Gdzie idziemy? I kto dla nas ugotuje?

Gdzie lecisz? Co ty wyrabiasz? A kto nam teraz obiad ugotuje? zdziwił się mąż, widząc, co robi Jadwiga po kłótni z jego matką

Jadwiga spojrzała przez okno. Szara, przygnębiająca aura mimo że kalendarz wskazywał już wiosnę. W ich miasteczku na Podlasiu słońce gościło rzadko, może dlatego ludzie byli tu tacy ponurzy i mało uśmiechnięci.

Sama zauważyła, że coraz częściej marszczyła brwi, a zmarszczka na czole dodawała jej lat.

Mamo! Idę na miasto! krzyknęła córka, Kasia.

Dobrze skinęła głową Jadwiga.

Jak to dobrze? Daj mi pieniądze.

A co, powietrze już płatne? westchnęła.

Mamo! Nie pierdol! warknęła Kasia. Czekają na mnie, no! Szybciej! Czemu tak mało?

Na gofry starczy.

Jesteś skąpa jak dziad mruknęła Kasia i wybiegła, zanim matka zdążyła odpowiedzieć.

No tak pokiwała głową Jadwiga, wspominając, jaka słodka była Kasia, zanim weszła w wiek buntu.

Jadziu, jestem głodny! Kiedy w końcu będzie jeść? zirytowany huknął mąż, Mariusz.

Idź i jedz odparła obojętnie, stawiając talerz na stole.

A podasz mi? zapytał.

Jadwiga mało nie upuściła garnka. Co za pomysły

W kuchni się je, Mariusz. Jak chcesz, to jedz, jak nie to nie stwierdziła, siadając sama.

Po kwadransie Mariusz zjawił się w kuchni.

Zimne ble.

Dłużej się zbierałeś.

Prosiłem cię! Zero serca, ani odrobiny uczucia! Wiesz przecież, że teraz leci mecz! warknął, wpychając w usta kawałek schabowego. Niewypał.

Jadwiga tylko przewróciła oczami. Od kiedy mąż wciągnął się w piłkę, stał się nie do zniesienia. Zakłady, gadżety, drogie karnety Sport, który w młodości go nudził, teraz pochłaniał go całego.

Nie usiadłszy nawet na chwilę, Mariusz złapał piwo „na humor”, chipsy „z głodu” i wrócił przed telewizor. A Jadwiga została sama, by zmywać stos brudnych naczyń.

Nikt nie doceniał jej wysiłku.

Była wykończona po dyżurze pracowała jako pielęgniarka na oddziale w szpitalu miejskim. Codzienny stres w pracy, a w domu zamiast wytchnienia kolejna zmiana: podaj, przynieś, posprzątaj.

Jest coś do picia? mąż sięgnął do lodówki po kolejne piwo. Czemu pusto?

Wszystko wypiłeś! Mam ci to jeszcze kupować? Mariusz, miejże trochę godności! nie wytrzymała Jadwiga.

Ależ wrażliwa prychnął i trzaskając drzwiami, ruszył uzupełnić „zapasy” na wieczorny mecz.

Jadwiga postanowiła pójść spać, bo następnego dnia czekał ją kolejny dyżur. Ale zasnąć nie mogła. Martwiła się o Kasię gdzie się włóczy, z kim przestaje? Na dworze było już ciemno, a córki wciąż nie było. Nie chciała dzwonić, bo to zawsze kończyło się awanturą.

Czy ty musisz mnie kompromitować przed znajomymi?! Przestań dzwonić! wrzeszczała Kasia przez telefon. Po takich scenach Jadwiga przestała wydzwaniać, pocieszając się, że córka niedawno skończyła 18 lat. Nie chciała ani pracować, ani studiować. Skończyła liceum i postanowiła „odpocząć”, by „znaleźć siebie”.

Ledwie zamknęła oczy, gdy obudził ją wrzask męża. Ktoś właśnie strzelił gola. Potem zaczął głośno komentować mecz z sąsiadem, który wpadł na „jednego” i został na dłużej. Sąsiad przyprowadził swoją dziewczynę i zaczęli „kibicować” we troje. O północy wróciła Kasia, brzdękając talerzami, tupiąc i idąc spać. Gdy wreszcie zapanowała cisza, zaczął miauczeć kot, domagając się karmy.

Czy w tym domu tylko ja mam pamiętać o kocie?! Jadwiga wyskoczyła z łóżka, rozdrażniona migreną i niewyspaniem. Chciała, by ktoś ją usłyszał, ale Kasia miała słuchawki w uszach i tylko pokręciła palcem przy skroni. Mariusz chrapał przed telewizorem z pustą puszką w garści.

„Mam dość naprawdę mam dość!” pomyślała Jadwiga.

Następnego dnia obudził ją telefon od teściowej.

Jadziu, kochanie, pamiętasz, że czas siać warzywa? I domek trzeba posprzątać.

Pamiętam westchnęła.

No to jutro jedziemy.

Jedyne wolne Jadwiga spędzała na działce pod czujnym okiem teściowej.

Jak ty zamiatasz?! Trzeba trzymać miotłę inaczej! pouczała teściowa, siedząc wygodnie na ławce.

Pani Heleno, mam prawie pięćdziesiąt lat, dam sobie radę odważyła się odpowiedzieć.

Mój Mariusz by tak nie zrobił

A gdzie jest pani syn? Czemu to nie przywiózł mamy na działkę? Czemu jedziemy autobusem trzy godziny? A pani w kółko tylko Mariusz, Mariusz

On jest zmęczony.

A ja? Myśli pani, że nie jestem?

I zaczęło się Jadwiga pożałowała, że się odezwała. Helena była kobietą, która „kochała sprawiedliwość” tyle że zawsze po swojej stronie. Całe życie wychwalała syna, a synową traktowała jak najemną służącą.

Wracały do domu w milczeniu, każda w innym końcu autobusu. Następnego dnia teściowa poskarżyła się synowi, a ten wpadł w szał.

Jak śmiałaś podnieść głos na moją matkę?! ryknął Mariusz. Gdyby nie ona

Co? skrzyżowała ręce na piersi Jadwiga. Wiedziała, że dłużej tak nie da rady.

Dalej klepałabyś biedę w przychodni! przypomniał, że to dzięki Helenie dostała lepszą pracę w szpitalu. Wyższe zarobki, ale też więcej stresu i siwych włosów. Często żałowała, że dała się namówić na zmianę. Co ty robisz? urwał, widząc ruch Jadwigi.

Jadwiga zrobiła coś, czego Mariusz się nie spodziewał. Czasem cisza przed burzą jest najgłośniejsza, a najcichsze decyzje najbardziej donośne.