Kochamy cię, synu, ale nie odwiedzaj nas już więcej.

Kochamy cię, synu, ale nie przyjeżdżaj już do nas więcej.

Starsze małżeństwo mieszkało całe życie w maleńkim domku, który zestarzał się razem z nimi. Nie zamierzali się przeprowadzać.

Wieczorami często wspominali przeszłość, wszystkie te radosne chwile, których było wiele. Dzieci dawno dorosły, założyły własne rodziny. Córka, Jadwiga, mieszka w sąsiedniej wsi, więc często wpada z wizytą, a wnuki pilnują, by nigdy nie było nudno. Syn, Krzysztof, wyjechał jednak daleko pięć lat minęło, odkąd ostatni raz był w domu. Zawsze pochłonięty pracą, obowiązkami, a urlopy spędzał z nową żoną za granicą. Niedawno zadzwonił i oznajmił, że w końcu przyjedzie.

Rodzice uradowali się niezmiernie. Natychmiast zaczęli przygotowania: ojciec, Stanisław, wskoczył na rower i pomknął po zakupy, a matka, Bronisława, rozmyślała, co by tu ugotować, by ukochanemu synu sprawić przyjemność. Odliczali dni do przyjazdu Krzysztofa. Ożenił się niedawno po raz drugi pierwsza żona ciągle gdzieś biegała, więc się rozwiódł. Dzieci nie mieli, a teraz buduje sobie nowe życie.

Krzysztof dotarł samochodem wieczorem, zjadł kolację i od razu padł spać. Rodzice usiedli cichutko obok, by choć popatrzeć na syna rozmowy nie wyszło, bo długą drogą był wykończony.

Stanisław powiedział z radością:
Nasz chłopak się porządnie wyśpi, a jutro pomoże nam rąbać drwa, wynieść gnój ze stajni, przywieziemy choinkę i ubierzemy dom jak dawniej, bo od kilku lat już nie stawialiśmy świątecznego drzewka.

Bronisława dodała:
A jeszcze w spiżarni trzeba podłogę naprawić, bo lada moment się załamie.

Ojciec poszedł spać, ale matka nie mogła oderwać się od swojego chłopca poprawiała kołdrę, przesuwała poduszkę.

Rano Stanisław wstał pierwszy i rozpalił w piecu, by syn obudził się w cieple. Bronisława też zerwała się wcześnie i zabrała za pieczenie ciasta. Krzysztof wstał koło południa i oznajmił, że dawno nie spał tak twardo. Po śniadaniu włączył telewizor i rozsiadł się wygodnie, by obejrzeć film.

Matka zapytała:
Synu, pomógłbyś ojcu z drzewem?
Mamo, jestem tylko na parę dni, zdążę jeszcze. Niech tata sam napali w łaźni.

Staruszkowie w milczeniu nosili wodę ze studni, przygotowując kąpiel.

Po obiedzie ojciec poprosił:
W stajni gnój czeka. Młody jesteś, silny, zajmij się tym, proszę.
Co ty, tato? Myślisz, że w mieście się nie narobiłem? Przyjechałem do rodziców odpocząć, a wy od razu do roboty mnie pchacie.

Po łaźni Krzysztof zjadł, otworzył przywiezioną wódkę i zaczął narzekać na życie. Raz opowiadał o wielkim mieszkaniu z drogimi meblami, innym razem o rasowym psie, tylko kobiety mu nie wychodzą, a praca już nie cieszy.

Rodzice nie wytrzymali i poszli spać. Krzysztof poczuł się urażony i oznajmił, że jedzie do siostry, bo z nimi jest nudno. Matka zaczęła jęczeć, błagać, by nie siadał za kierownicę, i zabrała mu kluczyki. Syn omal nie wywalił drzwi, wrócił do pokoju, włączył telewizor na pełną głośność i zasnął, chrapiąc.

Staruszkowie leżeli, próbując zasnąć, ale hałas uniemożliwiał sen. Ojciec podszedł do syna, zobaczył, że ten już chrapie, wyłączył telewizor i położył się spokojnie.

Następnego ranka Krzysztof poszedł na spacer do lasu. Zmarzł, wrócił do domu i rozkoszował się ciepłem oraz gorącą herbatą, wylegując się na kanapie. O wczorajszych wydarzeniach nie pamiętał. Za to matka cały dzień cierpiała na ból głowy.

Rodzice spakowali synowi torbę wiejskich smakołyków, a Krzysztof nie odmówił.
Tyle mi daliście! Żona się ucieszy, nigdy nie jadła tak pysznych przetworów. U nas oczywiście wszystko jest, ale nie chcę was urazić, więc zabiorę. Tylko zapomniałem wam przywieźć prezentów na święta, ale nic straconego następnym razem przywiozę.

Matka otarła łzę i powiedziała:
Nie przyjeżdżaj już do nas, synu. Kochamy cię, ale na kanapie możesz poleżeć i u siebie w domu, tam masz telewizor droższy i lepszy niż nasz.

Krzysztof zrozumiał, że ich zranił, ale nie wiedział, co powiedzieć. Machnął ręką, wsiadł do samochodu i odjechał do miasta, gdzie czekało na niego zwykłe zamieszanie.