocie obcego dziecko przyniesiono. Nie mam ci za złe i nie ma powodu, abyś prosiła mnie o wybaczenie…
– Nie byłaś siostrzenicą swojego ojca, byłaś jego córką…
– Jak to, mama…
– Tak, córeczko.

Nie wiem, z tą Ewą, matką twoją, co się stało. Tylko widać, długo kręcił się z miłością, aż się urodziłaś. Twój ojciec, twój dziadek, powiedział twojemu tatusiowi, żeby cię wziął, bo w przeciwnym razie napisze zgłoszenie.
Więc wtedy tata przywiózł twoją matkę, wszystko wyjawił.
Wszyscy myśleli, że jest to jego młodsza siostra. A ona taka, gospodarna, zawsze pomagała, zajmowała się Nikolą, a później wzięła ją ze sobą do rodzenia i nie wróciła…
– Mamusiu… i ty przyjęłaś kochankę męża?
– Przyjęłam, córeczko, przyjęłam. A co miałam zrobić? Miała brzuszek, tam było dziecko, a ja co? Zostawić syna biednego tylko dlatego, że jego tata nie potrafił się oprzeć pokusie? Może tak miało być, bo chciałam córeczki, o jak bardzo pragnęłam, więc się pojawiłaś…

– Kto tak chciał?
– Bóg…
– Mamusiu, jaka jesteś… całe życie dbałaś o grobobranie…
– Córko, to nie jej… To dziecko jednej dziewczyny, sieroty, ma na imię jak twoja matka. A twoja… żyje, pewnie, młodsza ode mnie o dziesięć lat…
– Jak to?
– Wtedy cię porzuciła, odeszła i cię zostawiła.
– Mamo…
– Przepraszam, dziecko, nie mogłam tej tajemnicy zabrać ze sobą, było to niesprawiedliwe w stosunku do ciebie. Musisz wiedzieć, że gdzieś są twoi krewni, może siostry – bracia, ciotki, wujkowie.
– Są, mamuś, oczywiście, że są. Kacper to mój najlepszy brat na świecie, marzyłam w dzieciństwie, żeby był moim realnym bratem, a nie kuzynem.
Ty jesteś moją prawdziwą mamą, ciocia Kasia z wujkiem Witkiem to moja ciotka i wujek, twoi siostra i brat, kuzynów i dalszych pokrewieństw mnóstwo.
Mam ogromną rodzinę, a to wszystko dzięki tobie, mamusiu.
Nie urodziłaś mnie, ale dałaś mi życie, moja kochana.

– Moja córeczko… Moja córeczko…
Tamara jeszcze trochę pożyła, a gdy nadszedł jej czas, odeszła cicho i z uśmiechem do Wiktora.
Będąc w wieku swojej matki, Małgosia, Maria Kowalska, opowiedziała swoją historię życia w gronie swojej wielkiej rodziny.
Jak tylko wszystkie młode dziewczyny i kobiety zerwały się z miejsc, jednogłośnie powiedziały, że nie potrafiłyby tak jak Tamara.

– Nie porównujcie się do czyichś okoliczności, czy potrafiła – nie potrafiła, – powiedziała Maria Kowalska. – Nikt nie wie, jak życie potrafi się obrócić, nie zapominajcie, ile lat temu to wszystko się wydarzyło. Ktoś inny mógłby nie dawać rady, ale mama dała radę. Na co miała, moja droga, silny charakter, a jednak dała radę…
Za to jej niskie ukłony, zawsze mówiłam…