Dziewczynko, do kogo ty?” – zapytałam.

Dziewczynko, do kogo idziesz? zapytałam.
Szukam mamy, nie widziałaś jej? Mała, może sześcioletnia dziewczynka, spojrzała na mnie uważnie.

Zamyśliłam się. W tym domu mieszkałam dopiero od niedawna, a mieszkanie, przed którym stała, od zawsze wydawało mi się puste.

Tam nikt nie mieszka odpowiedziałam.

W odpowiedzi rozpłakała się i usiadła na schodach.

Ciociu, bardzo potrzebujemy mamy! Tylko ona może wszystko naprawić, tata bardzo za nią tęskni.

Stałam zdezorientowana, nie wiedząc, jak pomóc temu maleństwu. Nie miałam dzieci, więc nie znałam się na takich sytuacjach Przytulić? Zaprosić na herbatę? Ale czy pójdzie do obcej kobiety? W tym momencie zadzwonił mój telefon. Poprosiłam dziewczynkę, by na mnie poczekała, i pobiegłam odebrać. Gdy wróciłam już jej nie było.

Cały wieczór nie mogłam o niej zapomnieć. Postanowiłam zadzwonić do właścicielki mieszkania i wypytać o sąsiadów.

Tam od lat nikt nie mieszka powiedziała pani Helena. A czemu pytasz?

Dzisiaj przyszła dziewczynka, szukała mamy

Sąsiadka zamilkła, jakby coś sobie przypominając.

To pewno córka Kasi ale jej już nie ma. Mąż został sam z malutkim dzieckiem. Nie dał rady tam mieszkać, wyprowadził się. Od tamtej pory stoi puste.

Wiesz co, Iza, teraz mieszkają niedaleko. Jeśli jeszcze przyjdzie, odprowadź ją podała mi adres.

Z czasem ta historia zaczęła blednąć. Pracowałam dużo, wracałam późno, wyjeżdżałam wcześnie.

Pewnego dnia, tuż przed świętami, znów usłyszałam ciche pukanie i łkanie. Podbiegłam do drzwi stała tam ta sama szarooka dziewczynka.

Co się stało? Gdzie twój tata?

W domu, a ja szukam mamy szepnęła.

Przypomniałam sobie o adresie i pobiegłam go szukać, prosząc ją, by tym razem u mnie poczekała. Weszła, rozejrzała się, usiadła na poduszce w przedpokoju.

Gdy w końcu znalazłam kartkę już spała, zwinięta w kłębek. Przeniosłam ją delikatnie na kanapę i znów zadzwoniłam do pani Heleny.

Przepraszam, że przeszkadzam, ale pamięta pani tę dziewczynkę? Jest u mnie. Chciałam ją odprowadzić, ale zasnęła. Boję się, że ojciec będzie szukał

Mieszkam niedaleko nich, spróbuję zajrzeć odparła.

Czekając, przyglądałam się śpiącemu dziecku. Poprawiłam niesforny kosmyk, pogładziłam po ramieniu.

Zawsze marzyłam o dzieciach, ale los miał inne plany. Z mężem żyliśmy szczęśliwie, aż w końcu zaczęliśmy starać się o potomstwo. Zaszłam w ciążę, ale straciłam dziecko przez stres w pracy. Drugą ciążę też poroniłam, a potem już nigdy nie udało mi się zostać matką.

Wkrótce mąż odszedł. Wiem, że w nowym związku ma córkę, ale świadomie wymazałam go z życia, wraz ze wspólnymi znajomymi.

Tak minęło siedem lat samotnego życia w wynajmowanych mieszkaniach.

Rozmyślania przerwało pukanie. Otworzyłam i nie mogłam uwierzyć własnym oczom. W drzwiach stał mój były mąż

Jarek? Skąd ty się tu wziąłeś?

Przyszedłem po córkę Zaraz, Sienna 5, tak?

Tak. To twoja córka? Wejdź, śpi. Zaprosiłam go do kuchni, nastawiłam czajnik.

Nie przeszkadzamy? Mogę obudzić Anię i iść powiedział.

Niech śpi. Co się stało? Już kilka razy przychodziła tu i pukała do tamtych drzwi.

Jarek przetarł twarz dłońmi i zaczął opowiadać:

Kilka lat temu mieszkaliśmy w tym mieszkaniu z Kasią. Dostała je w spadku po dziadku. Wkrótce zaszła w ciążę, byłem w siódmym niebie.

Pamiętam, gdy nadszedł poród. Zawiozłem ją do szpitala. Płakała, prosiła, bym zadbał o dziecko, jeśli coś jej się stanie Były komplikacje. Nie udało się jej uratować.

Przykro mi szepnęłam, widząc, jak walczy ze łzami.

Wtedy w przedpokoju rozległ się tupot małych stóp.

Tatusiu?

Jarek rzucił się do córki, przytulił mocno.

Aniu, dlaczego wyszłaś bez pytania?

Chcę znaleźć mamę

Znajdziemy ją, ale później. Chodźmy do domu.

Dziękuję, Iza podał mi wizytówkę. Daj znać, jeśli Ania znów tu przyjdzie. Mieszkamy niedaleko, teraz już zna drogę.

Skąd wiedziała o tym mieszkaniu? spytałam.

Pokazałem je jej westchnął. Przychodziliśmy po jakieś rzeczy. Zobaczyła zdjęcia mamy na ścianach i od tamtej pory marzy o spotkaniu. Mówiłem, że Kasia wyjechała, ale wróci

Wyszli. Kilka dni później Jarek zadzwonił. Znów zaczęliśmy się spotykać w weekendy chodziliśmy we troje do parku, kawiarni, kina. Ania pokochała mnie od razu, pewnego dnia nawet nazwała mamą.

Iza powiedział kiedyś Jarek przeprowadź się do nas. Dość już wynajmowanych mieszkań. Ania za tobą tęskni.

A ty?

Ja też Spuścił wzrok, ujął moje dłonie. Bardzo za tobą tęskniłem. Wybacz mi wszystko.

Od tamtej pory jesteśmy rodziną. Wychowujemy naszą małą Anię. Każdego dnia dziękuję losowi za najcenniejszy dar bycie kochaną żoną i matką.

I choć Ania nie jest moją krwią, to nie przeszkadza mi obdarzać ją całą niewykorzystaną miłością, jaką noszę w sercu