Kiedy wzięłam paragon i zaczęłam pakować zakupy, podszedł do mnie ten chłopak i zaproponował, że pomoże mi nieść ciężkie torby.

Kiedyś mój przyszły mąż i ja spotkaliśmy się w bardzo dziwnych okolicznościach.

Poszłam do supermarketu po cukier puder, bo tego wieczoru postanowiłam usmażyć pączki. To był już trzydziesty dzień (a raczej wieczór) mojej surowej diety i zdecydowałam go w ten sposób uczcić. A sami rozumiecie, że pączki bez cukru pudru to nie to samo.

Krótko mówiąc, przychodzę do supermarketu w tym, co akurat miałam na sobie – stary dres (żeby było ciepło), na nim kuchenny fartuszek, a na wierzchu puchowa kurtka. Na uszy naciągnęłam czapkę, którą kiedyś zostawił u mnie tata, bo to było najcieplejsze nakrycie głowy, jakie udało mi się znaleźć w zakamarkach mojej szafy. Założyłam stare skórzane botki, w których już wstydzę się chodzić do pracy, a na działkę się nie nadają, bo są na szpilkach.

Przychodzę więc do sklepu taka „piękna” i przypominam sobie, że oprócz cukru pudru muszę jeszcze kupić olej, bo tego, który mam w domu, może nie wystarczyć. Wzięłam przy okazji proszek do prania – duże opakowanie, bo był w promocji. Potem uświadomiłam sobie, że w domu nie ma ani grama soli (bo byłam na diecie), więc  wzięłam od razu dwa woreczki. Kupiłam jeszcze sos sojowy, dwa opakowania makaronu i kilogram kaszy gryczanej.

Stoję przy kasie z całym tym swoim towarem, a za mną chłopak z tylko jedną paczką papieru toaletowego w rękach. Zrobiło mi się go żal.

– Niech pan stanie przede mną, – mówię. – Mnie tu zejdzie dłużej.

Facet podziękował i szybko zapłacił za swoje zakupy.

Ale kiedy wzięłam już swój paragon i zaczęłam pakować zakupy, ten chłopak podszedł do mnie i zaproponował, że pomoże mi nieść ciężkie torby. Nie wiem dlaczego, ale się zgodziłam.

Po drodze mi się przedstawił. Miał na imię Olek.

– A ja mam pączki, – nie wiem dlaczego to powiedziałam. – Wejdziesz?

– Wejdę, – mój nowy znajomy niespodziewanie się zgodził.

Ale kiedy weszliśmy do mieszkania, oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Olek miał dziurawe skarpetki, a ja swój „oryginalny” wizerunek.

Nigdy nie zapomnimy tej herbatki, bo to nas zbliżyło. Już po raz dziesiąty obchodzimy rocznicę naszej znajomości. Co roku smażę w ten dzień pączki i razem śmiejemy się z tamtej sytuacji.