Jana wróciła ze szpitala po porodzie – a w kuchni stała druga lodówka. — „To moja i twojej mamy, nie wkładaj tam swoich rzeczy” – powiedział mąż.

Jana wróciła właśnie ze szpitala a w kuchni stała druga lodówka. To moja i mamy, nie wkładaj tam swoich rzeczy oświadczył jej mąż.

Przycisnęła do piersi małego Kacpra zawiniętego w kocyk i ramieniem zamknęła drzwi do mieszkania. Październikowy wiatr zdążył już przemknąć pod jej płaszczem, więc teraz marzyła tylko o cieple, ciszy i spokoju.

Szpital został za nią, przed nią jej dom. To mieszkanie odziedziczone po babci, przepisane na jej nazwisko jeszcze przed ślubem. Każdy kąt był znajomy, każda rysa na suficie przypominała o przeszłości. Tutaj powinna czuć się bezpieczna.

Olek wszedł pierwszy, zrzucił buty, a kurtkę po prostu rzucił na podłogę w przedpokoju. Jana przekroczyła próg i zastygła. Coś było nie tak. W powietrzu unosił się obcy zapach nie jej perfum, nie jej kremu do rąk. Coś kwiatowego, zmieszanego z ostrą, obcą nutą.

No chodź już, nie stój tak rzucił Olek, nawet się nie odwracając.

Jana zdjęła buty i powoli ruszyła korytarzem. W salonie panował półmrok, na kanapie leżała obca, haftowana poduszka. Na stoliku stała waza z plastikowymi kwiatami na pewno nie było jej tam tydzień temu.

W kuchni usłyszała brzęk garnków. Przy kuchence stała teściowa, Halina, w fartuchu, energicznie mieszając coś w garnku. Włosy starannie ułożone, na szyi korale, na ustach szminka jakby szykowała się na przyjęcie, a nie na powrót synowej ze szpitala.

A, Janka! Wreszcie! zawołała Halina, nie odrywając się od garnka. Pokażesz mi malucha? No chodź, przynieś go tu!

Jana instynktownie zrobiła krok do przodu ale jej wzrok zatrzymał się na czymś przy przeciwległej ścianie. Obok starej lodówki, która stała tam od lat, pojawiła się druga nowa, srebrna, z naklejkami producenta i folią na uchwytach.

Skąd to się tu wzięło? zapytała zdezorientowana Jana, patrząc na teściową.

Ta odwróciła się, otarła ręce w fartuch i uśmiechnęła się, jakby właśnie zrobiła jej niespodziankę.

Kupiliśmy! Olek poszedł ze mną, wybraliśmy porządny model, przestronny. W końcu będzie porządek w kuchni. Trzeba się dobrze odżywiać, zwłaszcza gdy w domu jest niemowlę. Na pewno to rozumiesz, prawda?

Z wami? spytała Jana. Z kim?

No ze mną, oczywiście! trzepnęła drewnianą łyżką Halina. Od teraz też tu mieszkam, będę pomagać. Myślałam, że Olek ci powiedział.

Krew odpłynęła z twarzy Jany. Kacper zaczął marudzić w jej ramionach, a ona instynktownie przycisnęła go mocniej.

Olek? zawołała, odwracając się w stronę drzwi.

Mąż właśnie wchodził do kuchni, niosąc dwie torby z zakupami. Wyglądał na zmęczonego, jego wzrok był nieobecny.

Co jest?

Twoja mama mówi, że od teraz tu mieszka?

Olek skinął głową, jakby chodziło o to, że skończył się chleb.

No jasne. Będziesz potrzebowała pomocy. Mama zgodziła się zamieszkać tu na jakiś czas, aż dojdziesz do siebie.

Na jakiś czas? zmarszczyła brwi Jana. A co z lodówką?

A, no tak. Olek postawił torby na stole i przetarł nos. Mama kupiła, żeby jej jedzenie było osobno. Wiesz, ona ma specjalną dietę.

Specjalną dietę powtórzyła wolno Jana. W moim mieszkaniu.

Janka, nie zaczynaj znowu. Jestem zmęczony. Mama chce tylko pomóc, a ty od razu robisz scenę.

Halina pewnie otworzyła nową lodówkę i zaczęła rozpakowywać zakupy. Jana obserwowała jej ruchy: jogurty, twaróg, jakieś butelki z etykietami, pudełka z warzywami.

Widzisz zamknęła drzwi lodówki teściowa. Teraz każdy ma swoje. I nikt nikomu nie przeszkadza.

Jana chciała coś powiedzieć, ale Kacper zaczął płakać. Głośno, domagająco się. Trzeba go było nakarmić, przewinąć, uśpić. Głowa jej pulsowała ze zmęczenia, nie miała już siły na nic. Wszystkie pytania zeszły na dalszy plan.

Idź już, idź, nakarm malucha machnęła ręką Halina. A ja tu posprzątam.

Jana powoli wyszła z kuchni i udała się do sypialni. Tu też coś się zmieniło. Na komodzie leżały obce przedmioty krem do rąk, flakonik perfum, szczotka do włosów. Na krześle wisiał szlafrok, który wyraźnie nie był jej.

Olek szepnęła Jana, siadając na łóżku.

Mąż pojawił się w drzwiach.

Co jeszcze?

Dlaczego rzeczy twojej mamy są w naszej sypialni?

Śpi w salonie na kanapie, ale swoje rzeczy tu zostawiła, żeby nie zawalały przedpokoju. Co to za różnica?

To ma znaczenie, bo to moje mieszkanie.

Olek westchnął, jakby Jana robiła problem o błahostkę.

Janka, daj spokój. Mama przyszła pomóc, a ty się czepiasz każdego szczegółu. Wolisz sama z dzieckiem? Bez pomocy?

Jana nic nie odpowiedziała. Kacper ssał mleko, jego malutki nos cicho sapiał, a w jej głowie kłębiły się coraz bardziej niepokojące myśli. Jak to się stało? Wyszła ze szpitala ze swojego mieszkania, gdzie żyła z mężem, a wróciła dokąd? Do akademika, gdzie każdy ma swoją lodówkę i swoje zasady?

Kiedy Kacper się najadł i zasnął, Jana delikatnie położyła go do łóżeczka stojącego przy oknie. Czas było dowiedzieć się, co tu się dzieje. Wróciła do kuchni.

Halina siedziała przy stole, trzymając w ręku kawę i przeglądając magazyn.

Zasnął? Jesteś dobra. Dzieci trzeba od pierwszego dnia przyzwyczajać do rutyny.

Jana podeszła do starej lodówki i otworzyła drzwi. Była prawie pusta butelka mleka, trochę sera, kilka jajek. Wszystko inne zniknęło.

Halina, gdzie jest jedzenie? zapytała Jana.

Jakie jedzenie, kochanie?

To, co było w lodówce. Kurczak, warzywa, soki.

A, to. Teściowa popiła kawę. Wyrzuciłam. Nie były już świeże, dziwnie pachniały. Nie chciałam, żebyś się zatruła