Gotuję, i nic strasznego się nie stało! No cóż, u mężczyzn bywa – poniosło, nie zdążył się zatrzymać.

Weroniko, przecież nic strasznego się nie stało! No, zdarza się tak mężczyznom poniosło go, nie zdążył się zatrzymać. Bądź mądrzejsza. Czy naprawdę ustąpisz męża jakiejś dziewczynie? Ona pomyśli, że cię pokonała! Walcz o rodzinę! przekonywała teściowa.

W sobotni ranek Weronika zawiozła syna do rodziców. Umówiła się, że Kacper zostanie u nich na jakiś czas.

Wróciwszy do domu, sięgnęła po kartonowe pudełka z balkonu i zaczęła pakować rzeczy. Najpierw w pokoju dziecięcym.

Układała ubrania, zabawki, książki, zaklejała taśmą i podpisywała. Jeszcze chwila, a w pokoju zostaną tylko meble, których nie planowała zabierać.

Około południa zadzwonił telefon. Weronika spojrzała na ekran teściowa.

Dzień dobry, Danuto.

Witaj, Weroniko. Krzysztof mi wszystko opowiedział. Rozumiem, że jest ci przykro. Ale może nie spiesz się tak? Poczekaj, ochłoń, przemyśl. Może nie warto od razu niszczyć rodziny? spytała teściowa.

To nie ja niszczę rodzinę, tylko Krzysztof odparła Weronika.

Weroniko, nie zwalniam go z odpowiedzialności! Ale może na pierwszy raz mu wybaczysz?

O jakim pierwszym razie mówicie? Wasz syn od pół roku spotyka się z koleżanką z pracy, oszukuje mnie. A wy mówicie wybacz? Nie powiedziała stanowczo.

Weroniko, pomyśl jeszcze. Odbierasz Kacprowi ojca. A Krzyś tak kocha syna!

Danuto, Krzysztof będzie mógł widywać się z Kacprem, nie zamierzam mu przeszkadzać. Ale żyć z waszym synem już nie chcę. I na tym zakończmy pakuję rzeczy, nie mam czasu.

Weronika zapakowała ostatnie pudła, przeszła do sypialni i zaczęła układać w walizki swoją garderobę.

Teściowa pojawiła się w mieszkaniu godzinę później. Danuta najwyraźniej wierzyła, że w osobistej rozmowie przekona synową, by nie rozpadała rodziny.

Rozmowa zatoczyła koło:

Weroniko, przecież nic wielkiego się nie stało! Mężczyznom się zdarza poniosło go, nie zdążył się opamiętać. Bądź mądrzejsza. Czy naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie? Ona pomyśli, że cię pokonała! Walcz o rodzinę!

Danuto, Krzysztof to nie puchar, żeby o niego walczyć! Mam zaprosić tę Olę na pojedynek? Albo na ring bokserski? Co ona ma z tym wspólnego? Nie byłoby Oli, znalazłaby się jakaś Zosia czy Magda.

Wiesz, powiem ci w tajemnicy, że mój mąż, ojciec Krzysztofa, też w młodości grzeszył. Ale byłam mądrzejsza od ciebie i zachowałam rodzinę. I widzisz jesteśmy razem już prawie trzydzieści pięć lat. Niedługo obchodzimy korale.

Na czym polegała ta wasza mądrość? uśmiechnęła się Weronika.

Nie urządzałam mu awantur. Wręcz przeciwnie stałam się czulsza, gotowałam jego ulubione dania, interesowałam się jego sprawami, zadbałam o siebie zmieniłam fryzurę, schudłam, witałam go z uśmiechem tłumaczyła teściowa.

Czasem wiedziałam, że wraca od tej drugiej, i miałam ochotę nie podać mu kapci, ale wziąć patelnię i walnąć z całej siły. A ja znosiłam i uśmiechałam się. I widzisz utrzymałam męża. Syn miał ojca, wnuk ma dziadka.

Wiecie, Danuto, jesteście niesamowitą kobietą. Ja bym tak nie potrafiła. Niestety, mam zbyt rozwinięte poczucie wstrętu. To, co proponujecie, równa się dla mnie jedzeniu ze śmietnika odpowiedziała Weronika.

Teściowa wpadła w furię, zerwała się i bez pożegnania wybiegła z mieszkania.

Weronika kontynuowała pakowanie. Wiedziała, że to nie koniec, że zarówno Krzysztof, jak i Danuta jeszcze jej napsują nerwów. Dlatego spieszyła się, by opuścić to mieszkanie.

Następnego dnia, w niedzielę, przyjechał jej ojciec. Wspólnie załadowali walizki i pudła do busya i odjechali.

Po drodze Weronika poprosiła ojca, by zatrzymał się pod domem teściowej, by oddać jej klucze.

Wyobraź sobie opowiadała następnego dnia Weronika przyjaciółce wczoraj teściowa przez godzinę przekonywała mnie, żebym wybaczyła Krzysztofowi małe wybryki i nie wnosiła o rozwód.

Jakie argumenty podała? spytała Kasia.

Standardowe: odbierasz dziecku ojca, wszyscy mężczyźni zdradzają, kobiety muszą być mądrzejsze. Potem podzieliła się doświadczeniem, jak ona w podobnej sytuacji odzyskała męża.

I jak?

Nie będę ci tego powtarzać, ale uwierz to kompletny koszmar. Ty byś tak nie zrobiła.

Już złożyłaś wniosek?

Tak, jeszcze w piątek odparła Weronika.

Wreszcie uwolnisz się od tego Don Juana. Szkoda było patrzeć na tego hultaja powiedziała Kasia.

Co masz na myśli? Wiedziałaś, że kręci się z tą Olą? oburzyła się Weronika.

Nie wiedziałam na pewno, ale podejrzewałam przyznała przyjaciółka.

Dlaczego mi nie powiedziałaś? Myślałam, że jesteśmy przyjaciółkami obraziła się Weronika i wstała, by wyjść.

Zaczekaj! zatrzymała ją Kasia. Najpierw wysłuchaj. Po pierwsze, nie wiedziałam nic pewnego. Widziałam to samo co ty, tylko wyciągnęłam inne wnioski. Pamiętasz imprezę firmową?

Przypomnij sobie, jak Ola kręciła się wokół Krzysztofa. Widziałaś to? A ile razy namawiała się na wyjazdy służbowe z nim?

Pracujesz w księgowości, widzisz dokumenty dlaczego nie pomyślałaś, jak to możliwe, że Ola w ostatniej chwili zastępuje osobę, która miała jechać z Krzysztofem? Tak, podejrzewałam, ale nic ci nie powiedziałam, bo nie byłam pewna.

Mogłaś chociaż napomknąć.

A jeśli bym się myliła i to były tylko moje urojenia? Co byś o mnie pomyślała? Że chcę was poróżnić? Pamiętasz Jagodę?

Powiedziała przyjaciółce, że widziała jej męża z inną kobietą. Nawet pokazała zdjęcie, jak ją obejmuje.

Oczywiście, w rodzinie była awantura, ale się pogodzili, a Jagoda okazała się winna oskar