Jak Wacław znalazł kobietę, która nic nie kosztuje. Ale nie był zadowolony.

Jak Kazimierz znalazł kobietę, która nic nie kosztuje. Ale mu się nie spodobało.

Wie pan, już tyle razy próbowałem znaleźć kobietę w tych aplikacjach randkowych, ale to zabiera za dużo czasu i nerwów Trzeba do nich pisać, jakoś je zainteresować, obijać palce o klawiaturę, słuchać o ich babskich problemach Gdyby dało się to wszystko pominąć, byłbym wdzięczny! powiedział Kazimierz. Można w ogóle zrobić tak, żeby kobieta sama mnie wybrała, bez gadania, bez wkuwania żartów z Maxima i bez udawania erudyty?

Można! wzruszyło ramionami stworzenie z szarego, gryzącego dymu. Dziś dla pana wszystko możliwe. W końcu po to mnie pan wezwał.

Dobrze. To jeszcze proszę dopisać, że nie zamierzam na nią wydawać ani grosza. Ani złotówki. Żadnych kaw w kawiarni, żadnych serników na mój koszt, które i tak się pewnie nie zwrócą. Żebym nie musiał zakładać koszuli, wciągać brzucha i robić wrażenia Żeby od razu zabrała mnie do siebie. Da się?

Szara istota wyczarowała w ręce coś w rodzaju notatnika i długopisu. Z miną uprzejmego kelnera skrupulatnie zapisała zamówienie i skinęła głową.

Mówiłem, wszystko możliwe. Coś jeszcze?

No żeby nic nie chciała pod względem materialnym, oczywiście. Bo wie pan, nasze baby ciągle żądają iPhoneów, diamentów, futer Ja oczywiście nigdy nie dawałem, ale chłopaki opowiadali. Tylko bezinteresowna miłość za darmo, ani grama merkantylizmu, jak u tych Europejek czy Filipinek. Tam za granicą kobiety spokojnie pracują, a faceci w domu siedzą, i nikt im słowa nie powie. A u nas od razu: u baby na garnuszku. Tego nie chcę.

Zrobione! wzruszyło ramionami stworzenie. Ale pan, Kazimierzu, jakoś skromnie sobie życzy, jakby nie demona wezwał, tylko biuro matrymonialne. Takich kobiet i bez magii pełno, a pan ma unikalne możliwości. Dlaczego z nich nie korzysta?

No dobra. Żeby jeszcze była gospodarna! wyliczał Kazimierz. Żeby szorowała, gotowała smacznie, sprzątała, i żeby nie przyszło jej do głowy wymagać ode mnie tych babskich fanaberii to raz. Żeby nigdy nie zawracała głowy, zawsze była czuła i zachwycona na mój widok to dwa. I żeby nie chciała ze mną dzieci to trzy. Wszyscy wiedzą, że dzieci to kobietom potrzebne. Mnie zupełnie nie. Chyba tyle.

Skromniutko istota pokręciła głową i dodała: Nie będę się wtrącać, ale może wygląd? Takie kobiety, jak pan opisał, można znaleźć i bez magii. Tylko będą raczej mało urodziwe i sporo starsze, a panu pewnie marzy się studentka?

Tak, tak, studentka! Kazimierz aż podskoczył z radości, że nie zapomniał o najważniejszym. Wysoką, piękną, szczupłą, o skórze delikatnej jak brzoskwinia. Ale przy tym dobrą, wrażliwą, z wielkim sercem. Bo te współczesne dziewczyny już nie te, sam pan rozumie

Oczywiście, rozumiem! odparło stworzenie. I Kazimierzowi na moment wydawało się, że uśmiecha się złowrogo. Choć jak może się uśmiechać dym? W każdym razie nie miało to znaczenia. Wkrótce spotka tę jedyną. A raczej ona go spotka, zabierze do domu i

Kazimierz rozkosznie przymknął oczy. A obudził się nagle w śniegu, na jakiejś obcej śmietnikowej hałdzie. Obok leżała osłonka od parówki i rybia ość. Bok bolał nie do zniesienia. Wszystko wokół wydawało się ogromne i obce. Tylko młody, dziewczęcy śmiech, dzwoniący delikatnie po podwórku, wciąż brzmiał zachwycająco.

Martyna, patrz, jaki słodki kotek! Biedaczek, pewnie psy go pogryzły! Zabiorę go do domu! Będę się nim opiekować, głaskać, karmić!

Masz dobre serce, Anulka! odezwał się drugi kobiecy głos, bardziej szorstki i nieprzyjemny. Zobaczyłaś zwierzę i od razu chcesz je zabrać. A po co ci to? A jak zacznie wrzeszczeć wiosną? Albo kotki robić?

Nie zacznie, zawiozę go do weterynarza. Chodź tu, maluszku

Kobiece dłonie mocno przycisnęły kotka do piersi. Kazimierz chciał krzyczeć, ale z jego pyszczka wydobywało się tylko żałosne miauczenie