Los lubi wdzięcznych

Los lubi wdzięcznych

Do swoich trzydziestu lat Wojciech miał za sobą dziesięć lat służby w trudnych misjach, był dwukrotnie ranny, lecz Bóg go chronił. Po drugim poważnym zranieniu długo leczył się w szpitalu i musiał wrócić do rodzinnej wsi.

Wieś przez te lata zmieniła się, a wraz z nią ludzie. Wszyscy jego koledzy z klasy już się ożenili, lecz pewnego dnia Wojciech ujrzał Jadwigę i ledwie ją rozpoznał. Gdy odchodził do wojska, była jeszcze trzynastoletnią dziewczynką. Teraz miała dwadzieścia pięć lat i była prawdziwą pięknością. Co prawda, wciąż nie zamężna. Nie spotkała jeszcze mężczyzny, za którego chciałaby wyjść, a bez miłości nie pragnęła zakładać rodziny.

Wojciech, barczysty, silny, o wyostrzonym poczuciu sprawiedliwości, pewny siebie, nie mógł przejść obok niej obojętnie.

Czyżbyś na mnie czekała i wciąż nie wyszła za mąż? zapytał z uśmiechem, patrząc na piękną kobietę.

Może odpowiedziała, lekko się rumieniąc, serce nagle zabiło jej mocniej.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać. Była późna jesień, szli wzdłuż zagajnika, a spadające liście szeleściły im pod nogami.

Wojtku, mój ojciec nie pozwoli nam się pobrać mówiła smutno Jadwiga, gdy już dwukrotnie jej to proponował. Przecież go znasz.

No i co mi zrobi? Nie boję się twojego ojca odparł stanowczo. Jeśli mnie pokaleczy, pójdzie siedzieć, wtedy nam nie przeszkodzi.

Oj, Wojtku, co ty mówisz. Po prostu go nie znasz. Jest zbyt okrutny i ma wszystko pod kontrolą.

Jan Kowalczyk był najpotężniejszym człowiekiem we wsi. Kiedyś zaczynał jako przedsiębiorca, teraz jednak krążyły plotki o jego powiązaniach z półświatkiem. Był krępy, z wydatnym brzuchem, miał bezczelne, zimne spojrzenie i był wyjątkowo bezwzględny. W młodości zbudował we wsi dwie fermy, hodował krowy i święinie. Pracowała dla niego ponad połowa wsi. Wszyscy się do niego uśmiechali, niemal kłaniali mu się w pas. A on uwierzył, że jest bogiem.

Mój ojciec nigdy nie zgodzi się na nasz ślub mówiła Jadwiga. Co więcej, chce, żebym wyszła za syna jego kumpla z powiatu. A tego grubasa i pijaka, Wiesława, nie cierpię. Obrzydliwy typ, tylko piwo w głowie. Tyle razy już mówiłam o tym ojcu.

Jaga, żyjemy jak w średniowieczu. Kto w naszych czasach może zmusić kobietę do małżeństwa z niekochanym? zdziwił się Wojciech.

Kochał ją nad życie od jej delikatnego spojrzenia po wybuchowy charakter. Ona także nie wyobrażała sobie życia bez niego.

Chodź zdecydowanie złapał ją za rękę, przyspieszając kroku.

Gdzie? zaczęła domyślać się jego zamiarów, lecz nie mogła go powstrzymać.

Na podwórku dużego domu Jan Kowalczyk akurat rozmawiał ze swoim młodszym bratem, Andrzejem, który mieszkał w oficynie i zawsze był na każde skinienie.

Panie Kowalczyk, chcemy z Jadwigą się pobrać wyrzucił z siebie Wojciech. Proszę o jej rękę.

Matka Jadwigi stała na ganku, zakrywając usta dłonią, i z przerażeniem patrzyła na swojego okrutnego męża-tyrana ona też od niego cierpiała.

Ojciec Jadwigi wściekł się na pewność siebie Wojciecha i bezczelnie go przeszywał wzrokiem, lecz tamten patrzył mu prosto w oczy. Nie mógł pojąć, skąd u tego chłopaka taka odwaga, by stawać przed nim z taką prośbą.

Wynoś się stąd warknął Jan Kowalczyk. Znalazł się jakiś kontuzjowany błazen. O czym ty myślałeś, przychodząc tu? Moja córka nigdy za ciebie nie wyjdzie. Zapomnij o tej drodze. Żołnierzyk jeden.

I tak się pobierzemy odparł twardo Wojciech.

We wsi wszyscy szanowali Wojciecha, lecz ojciec Jadwigi nie miał pojęcia, czym jest wojna. Dla niego w życiu liczyły się tylko pieniądze. Wojciechowi zrobiło się smutno. Zaci