Elena myła naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa Raisa. Półroczny Artem spokojnie spał w wózku na balkonie, więc mogły spokojnie porozmawiać.

Ewa myła naczynia po śniadaniu, gdy zadzwoniła teściowa Halina. Półroczny Kacper spokojnie spał w wózku na balkonie, więc mogła spokojnie porozmawiać.

„Ewuniu, kochanie, mam do ciebie prośbę” zaczęła kobieta z drugiej strony słuchawki. „Bardzo chce zobaczyć wnuka. Może przyjadę do was?”

Ewa nie wyczuła podstępu. Teściowa mieszkała na zachodzie Polski i widywały się rzadko. Od narodzin syna kontaktowały się tylko przez telefon.

„Oczywiście, Halinko, przyjeżdżaj. Kacpera koniecznie musisz zobaczyć, bo tak szybko rośnie.”

„A na ile mogę? Na tydzień, na przykład?”

„Tak, spokojnie” życzliwie zgodziła się synowa. „W salonie jest rozkładana kanapa, będzie wygodnie.”

Teściowa ucieszyła się i zakrzątnęła:

„Oj, dziękuję, córeczko. To za dwa dni przyjadę. Bilety już kupiłam na wszelki wypadek.”

Ewa się uśmiechnęła. Po rozmowie powiedziała mężowi Wojciechowi o planowanej wizycie.

„Dobrze, niech przyjeżdża” zgodził się. „Dawno matki nie widziałem.”

Po trzech dniach Ewa dostała wiadomość od teściowej:

„Przyjeżdżam dziś, nie musicie mnie odbierać, dojadę taksówką.”

Synowa przygotowała kanapę w salonie, kupiła więcej jedzenia, a nawet tort.

Halina pojawiła się wieczorem z dwiema wielkimi torbami i szerokim uśmiechem. Ale za jej plecami w korytarzu majaczyła męska postać.

„Ewuniu, poznaj” rzekła teściowa radośnie. „To Władysław, mój przyjaciel. On też miał sprawy w Warszawie, więc postanowiliśmy przyjechać razem i przy okazji się przedstawić.”

Ewa zmieszana patrzyła na nieznajomego mężczyznę około sześćdziesiątki. Siwy, w zniszczonym garniturze, ze starą walizką w ręku.

„Dzień dobry” mruknęła.

„Bardzo mi miło” odparł Władysław i wyciągnął dłoń. „Halina wiele o was opowiadała.”

Synowa zaprowadziła gości do salonu, próbując zrozumieć, co się właściwie dzieje.

Ukradkiem zapytała teściową:

„Halinko, a gdzie Władysław będzie spał? Nie mówiłaś, że przyjedziesz z kimś.”

„A co w tym złego?” zdziwiła się starsza kobieta. „Kanapa duża, zmieścimy się. Władek nie jest wymagający.”

Ewa stała pośrodku salonu, próbując ogarnąć sytuację. Dwuosobowe mieszkanie, które wynajmowali z mężem, było przeznaczone dla trzech osób. A teraz nagle miało być ich pięcioro.

„Halinko, ale przygotowałam wszystko dla jednej osoby. Mamy małe dziecko, miejsca niewiele.”

Teściowa już rozpakowywała torbę:

„Ewuniu, nie martw się. Jesteśmy skromni, dużo miejsca nie zajmiemy. Prawda, Władek?”

Mężczyzna kiwał głową, rozglądając się po mieszkaniu z zainteresowaniem:

„Fajne lokum. Dzielnica porządna, transport blisko. Do szukania pracy idealne.”

„Do szukania pracy?” powtórzyła Ewa.

„Tak, postanowiłem się w Warszawie zatrudnić” wyjaśnił Władysław. „W naszej wsi perspektyw brak, a tu może coś znajdę.”

Ewa poczuła, że kręci się jej w głowie. Wychodziło na to, że nie przyjechał na kilka dni.

„A na jak długo planujecie zostać?”

„No, jak będzie” spokojnie odparła Halina. „Władkowi trzeba czasu, żeby się z pracą ustalić.”

Ewa, nie okazując dezorientacji, poszła do kuchni przygotować kolację. Do przedpokoju właśnie wchodził Wojciech, wracając z pracy.

„Cześć, jak tam? Matka przyjechała?”

„Przyjechała. I nie sama.”

Mąż zatrzymał się:

„Jak to nie sama?”

„Z gościem przyjechała. Idź, poznaj się z Władysławem.”

Wojciech wszedł do salonu, gdzie Halina pokazywała swojemu towarzyszowi rodzinne zdjęcia w telefonie.

„Mamo, nie mówiłaś, że przyjedziesz z kimś.”

„Wojtku, synku” uśmiechnęła się kobieta. „No to się wreszcie poznacie. Władek, to mój syn.”

Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie. Władysław przyjaźnie się uśmiechał:

„Halina dużo o was mówiła. Dobrą rodzinę stworzyliście.”

„Dziękuję” sucho odpowiedział Wojciech. „Mamo, możemy porozmawiać?”

Wyszli do kuchni. Ewa udawała, że zajmuje się gotowaniem, ale słuchała ich rozmowy.

„Mamo, ty oszalałaś? Przyprowadzić obcego człowieka do naszego mieszkania?”

„Wojtku, nie krzycz. Władek to dobry człowiek, przyjaźnimy się od pół roku.”

„Przyjaźnijcie się na zdrowie, ale nie u nas!”

Halina obraziła się:

„Widzisz, jak to jest. Matka tylko przeszkadza. A myślałam, że syn się ucieszy.”

Wojciech westchnął:

„Mamo, nie o to chodzi. Trzeba było uprzedzić. Mamy dziecko, rutynę, potrzebujemy spokoju.”

„Będziemy cicho” obiecała teściowa. „I nie na długo. Władkowi tylko trzeba czasu, żeby się w mieście zadomowić.”

Ostatecznie Wojciech ustąpił. Wyrzucanie matki z jej gościem byłoby nieprzyjemne, a Ewa milczała, nie nalegając.

Pierwsze dni minęły względnie spokojnie. Halina zajmowała się wnukiem, Władysław przeglądał ogłoszenia o pracę. Ale wkrótce zaczęły się problemy.

Rano kolejka do łazienki. Władysław długo się golił. Halina przygotowywała śniadanie dla wszystkich, nie pytając, co kto chce. Wieczorem goście oglądali telewizję w salonie, a małżeństwo z dzieckiem tłoczyło się w sypialni.

„Ewciu, masz może laptopa?” zapytał pewnego wieczoru Władysław. „Muszę wysłać CV.”

„Mamy” odparła Ewa. „Ale sami z niego korzystamy. Do pracy.”

„A ja tylko na chwilę. Przecież to ważna sprawa.”

Mężczyzna usiadł przy komputerze w salonie i spędzał tam większość dnia. Dzwonił do potencjalnych pracodawców, i to całkiem głośno.

„Tak, duże doświadczenie. W Poznaniu byłem zastępcą kierownika działu. Co znaczy wiek? Jeszcze ze mnie pracownik jakich mało.”

Kacper budził się od głośnych rozmów i płakał. Ewa kołysała go, uspokajała, a Władysław kontynuował negocjacje.

„Przepraszam, to wnuczek płacze. Jeszcze mały, rozum