Dziewczynko, do kogo ty idziesz?” – zapytałam.

Dziewczynko, do kogo idziesz? zapytałam.
Szukam mamy, nie widziałaś jej? Spojrzała na mnie uważnie mała dziewczynka, może sześcioletnia.

Zamyśliłam się. W tym bloku mieszkałam od niedawna, a mieszkanie, przed którym stała, od zawsze wydawało mi się puste.

Tam chyba nikt nie mieszka odparłam.

W odpowiedzi rozpłakała się i usiadła na schodach.

Ciociu, bardzo potrzebujemy mamy! Tylko ona może wszystko naprawić, tata bardzo za nią tęskni.

Stałam zdezorientowana, nie wiedząc, jak pomóc tej ślicznej istotce. Nie miałam własnych dzieci, więc nie znałam się na takich sprawach Przytulić? Zaprosić na herbatę? Ale czy pójdzie do obcej kobiety? W tym momencie zadzwonił mój telefon. Poprosiłam dziewczynkę, by nie odchodziła, i pobiegłam odebrać. Gdy wróciłam ślad po niej zastygł.

Cały wieczór myślałam o niej. Postanowiłam zadzwonić do gospodyni i zapytać, kto mieszkał naprzeciwko.

Tam od lat nikt nie mieszka powiedziała pani Halina. A czemu pytasz?

Dzisiaj przyszła dziewczynka, szukała mamy

Sąsiadka zamilkła, jakby coś sobie przypominając.

To pewno córka Ewy ale jej już nie ma. Mąż został sam z niemowlęciem. Nie wytrzymał w tym mieszkaniu, wyprowadził się. Od tamtej pury stoi puste

Wiesz co, Iza, mieszkają niedaleko. Jeśli znów przyjdzie, odprowadź ją podała mi adres.

Z czasem ta historia zaczęła blednąć. Pracowałam, wracałam późno, wyjeżdżałam o świcie.

Pewnego dnia, tuż przed świętami, znów usłyszałam ciche pukanie i łkanie. Rzuciłam się do drzwi stała tam ona, ta sama szarooka dziewczynka, płacząca.

Co się stało? Gdzie twój tata?

W domu, ale ja szukam mamy szepnęła.

Przypomniałam sobie o adresie. Poprosiłam, by zaczekała u mnie, i pobiegłam go szukać. Tym razem wpuściłam ją do środka. Rozejrzała się, usiadła na pufie w przedpokoju.

Gdy w końcu znalazłam kartkę spała już zwinięta w kłębek. Przeniosłam ją delikatnie na kanapę i zadzwoniłam do pani Haliny.

Pamięta pani tę dziewczynkę? Jest u mnie. Chciałam ją odprowadzić, ale zasnęła Boję się, że ojciec będzie szukał

Mieszkam niedaleko nich, pójdę odparła. Bądź w kontakcie.

Położyłam słuchawkę i wpatrywałam się w śpiące dziecko. Poprawiłam krnąbrny kosmyk, pogładziłam po ramieniu.

Marzyłam o własnych dzieciach, ale los miał inne plany. Z mężem żyliśmy kiedyś w zgodzie, aż przyszła pora na potomstwo.

Zaszłam w ciążę szybko, ale stres w pracy zrobił swoje straciłam dziecko. Gdy zaszłam ponownie, rzuciłam pracę, lecz i tym razem nie było mi dane zostać matką. Potem, mimo starań, nic się nie zmieniło.

Wkrótce mąż odszedł. Wiem, że w nowej rodzinie ma córkę, ale wymazałam go z życia, wraz ze wspólnymi znajomymi.

Tak minęło siedem lat sama, w wynajmowanych mieszkaniach.

Rozmyślania przerwało pukanie. Otworzyłam drzwi i nie wierzyłam własnym oczom na progu stał mój były mąż.

Jurek? Skąd tu jesteś?

Przyszedłem po córkę Moment, Sękocińska 5, tak?

Tak. To twoja córka? Wejdź, śpi.

Przeszliśmy do kuchni, nastawiłam czajnik. Kogo się nie spodziewałam zobaczyć Ale życie potrafi zaskakiwać.

Nie przeszkadzamy? Obudzę Anię i pójdziemy.

Niech śpi. Co się stało? Już kilka razy przychodziła, pukała do tych drzwi

Jurek przetarł oczy i zaczął opowiadać:

Kilka lat temu mieszkaliśmy tu z Ewą. To mieszkanie dostała w spadku. Po ślubie się wprowadziliśmy. Wkrótce Ewa zaszła w ciążę, byłem w siódmym niebie!

Pamiętam, jak nadszedł poród. Pojechaliśmy do szpitala. Płakała, jakby przeczuwała

Ścisnęła mnie za rękę i poprosiła, bym zadbał o dziecko, jeśli coś jej się stanie. Były komplikacje Nie udało się jej uratować.

Przykro mi Pogładziłam go po ramieniu. Widziałam, jak się starał, ale łzy płynęły same.

W salonie rozległ się tupot małych stóp.

Tatusiu?

Jurek rzucił się ku córce, przytulił mocno.

Aniu, tak się martwiłem Dlaczego uciekłaś?

Chcę znaleźć mamę

Znajdziemy ją, ale później. Chodźmy do domu.

Dziękuję, Izo. Podał mi wizytówkę. Dzwonij, jeśli Ania znów tu przyjdzie. Mieszkamy niedaleko, teraz już zna drogę.

Skąd wiedziała o tym mieszkaniu?

Pokazałem jej westchnął. Musiałem zabrać kilka rzeczy. Zobaczyła zdjęcia Ewy na ścianach i odtąd marzy o spotkaniu. Powiedziałem, że mama wyjechała, ale wróci.

Wyszli. Kilka dni później Jurek zadzwonił. Odnowiliśmy kontakt, w weekendy chodziliśmy we trójkę do parku, kawiarni, kina. Ania się do mnie przywiązała, nawet raz nazwała mnie mamą.

Izo powiedział pewnego dnia Jurek przeprowadź się do nas. Dość już wynajmowanych mieszkań. Ania za tobą tęskni, ciągle pyta.

A ty?

Ja też Spuścił wzrok, wziął moje dłonie. Bardzo za tobą tęskniłem. Wybacz mi wszystko

Od tamtej pory jesteśmy razem. Wychowujemy naszą małą radość Hanię. Codziennie dziękuję losowi za najcenniejszy dar bycie kochaną żoną i matką.

I choć Hania nie jest moją córką z krwi, to nie przeszkadza mi obdarzać ją całą niewykorzystaną miłością, jaką noszę w sercu