Gotowałem, ale nic strasznego się nie stało! No cóż, u mężczyzn tak bywa – poniosło mnie i nie zdążyłem się zatrzymać

Dzisiaj postanowiłam opisać, jak zakończyłam pewien rozdział mojego życia. Moja teściowa, Elżbieta, wciąż próbowała mnie przekonać, żebym wybaczyła Jackowi jego „małe wybryki”.

„Weroniko, przecież nic strasznego się nie stało! Mężczyźni bywają tacy poniosło go, nie zdążył się zatrzymać. Bądź mądrzejsza. Naprawdę oddasz męża jakiejś dziewczynie? Będzie myślała, że cię pokonała! Walcz o rodzinę!” przekonywała.

W sobotę rano zawiozłam syna do rodziców. Umówiliśmy się, że Tymek zostanie u nich na jakiś czas. Wróciwszy do domu, wyciągnęłam z balkonu kartony i zaczęłam pakować rzeczy. Najpierw z pokoju dziecięcego. Układałam ubrania, zabawki, książki, zaklejałam taśmą i podpisywałam. Wkrótce w pokoju zostały tylko meble, których nie zabierałam.

Około południa zadzwoniła teściowa.

„Dzień dobry, Elżbieto.”

„Dzień dobry, Weroniko. Jacek mi wszystko opowiedział. Rozumiem, że jest ci przykro. Ale może nie spiesz się tak? Poczekaj, ochłoń, pomyśl. Może nie warto od razu niszczyć rodziny?”

„To nie ja niszczę rodzinę, tylko Jacek” odpowiedziałam.

„Nie zwalniam go z odpowiedzialności! Ale może wybaczysz mu ten pierwszy raz?”

„O jakim pierwszym razie mówicie? Wasz syn od pół roku spotyka się z koleżanką z pracy, oszukuje mnie. A wy mówicie 'wybacz’? Nie.”

„Weroniko, pomyśl jeszcze. Pozbawiasz Tymka ojca. A Jacek tak kocha syna!”

„Jacek będzie mógł się z nim widywać, nie będę mu przeszkadzać. Ale nie chcę już z nim żyć. Proszę, zakończmy tę rozmowę pakuję rzeczy, nie mam czasu.”

Teściowa pojawiła się w mieszkaniu godzinę później. Elżbieta myślała, że osobista rozmowa zmieni moją decyzję.

„Weroniko, to nic takiego! Mężczyźni czasem się zagalopują.”

„Bądź mądrzejsza. Oddasz męża jakiejś Kasi? Będzie myślała, że cię pokonała!”

„Elżbieto, Jacek to nie puchar, żebym o niego walczyła! Mam ją wyzwać na pojedynek? A co, jeśli nie Kasia, tylko Ola albo Magda?”

„Mój mąż, ojciec Jacka, też w młodości grzeszył. Ale ja byłam mądrzejsza i zachowałam rodzinę. Już prawie trzydzieści pięć lat razem.”

„Na czym polegała ta mądrość?” spytałam.

„Nie robiłam awantur. Byłam czuła, gotowałam jego ulubione potrawy, dbałam o siebie. Czasem wiedziałam, że wraca od kochanki, ale się uśmiechałam. I zatrzymałam go. Syn miał ojca, wnuk ma dziadka.”

„Jesteście niesamowitą kobietą. Ja bym tak nie potrafiła. Mam zbyt rozwinięte poczucie wstrętu.”

Teściowa wpadła w złość i wyszła bez pożegnania.

Nazajutrz przyjechał mój ojciec, załadowaliśmy walizki do samochodu i wyjechaliśmy. Po drodze zatrzymaliśmy się pod domem teściowej, żeby oddać klucze.

„Wyobraź sobie” opowiadałam następnego dnia przyjaciółce, Kasi „teściowa godzinę namawiała mnie, żebym wybaczyła Jackowi 'małe wybryki’.”

„Jakie argumenty?”

„Typowe: 'pozbawiasz dziecko ojca’, 'wszyscy mężczyźni zdradzają’, 'kobiety muszą być mądrzejsze’.”

„To już po wszystkim?”

„Tak, w piątek złożyłam papiery.”

„W końcu uwolniłaś się od tego Don Juana.”

„Co znaczy 'w końcu’? Wiedziałaś?”

„Nie na pewno, ale podejrzewałam. Pamiętasz, jak Kasia kręciła się wokół niego na imprezie firmowej? Ile razy prosiła, żeby jechać z nim w delegację?”

„Mogłaś mi powiedzieć!”

„A jeśli bym się myliła? Pamiętasz, co się stało z Beatą, kiedy oskarżyła koleżankę o romans z jej mężem?”

W końcu się uspokoiłam. Mieszkałam z Tymkiem u rodziców, ale wkrótce mieliśmy się wprowadzić do mieszkania po babci.

Jacek nie chciał rozwodu, obiecywał poprawę. Ale dla mnie raz wystarczyło. Groził, że zabierze syna, ale w sądzie nie miał szans przy jego częstych wyjazdach?

Po rozwodzie zmieniłam pracę. A Kasia? Odeszła z firmy i wyjechała.

I wiecie co? To już mnie nie obchodzi. Bo do studni, do której trzeba się napić, nie da się wrócić, gdy woda jest zatruta.