Jak chcesz, to się tym zajmij

Mamo, ty urodziłaś dla siebie, a nie dla mnie, więc zajmij się swoim Jasiem sama. Ja muszę się wyspać przed studiami.

Kacper, przecież tak często cię nie proszę. Tylko raz, żebyś go odprowadził do szkoły. Pierwszy września, wszyscy będą z rodzicami…

Właśnie, z rodzicami przerwał syn Agacie. A gdzie byli moi, gdy miałem akademie? Zawsze z malcem. Niech on teraz pójdzie sam, świat się nie zawali.

No, nie zawsze… Tylko kilka razy tak było. Ale to nie było specjalnie…

No i teraz też tak wyszło, że pójdzie sam spokojnie odparł Kacper i pociągnął herbatę.

Agata była zaskoczona. Nie spodziewała się takiego oporu. W końcu utrzymują Kacpra, a on nie chce uczestniczyć w życiu rodziny.

Słuchaj… zaczęła, marszcząc brwi. Żyjesz w rodzinie. W rodzinie wszyscy powinni sobie pomagać. My z tatą pomagamy tobie. Dajemy ci kieszonkowe, gotujemy, sprzątamy, czasem nawet w twoim pokoju. Bądź tak miły i pomóż w zamian.

A ja nie prosiłem, żebyście sprzątali mój pokój. I bez waszych pieniędzy też dam radę. Mam już osiemnaście lat, nie jestem dzieciakiem ani niańką. Moje zdanie też się liczy.

Po tych słowach Kacper wziął kubek i poszedł do swojego pokoju. Agata została sama, z ciężarem na sercu i myślą, że jej syn jest egoistą.

Kiedy zdążył się takim stać?

Jej pierwsze małżeństwo nie wypaliło. Ojciec Kacpra nigdy nie dorósł wolał leżeć na kanapie, grać w gry i przeglądać telefon niż budować rodzinę. Czasem pracował, ale zarabiał grosze. W końcu Agata się poddała i wróciła do matki.

Gdy wyszła za mąż po raz drugi, Kacper miał pięć lat. Wtedy jeszcze zaakceptował nowego ojca. Wojtek szybko znalazł z nim wspólny język i stał się tatą.

A gdy Kacper miał dziesięć lat, urodził się Jaś. Pewnie wtedy wszystko zaczęło się psuć, choć Agata tego nie widziała.

Wtedy Kacper po raz pierwszy poszedł na akademię sam. Agata po porodzie ledwo wstawała z łóżka. Wojtek pracował, dziadkowie byli daleko jedni w Łodzi, drudzy na działce.

Kacperku, tak wyszło… Dasz radę sam? zapytała z wyrzutem. Wiesz, że chciałabym pójść z tobą…

Wiem westchnął. Nic się nie stało. Już jestem duży.

Wtedy wydawało jej się, że wszystko w porządku. Może był smutny, ale poszedł, nie narzekał. Okazało się jednak, że wszystko zapamiętał.

Trzy lata później historia się powtórzyła. Tym razem Agata nie poszła z synem, bo Jaś złapał infekcję w przedszkolu.

Chorował często. Raz nawet przyniósł ospę, tuż przed wycieczką Kacpra z klasą do Krakowa. W efekcie starszy syn musiał zostać w domu.

Mamo, rozumiem, ale mam już dość chorowania. Może chociaż na kwarantannę go odizolujecie? zirytował się, gdy smarowała mu plamy zielonką.

Jesteśmy rodziną. Nie da się całkiem się rozdzielić.

Agata rozumiała syna, ale uważała to za naturalne.

Z czasem Kacper zaczął odmawiać pomocy. Najpierw zwlekał, potem robił wszystko byle jak. Matka zrzucała to na wiek dojrzewania. Aż doszło do kłótni.

Dlaczego mam sprzątać salon, skoro tam nie bywam? To wy z Jasiem tam siedzicie, więc wy też możecie wytrzeć kurz.

Ale jadasz w kuchni, a sprząta tam tylko ja.

Bo ty musisz mieć sterylne czysto. Mnie to nie obchodzi. Tobie to potrzebne ty to rób.

Czasem Agata zmuszała go do pomocy, czasem przymykała oko. A teraz stanęła przed problemem nie miała komu odprowadzić Jasia do szkoły. Babcie daleko, Wojtek w delegacji, a w pracy jej nie zwolnili. Kacper po raz pierwszy stanowczo odmówił, choć miał wolne.

Agata zadzwoniła do męża.

Chce dorosłości? Niech spróbuje warknął Wojtek.

Tylko bez przesady… Ucieknie nam.

Niech ucieka. Zobaczymy, jak sobie poradzi bez tato, podwieź i mamo, odbierz paczkę. My mu nie odmawiamy.

Agata westchnęła. Mąż miał rację, ale się bała. Wojtek był uparty i mógł postawić zbyt twarde warunki.

Problem z Jasiem rozwiązała przyjaciółka, Ola, która zabrała go na akademię i potem na spacer.

Dzięki, wybawiłaś mnie podziękowała Agata.

Spoko. Też mi kiedyś pomogłaś. Trzeba się trzymać.

Agata zwierzyła się z problemów z Kacprem. Ola miała tylko 26 lat i pamiętała, jak to jest być nastolatkiem.

Rozumiem go. Miałam dwie młodsze siostry. Za bardzo na niego naciskasz. Nie widzi sensu sprzątać, skoro to wasz dom. Ale i ciebie rozumiem. To jednak rodzina.

Chcę tylko, żeby obowiązki były sprawiedliwe.

Dla ciebie to obowiązek, dla niego wasz kaprys. Mam dwa pomysły: albo przestańcie mu pomagać, albo wynajmijcie mu mieszkanie. Niech sam zobaczy, jak to jest.

A jeśli rzuci studia?

Jeśli zechce uciec ucieknie. Ja uciekłam, wychodząc za mąż.

Gdy Wojtek wrócił, wynajęli Kacprowi kawalerkę w sąsiedztwie na dwa miesiące.

Więc mnie wyrzucacie? syknął, ale klucze wziął.

Nie! Kochamy cię. Ale skoro nie chcesz żyć z nami, spróbuj sam.

Przez miesiąc się nie odzywał. Potem zaczął dzwonić pytał, jak wyczyścić kuchenkę lub ugotować zupę. Agata zaprosiła go, nakarmiła i dała jedzenie na wynos.

Tęsknimy powiedziała na pożegnanie.

Nic nie odpowiedział, tylko mocno ją przytulił.

Gdy minął okres wynajmu, Kacper oznajmił, że chce wrócić.

Ale Jaś to wasza sprawa, nie moja.

To twój brat burknął Wojtek.

Stop! Agata pogodziła ich. Niech nie pomaga z Jasiem, ale dom to wspólna sprawa.

Ustalili obowiązki: Kacper miał sprzątać łazienkę, korytarz i raz na miesiąc salon. Jego pokój był tylko jego.

Napięcie zniknęło. Kacper się uśmiechnął.

Zgoda. Mogę nawet czasem ugotować. Łatwiej niż samemu.

Zjedli razem kolację pierogi z mięsem. Dla Agaty smakowały jak niebo, bo wreszcie