„Kochamy cię, synu, ale nie wracaj do nas więcej.”

Kochamy cię, synu, ale nie wracaj już do nas!

Starożytna para, Jan i Maria Kowalscy, spędziła całe życie w drewnianym domku przy drodze w sercu Bieszczad, tak starego jak oni sami. Przeprowadzka? Nie wchodzi w ich plan.

Wieczorami, przy krzaku jałowca, wspominają wszystkie szczęśliwe chwile. Dzieci dorosły: córka Grażyna, mieszka w sąsiedniej wiosce Szczawnica i często odwiedza rodziców, a wnuki wypełniają dom śmiechem. Syn, Aleksander Nowak, od pięciu lat nie był w gościnie pogrążył się w pracy i wyjazdach za granicę. Ostatnio zadzwonił: zapowiada przyjazd.

Wieść o jego powrocie rozgrzała serca Janowi i Marii. Jan wskoczył na swój stary rower i pojechał po zakupy, a Maria rozmyślała, co ugotować, by zadowolić ukochanego syna. Odliczali dni do przyjazdu Aleksandra. Mężczyzna niedawno po raz drugi wziął ślub pierwsza żona kochała wędrówki, więc rozstali się. Nie mieli dzieci, więc budował nowe życie w mieście.

Aleksander przyjechał wieczorem swoim starym Fiatem, zjadł kolację i od razu położył się spać. Jan i Maria usiedli cicho przy łóżku, by choć go zobaczyć rozmowy nie było, podróż go wyczerpała.

Jan, z nadzieją w głosie, rzekł:
Synu, wyśpisz się dobrze, a jutro pomożesz nam wędkować drewno, wyczyścimy oborę, wywiezimy siano i przywieziemy choinkę, bo od kilku lat nie mieliśmy świątecznego drzewka.

Maria dodała:
Musimy jeszcze naprawić podłogę w spiżarni, inaczej wkrótce się zawalimy.

Jan zasnął, lecz Maria nie mogła opuścić syna gładziła kołdrę, poprawiała poduszkę.

Rankiem Jan wstał wcześnie, rozgrzał piec, by w kołdrze było ciepło, gdy Aleksander się obudzi. Maria od razu ruszyła do kuchni, by upiec ciasto. Aleksander podniósł się w południe i przyznał, że nie spał tak mocno od dawna. Po śniadaniu włączył telewizor i wyluzował się przed filmem.

Maria zapytała:
Synu, pomożesz tacie przy rąbaniu drewna?

Mamo, jestem tu tylko na kilka dni, nie dam rady, niech tata sam rozgrzeje łaźnię parową odparł Aleksander.

Starsi z trudem znosili podnoszenie wody ze studni do łaźni, milcząc.

Po obiedzie Jan poprosił:
W oborze leży sterta siana, musisz go usunąć. Masz siłę, więc idź i zrób to!

Co ty, tato? Nie widzisz, że po pracy w mieście jestem wyczerpany? Przyszedłem odpocząć, a ty od razu mnie do roboty zsyłasz! odpowiedział Aleksander.

Po sesji w łaźni rozpakował przyniesiony alkohol i narzekał na życie. Cały dzień rodzice byli zmęczeni, a Aleksander nie przestawał gadać: raz opowiadał o luksusowym mieszkaniu i drogich meblach, innym razem o swoim rasowym jamniku, twierdząc, że wszystkie kobiety są niezdarne, a praca już go nie cieszy.

Rodzice już nie wytrzymywali i poszli spać. Aleksander poczuł się urażony, rzekł, że pójdzie do siostry, bo u nich jest nudno. Maria zaczęła jęczeć i zabrała mu kluczyki, błagając, żeby nie wsiadał za kierownicę. Aleksander prawie wyłamał drzwi, wpadł do pokoju, podkręcił telewizor na pełny hałas.

Starsi leżeli i chcieli zasnąć, ale hałas nie pozwalał. Jan podszedł do syna, zobaczył, że już chrapie, wyłączył telewizor i położył się spokojnie.

Następnego ranka Aleksander wybrał się na spacer po lesie. Zmarzł, wrócił do domu, rozgrzał się przy herbacie i usiadł na kanapie. Nie pamiętał wczorajszych kłótni, ale Maria męczyła się z bólem głowy przez cały dzień.

Jan i Maria spakowali synowi torbę pełną domowych przysmaków kiszonych ogórków, domowego miodu, domowych kompotów. Aleksander nie odmówił.

Ileż to włożyliście! Moja żona będzie zachwycona, nigdy nie jadła tak pysznych kompotów. Wzięliśmy wszystko, ale nie chcę wam przeszkadzać, więc wezmę to ze sobą. Zapomniałem przynieść prezenty na Nowy Rok, ale nic, następnym razem przyniosę.

Maria otarła łzą policzek i rzekła:
Nie przychodź już do nas, synu! Kochamy cię, martwimy się, ale na kanapie w domu możesz oglądać lepszy telewizor niż nasz. Lepiej nie obciążaj nas już kolejnych koszy z prezentami.

Aleksander pojął, że zranił rodziców, nie wiedział, co powiedzieć. Skinął ręką, wsiadł do Fiata i odjechał w stronę miasta, gdzie czekał na niego codzienny chaos.