Dziecko na zimnej, mokrej ziemi, pod mostem

Od dzieciństwa zawsze byłam chłopczycą. Spędzałam dużo czasu z tatą, razem robiliśmy i naprawialiśmy wszystko, co potrzeba w domu, a nawet jeździliśmy razem w każdą niedzielę na ryby. Lubiłam bawić się z chłopcami, wspinać się na drzewa i zawsze miałam zdarte kolana. Moi koledzy i ja mieliśmy takie szczególne miejsce, w którym zawsze się zbieraliśmy i spędzaliśmy czas – naszą tajną bazę. To było pod mostem nad korytem rzeki, która już wyschła i woda tam płynie tylko, kiedy pada deszcz. To było wyjątkowe miejsce, w którym nikt nas nie widział.

Teraz mieszkam w mieście, ale lubię odwiedzać moją wioskę, żeby czerpać energię z rodzinnych stron. Rodzice również przenieśli się do miasta, ale też często jeżdżą na wieś, nie sprzedali naszego domu. Mam swoje powody, by tu być – przyjeżdżam po inspirację i piękno natury. Tym razem mój mąż nie mógł ze mną pojechać, bo musiał skończyć raporty, na które nie wystarczyło mu czasu w tygodniu. Dlatego pomyślałam, że to będzie czas dla mnie, tylko ja i czysta przyroda. Wzięłam koc i książkę, zaniosłam na trawę pod mostem, położyłam się i zaczęłam czytać.

Beztroski relaks przerwał mi dziwny dźwięk. Na początku wydawało mi się, że to jacyś ludzie idą po moście, ale dźwięk się powtarzał. To był dziwny pisk. Postanowiłam sprawdzić, co to jest, coś mnie przyciągało jak magnes. Obok mostu coś leżało, coś owinięte w prześcieradło. Kiedy je rozchyliłam, zobaczyłam niemowlę. Dziecko było tylko w pieluszce i w tym prześcieradle, na zimnej, wilgotnej ziemi pod mostem. Byłam bardzo zaskoczona, wzięłam to dziecko na ręce i nie wiedziałam, gdzie iść i co dalej robić. Pod mostem, w najbliższej okolicy i na moście nikogo nie było. Na wsi nie ma komisariatu policji ani szpitala.

Wzięłam malucha, to był chłopiec, i zaniosłam go do domu, do moich rodziców. Wiem, że tak nie wolno, ale nakarmiliśmy go krowim mlekiem, bo dziecko płakało i coś trzeba było zrobić. Kiedy niemowlę się uspokoiło, postanowiłam jak najszybciej zabrać chłopca do miasta. Tutaj przede wszystkim pojechaliśmy do szpitala i wezwaliśmy policję. Znajomy pediatra zbadał nas bez kolejki, bo nie byliśmy pewni, czy z dzieckiem wszystko jest w porządku. Chłopiec okazał się jednak zdrowy, mimo że od jakiegoś czasu leżał na zimnej ziemi.

Przyjechała policja i przyjęli ode mnie zeznania – co, gdzie, jak i kiedy. A dziecko zostało w szpitalu, czekając na kogoś z opieki społecznej. Cały czas byłam przy tym chłopcu, jak przy swoim, czułam się odpowiedzialna za życie, które już podjęłam się ratować.

Z jakiegoś powodu chłopczyka nie zabrali do domu dziecka, ale to nawet dobrze. Zdążyłam się do niego przywiązać, chociaż nie miałam własnych dzieci. Długo rozmawialiśmy z mężem i uznaliśmy, że nie znalazłam tego niemowlaka przypadkiem, to było zrządzenie losu, ten chłopczyk nas potrzebował. Po co szukać rodziców zastępczych, skoro sami możemy nimi być. Tak też zrobiliśmy. Początkowo nasi krewni podchodzili do chłopca ostrożnie, ale był bardzo dobrym dzieckiem, wszyscy go pokochali.

Teraz nasz synek ma 7 lat. Urodziła nam się też córka, ma teraz 4 lata. Starszy brat bardzo kocha swoją siostrę, są do siebie bardzo podobni, mają takie same nosy, te same ciemne oczy i blond włosy.

Kiedyś znalazłam dziecko pod mostem i nie wiedziałam, co zrobić. Czasami ludzie pojawiają się w naszym życiu nie dlatego, że na nich czekamy, tylko dlatego, że zupełnie się ich nie spodziewamy.

Teraz mam najlepszą rodzinę i najlepsze dzieci. Dziękuję Bogu za ten dar, że mogę być taka szczęśliwa.