Jak Wacław znalazł kobietę, która nic nie kosztuje. Ale mu się to nie spodobało.

Jak Władysław znalazł kobietę, która nic nie kosztowała. Ale mu się to nie spodobało.

Rozumie pan, już wiele razy próbowałem znaleźć kobietę w tych aplikacjach randkowych, ale to zabiera zbyt dużo czasu i siły Trzeba do nich pisać, próbować je jakoś zainteresować, tłuc palcami po klawiaturze, słuchać ich nudnych babskich problemów Gdyby można było bez tego wszystkiego, byłbym panu niezmiernie wdzięczny! powiedział Władysław. Czy dałoby się tak zrobić, żeby to ona mnie wybrała, bez rozmów, bez wkuwania żartów z Machiny, bez tej całej erudycji?

Da się! wzruszyło ramionami stworzenie z szarego, gryzącego dymu. Dziś wszystko panu wolno, skoro mnie pan wezwał.

Dobrze. To jeszcze proszę dopisać, że nie zamierzam na nią wydawać ani grosza. Ani złotówki. Żadnych kaw w kawiarniach, żadnych pierogów za moje pieniądze, które jeszcze nie wiadomo, czy się zwrócą. Żebym nie musiał zakładać koszuli, wciągać brzucha, robić wrażenia Żeby od razu ciągnęła mnie do siebie. To możliwe?

Szara istota wyczarowała w dłoni coś na kształt notatnika i długopisu. Skrupulatnie, z miną usłużnego kelnera, zapisała zamówienie i skinęła głową.

Mówiłem, wszystko. Coś jeszcze?

No żeby oczywiście niczego nie żądała materialnie. Bo wie pan, nasze kobiety ciągle chcą iPhoneów, diamentów, futer Ja oczywiście nigdy nie dawałem, ale chłopaki opowiadali. Tylko bezinteresowna miłość, ani grama merkantylizmu, jak te Europejki czy Filipinki. Naprawdę dziwne, za granicą kobiety spokojnie pracują, a mężczyźni siedzą w domu i nikt im słowa nie powie. A u nas od razu przyklejają łatkę u baby na garnuszku. Tego nie chcę.

Zrobione! wzruszyło ramionami stworzenie. Ale pan, Władysławie, jakby się krępuje, jakby nie demona wezwał, tylko przyszedł do biura matrymonialnego. Takich kobiet i bez magii pełno, a pan ma wyjątkowe możliwości. Dlaczego z nich nie korzysta?

No dobrze. Żeby jeszcze była gospodarna! wyliczał Władysław. Żeby krzątała się po domu, smacznie gotowała, sprzątała, i żeby nigdy nie przyszło jej do głowy wymagać ode mnie tych babskich zachcianek to raz. Żeby nigdy nie marudziła, zawsze była czuła, cieszyła się na mój widok to dwa. I żeby nie chciała ode mnie dzieci to trzy. To bardzo ważne, wszyscy wiedzą, że dzieci to kobiece widzimisię. Mnie one kompletnie nie są potrzebne. Chyba tyle.

Skromniutko stworzenie z dymu pokręciło głową i znów zwróciło się do Władysława. Nie powinienem radzić, ale może wybierze pan wygląd? Kobiet takich, jak pan opisał, i tak znajdzie pan sporo, wielu mężczyzn tak robi. Tylko że one nie będą zbyt ładne i dużo starsze, a panu chyba marzy się studentka?

Tak, tak, studentka! Władysław aż podskoczył z radości, że nie przeoczył najważniejszego. Wysoką, piękną, szczupłą, o delikatnej jak brzoskwinia skórze. A przy tym dobrą, współczującą, z wielkim sercem. Bo współczesne dziewczyny zdziczały, sam pan wie

Oczywiście, wiem! odparło stworzenie. I Władysławowi na moment wydało się, że uśmiecha się złowrogo. Choć jak może się uśmiechać dym? Ale to nie miało znaczenia. Niedługo spotka tę jedyną. A raczej ona go znajdzie, zabierze do domu, i

Władysław rozkosznie przymknął oczy. A ocknął się nagle w śniegu, na jakiejś obcej śmietnikowej górze. Obok niego leżała osłonka po kiełbasie i rybia ość. Bok bolał nie do zniesienia. Wszystko wokół wydawało się ogromne i dziwne. Tylko młody, dziewczęcy śmiech, dzwoniący jak dzwoneczek po podwórku, wciąż brzmiał pięknie.

Kasia, patrz, jaki śliczny kotek! Biedaczek, pewnie psy go pogryzły! Zabiorę go do domu! Będę się nim opiekować, głaskać, karmić!

Dobre masz serce, Aniu! odpowiedział drugi kobiecy głos, jakiś szorstki i nieprzyjemny. Znalazłaś zwierzaka i od razu chcesz zabrać. A po co ci to? A jak zacznie wiosną darć się po nocy? Albo kotki robić zechce

Nie zacznie, zawiozę go do weterynarza. Chodź tu, maleńki

Kobiece dłonie mocno przycisnęły kotka do piersi. Władysław chciał krzyczeć, ale z jego pyska wydobyło się tylko żałosne miauczenie