Marzenie zawsze prowadzi do celu

Gdyby mi wcześniej ktoś powiedział, że tak będzie wyglądało moje życie, to bym nie uwierzyła. Ale chyba tam na górze każdy ma zapisaną swoją historię.

Jako dziecko byłam zwykłą dziewczyną z niezbyt bogatej rodziny. Mieszkaliśmy na wsi i, tak jak u wszystkich, mama siedziała z dziećmi i zajmowała się domem, a ojciec pracował. Zawsze marzyłam o tym, żeby mieszkać w mieście, ładnie się ubierać, chodzić do restauracji. Ale wszyscy śmiali się z moich marzeń. Dokąd niby miałam iść z mojej wioski? Przeprowadzka do miasta za dużo by kosztowała. Chciałam wprawdzie pójść w przyszłości na akademię teatralną, ale moi rodzice powiedzieli, że nie czeka mnie nic poza zawodówką w pobliskim miasteczku. Ale nikt nie może człowiekowi zabronić marzyć. To chyba właśnie moja romantyczna natura nie pozwoliła mi utknąć w tej szarej rzeczywistości. O wiele ciekawiej jest też żyć, kiedy wiesz, czego chcesz, kiedy wieczorami możesz marzyć o zupełnie innym życiu. Podświadomie chyba naprawdę wierzyłam, że moje marzenie się spełni.

Pilnie się uczyłam. Ciągle ćwiczyłam różne sztuki, występowałam w wiejskim teatrze i zbierałam pochwały. Chociaż musiałam chodzić na zajęcia tak, żeby rodzice się nie dowiedzieli. W ogóle nie wspierali mojej pasji. Woleli, żebym pomagała w ogrodzie i w domu niż zajmowała się bzdurami. Opiekunka naszego kółka teatralnego zasugerowała mi kiedyś, żebym jednak spróbowała dostać się do Akademii Teatralnej w Warszawie.  Szczerze mówiąc, nie wierzyłam, że to ma jakiś sens, ale postanowiłam spróbować.

Pewnego dnia, kiedy akurat pomagałam mamie w domu, przybiegła do mnie opiekunka naszego teatru. Przyszła odpowiedź z uczelni. Ręce mi się trzęsły, serce łomotało. I nie na darmo – przeszłam 1 etap. Przeszłam! Możecie to sobie wyobrazić?

Na 2. etapie trzeba było pojechać do stolicy na uczelnię i zaprezentować kilka utworów. Długo przekonywałam rodziców. W końcu taka szansa trafia się raz w życiu. I byłam gotowa ją złapać. Opiekunka naszego wiejskiego teatru stała się dla mnie bardzo bliską osobą, jako jedyna wierzyła i popierała moje marzenie. Dlatego pojechała ze mną.

Stolica… duże miasto… nowe możliwości. Moja radość nie miała granic. Zwłaszcza, gdy przeszłam przez 2. etap i zostałam przyjęta na studia. Dostałam miejsce w akademiku. Rodzice do końca we mnie nie wierzyli, ale zrozumieli, że się nie poddam. Coraz bardziej podobało mi się życie w stolicy. Rozpoczęłam studia i cieszyłam się, że moje marzenie się spełniło. Poza tym na studiach poznałam mojego chłopaka.

Wiecie co, wiele osób nie wierzy, że coś takiego może się w życiu zdarzyć. Ale jeżeli naprawdę o czymś marzysz i dążysz do celu, wszystko się może spełnić.