– Jeśli dzieciak będzie podobny do byłego – zrezygnuję… dam życie i zrezygnuję! – Bezbarwnym głosem powiedziała Lera

Jeśli dzieciak będzie podobny do tamtego odmówię dam mu życie i odmówię! bezbarwnym głosem powiedziała Weronika.

Za późno się opamiętałaś, kochanie, teraz tylko czekać do terminu podsumował lekarz. Inaczej możesz zostać bez dzieci całkiem.

Weronika wyszła z gabinetu, osunęła się na kanapę, by ochłonąć. Chciała płakać z bezsilności Podniosła głowę i zobaczyła, jak za oknem jesienny wiatr miota gałęziami z resztkami liści.

Właśnie tak się czuła jak ta gałąź za szybą, bezsilna. I że to dziecko teraz jest nie na miejscu. Przecież jeszcze trzy miesiące temu tak bardzo go chciała Jak szybko wszystko się zmieniło.

Wyszła z przychodni, wyprzedzając szczęśliwą parę mąż obejmował żonę, oboje się uśmiechali. Ten widok sprawił jej jeszcze większy ból. Weronika powlókła się na przystanek.

Gdy w końcu dotarła do domu, zamknęła się w swoim pokoju i nie wychodziła prawie godzinę. Matka namawiała ją, by coś zjadła, ale córka nie odpowiedziała ani słowem. Krystyna Stanisławówna poszła do kuchni i usiadła, zamyślona. W mieszkaniu unosiła się ciężka cisza.

W końcu Weronika wyszła, usiadła naprzeciw matki i w milczeniu siedziały tak jeszcze przez jakiś czas.

Jeśli będzie do niego podobny odmówię dam mu życie i odmówię powtórzyła bezbarwnym głosem.

Krystyna Stanisławówna drgnęła, słowa córki wyrwały ją z zamyślenia:

Tego jeszcze brakowało! Weroniko, czy ty w ogóle myślisz, co mówisz?! Kiedy chciała porozmawiać poważnie, zwracała się do córki tylko po imieniu.

Zdrowa, pracowita dziewczyna odda własne dziecko z jakiej racji? Co rodzina powie? Koledzy z pracy? Jak ty w ogóle będziesz żyć? A dziecko przecież niczemu nie winne, że ojciec to łajdak.

Pluję na to, co ludzie powiedzą! krzyknęła Weronika. W tej chwili przypominała zwierzę osaczone w pułapce. W jej wielkich piwnych oczach malował się strach, usta drżały, ramiona opadły.

Ja cię nie zostawię odparła Krystyna. I nie pozwolę porzucić własnego wnuka

Sama ledwo wiążesz koniec z końcem, pensje zalegają, jaka pomoc może być?

Przetrwamy upierała się matka. W ciężkich czasach ludzie dawali radę, a teraz mamy spokój rok osiemdziesiąty dziewiąty.

Weronika ciężko westchnęła. Już teraz bała się okropnie, a przed nią była tylko niepewność. Nie wiedziała jeszcze, że lata dziewięćdziesiąte pokażą swoje prawdziwe, okrutne oblicze. Ale dziś wiedziała jedno: Marek ją porzucił.

Pobrali się pół roku temu, a półtora roku wcześniej się poznali. Nic nie zapowiadało nieszczęścia tej młodej, pięknej parze.

Weronika pamiętała każdą minutę tamtego dnia, gdy Marek wrócił do domu jako zupełnie inny człowiek. Próbował być taki jak zawsze, ugodowy.

Nie dało się nie zauważyć jego chłodu, zamyślenia ani tego spojrzenia spojrzenia mężczyzny, który przestał kochać Weronikę.

Wiedział już, że ona jest w ciąży, i to go najbardziej męczyło inaczej odszedłby od razu. Miesiąc Weronika dopytywała się, co się stało, i dopiero gdy Marek w końcu odszedł, poznała prawdę.

Wpadła w histerię, gdy przyszła matka Marka Helena i też płakała, nie spodziewając się takiego podstępu od syna.

A ta historia sięgała jeszcze szkolnych lat. Gdy Marek przeszedł do klasy maturalnej, pojechał na obóz harcerski.

Była tam młodzież z całego kraju: wędrowali po górach, żyli w namiotach. Tam poznał Kingę i od razu się zakochał.

Przez dwa tygodnie nie odstępował jej na krok. Gdy się rozstali, wymienili adresy. Ale Marek, przeprowadzając się, zgubił jej kontakt. Od niej też nie było listów.

Z czasem się pogodził i próbował o niej zapomnieć. Ale potem zrozumiał, że to była jego jedyna miłość. Po trzech latach poznał Weronikę wydawało mu się, że Kinga to przeszłość. Dwa lata później wzięli ślub i zaczęli czekać na dziecko.

Kinga pojawiła się nagle. Też nie zachowała adresu, ale wiedząc, w jakim mieście mieszka Marek, dała ogłoszenie do lokalnej gazety. I Marek je zauważył. Zaprosił Kingę do siebie, wynajął dla niej pokój w hotelu.

Najpierw chciał tylko zobaczyć dziewczynę, której nie mógł zapomnieć przez tyle lat. Ale spotkanie od razu ich zbliżyło. Decyzja przyszła z trudem, ale ją podjął: zostawić Weronikę, która nosiła jego dziecko, i wyjechać z Kingą.

W pracy Weronikę wszyscy wspierali. Nowa dziewczyna, która dopiero się zatrudniła, ze smutkiem zauważyła:

Dziecko to szczęście, a my z mężem od pięciu lat nie możemy.

Właśnie z mężem odparowała Weronika cierpko. Nie miała już radości z oczekiwania na pierworodnego, tylko palący żal, że została sama.

W domu Krystyna starała się dogodzić córce, by złagodzić jej smutek. Aż pewnego dnia przyszła teściowa. Weszła i rozpłakała się. Naprawdę chciała, by Marek i Weronika byli razem.

Kingi nowej żony syna nie znosiła. Choćby dlatego, że zabrała Marka tysiąc kilometrów stąd. Oczywiście, tak myślała, choć w rzeczywistości Marek sam odszedł taką podjął decyzję.

Pocieszenia dwóch przyszłych babć jej dziecka sprawiały Weronice ulgę, ale i bolały. Najbardziej bała się jednak, jak przyjmie to dziecko.

A jeśli będzie miał oczy, nos, usta jak Marek i co wtedy? Całe życie patrzeć na swoją córkę czy syna i przypominać sobie zdradę męża? Właśnie to ją przerażało.

Gdy Weronika wypisywała się ze szpitala, nie spodziewała się takiego powitania. Była jej matka Krystyna, była teściowa Helena, przyszła przyjaciółka z mężem, starsza siostra z siostrzenicą i cała jej niewielka załoga z pracy.

Wszyscy chcieli potrzymać chłopczyka na rękach. Wszyscy życzyli matce i dziecku zdrowia. Gdy w domu rozwinęli malca, teściowa wzięła go na ręce, popatrzyła na wnuka, uśmiechnęła się przez łzy i szepnęła:

Kopia Marka.

Myślała, że Weronika nie słyszy, ale ta usłyszała. Podeszła, wzięła syna i powiedziała:

Wcale nie