– „Mam już dość ciebie od pierwszej nocy poślubnej! Budziś we mnie odrazę! Zostaw mnie w końcu!” – krzyknął mąż podczas naszej rocznicy!

**Dziennik, 15 czerwca 2023**

Mam cię dość od pierwszej nocy po ślubie! Obrzydzasz mi się! Zostaw mnie w spokoju! rzucił mąż prosto w twarz, właśnie w drugą rocznicę naszego małżeństwa.

Długo szukałam idealnej restauracji na tę okazję. Nie chciałam zwykłego miejsca marzyło mi się coś wyjątkowego, gdzie każdy szczegół tworzyłby magiczną atmosferę. Wybrałam Złotą Kurę nowy lokal w zabytkowej kamienicy z witrażami i żyrandolami z epoki.

Krzysztof krzywił się, gdy pokazywałam mu zdjęcia wnętrza.

Po co ta pompa? Moglibyśmy po prostu zjeść kolację we dwoje. Komu potrzebny ten tani przepych?

Mimo to postawiłam na swoim. Zaprosiłam sześćdziesięciu gości, zamówiłam zespół i konferansjera. Po tym, co przeżyłam pół roku temu po tamtym wypadku potrzebowałam prawdziwego święta. Kolorowego, głośnego, takiego, które zostanie w pamięci.

Przygotowania trwały tygodniami. Sprawdzałam wszystko po sto razy: dekoracje, menu, program, upominki dla gości. Może dlatego, że to pierwsze duże przyjęcie od mojego wyjścia ze szpitala. A może po prostu chciałam, żeby ta rocznica była wyjątkowa pod każdym względem. Nawet w detalach.

Poprawiłam fałdy granatowej sukni i spojrzałam na zegarek. Goście mieli lada chwila przybyć. Krzysztof stał przy oknie, wpatrzony w ulicę. W odbiciu szkła widziałam jego napiętą twarz.

O czym myślisz? zapytałam, podchodząc bliżej.

O niczym wzruszył ramionami. Po prostu nie znoszę takich imprez. Tyle zachodu dla czego? Dla pokazówki!

Milczałam. W ciągu dwóch lat małżeństwa nauczyłam się ignorować jego zaczepki. Zwłaszcza dziś w ten dzień, który planowałam miesiącami.

***

Pierwsi przyszli moi rodzice. Tata, jak zawsze, elegancki i opanowany. Mama założyła nową sukienkę w kolorze bladego różu, która pasowała do jej urody. Od progu rzuciła mi się na szyję:

Cieszę się, że jesteś z nami, córeczko. Po tym wypadku myślałam, że oszaleję

Mamo, nie teraz przerwałam łagodnie. Dziś tylko dobre emocje. Tak się umówiłyśmy, pamiętasz?

Wkrótce zjawiła się reszta: koledzy z firmy taty, przyjaciele, krewni. Witałam ich z uśmiechem, ale kątem oka obserwowałam męża. Trzymał się na uboczu, popijając whisky. To było dziwne zwykle unikał alkoholu nawet na weselach.

Pani Bożena, nasza główna księgowa, podeszła się przywitać. Zauważyłam, jak blednie, gdy się do niej odwracam. Pewnie przypomniała sobie, jak odwiedzała mnie w szpitalu leżałam podłączona do maszyn, a lekarze nie dawali mi szans

Kinga, promieniejesz powiedziała, wymuszając uśmiech. Wyglądasz cudownie! Zwłaszcza jak na kogoś, kto niedawno wracał z tamtego świata

Dziękuję. Pani też świetnie wygląda!

Coś w jej spojrzeniu wydało mi się dziwne, ale zignorowałam to. Nie miałam ochoty się teraz tym zajmować.

Początek wieczoru upłynął na toastach i tańcach. Z zewnątrz mogło się wydawać, że wszystko idzie idealnie. Ale ja czułam narastające napięcie.

Krzysztof unikał rozmów, rzucając czasem jakieś słowo kolegom. Raz po raz spoglądał w stronę pani Bożeny, a ona udawała, że tego nie widzi.

Podeszłam do niego:

Zatańczymy? To przecież nasza rocznica.

Nie teraz odparł szorstko. Trochę mi się kręci w głowie.

Dziś jesteś jakiś inny

Po prostu jestem zmęczony. Nie lubię tłumów, wiesz o tym. Po co to wszystko?

***

Wieczór się rozkręcał. Konferansjer młody chłopak w modnym garniturze świetnie prowadził imprezę.

Ja jednak czułam niepokój. Tylko ja wiedziałam, jak naprawdę wyjątkowy będzie ten wieczór. Wystarczyło jeszcze chwilę poczekać

Krzysztof wciąż stał z boku, rzadko się odzywając. Pani Bożena nerwowo kręciła kieliszkiem. Zauważyłam ich wymowne spojrzenia, ale udawałam, że jestem pochłonięta przyjęciem.

Kinga, cieszymy się, że wyzdrowiałaś! szczebiotała żona zastępcy taty. To był straszny czas, gdy dowiedzieliśmy się o wypadku.

Tak, ciężkie chwile wtrąciła jej przyjaciółka. Ale teraz to już przeszłość, dzięki Bogu!

Kiwałam głową, dziękowałam, ale myślami wracałam do tych dni w szpitalu. Jak przez mgłę pamiętam urywki rozmów, czyjeś kroki w pokoju

Wszystko jest cudowne! Mama przytuliła mnie, wyrywając z zamyślenia. Taka piękna impreza. I ty wyglądasz dziś zachwycająco!

Dzięki, mamo.

Tylko zawahała się. Krzysztof wydaje się spięty. Wszystko w porządku?

Pewnie uśmiechnęłam się lekko. On po prostu nie lubi tłumów.

W tej chwili podszedł tata i objął mamę:

O czym tak tajemniczo?

Och, tylko kobiece rozmowy machnęłam ręką.

Córciu, jestem z ciebie dumny. Jak poradziłaś sobie ze wszystkim Jesteś wojowniczką!

Przytuliłam się do niego mocno. Tata nie wiedział nawet połowy prawdy. I oby nigdy nie musiał.

Zabrzmiała nasza pierwsza piosenka ta, przy której tańczyliśmy na weselu.

Podeszłam do męża:

Zatańczymy? Jak dwa lata temu?

Drgnął, jakbym go oparzyła:

Kinga, mówiłem, że nie mam ochoty. Robisz mi to na złość?

Dlaczego tak mówisz? spojrzałam mu prosto w oczy. Co się dzieje?

Nic się nie dzieje. Daj mi spokój!

Zamarłam. Nigdy jeszcze nie był wobec mnie tak ostry.

Po chwili zobaczyłam, jak pani Bożena wymyka się z sali, a za nią podąża Krzysztof. Zaczekałam chwilę i poszłam za nimi.

Stali na korytarzu, żywo dyskutując. Gdy mnie zobaczyli, umilkli.

O czym rozmawiacie? spytałam spokojnie.

O niczym ważnym próbowała się uśmiechnąć. Tylko sprawy służbowe.

Na naszej rocznicy?

Kinga, przesta