Droga do szczęścia: Nowy początek dla dwojga zakochanych.

Podróż ku szczęściu: Nowy początek dla dwojga zakochanych.

Katarzyna podróżowała do ukochanego mężczyzny, niemal leciała na skrzydłach radości. Wreszcie jej syn skończył liceum i dostał się na studia. Teraz ona i jej mąż mogli w końcu żyć razem po tylu latach rozłąki.

Tego samego dnia, gdy odprowadziła syna na uczelnię, kupiła bilet autobusowy i wyruszyła do Jakuba. Ich małżeństwo trwało zaledwie dwa lata, ale znali się tak, jakby minęła cała wieczność.

Ich relacja nie była łatwa. Zaczęło się trudno, przeszli przez wiele, lecz los obiecywał im wspólną przyszłość. Przynajmniej Katarzyna była tego pewna.

Poznali się osiem lat temu. Wtedy ona dopiero dochodziła do siebie po rozwodzie z pierwszym mężem i nie pozwalała nikomu się zbliżyć. Aż spotkała Jakuba. Nawet z nim na początku była nieufna. On musiał włożyć wiele wysiłku, by przekonać ją, że nie jest jak jej były, Marek.

Pół roku się spotykali, zanim postanowili zamieszkać razem. Jakub wprowadził się do niej, bo w jego kawalerce byłoby za ciasno dla całej rodziny. Katarzyna miała dziesięcioletniego syna. Chłopiec był grzeczny, ale nie od razu znalazł wspólny język z ojczymem.

Po trzech latach wspólnego życia Jakub zaczął mówić o ślubie, lecz Katarzyna nie była tym zachwycona.

Uważała, że te papiery nie mają sensu. Co więcej, nie chroniły przed zdradą, niezależnie od płci.

Była zadowolona tak, jak było, nie chciała zmian.

Jakub początkowo zaakceptował jej punkt widzenia, ale potem zrozumiał, że to mu nie wystarcza. Chciał widzieć Katarzynę jako swoją żonę w każdym calu. W końcu postawił ultimatum: albo ślub, albo rozstanie.

Katarzynie nie podobała się jego stanowczość i uznała, że lepiej się rozstać. I tak zrobili na pół roku.

W tym czasie Jakub przeniósł się do innego miasta, gdzie kolega zaoferował mu dobrze płatną pracę. Wracał rzadko, tylko raz na dwa miesiące, by odwiedzić rodziców. Podczas jednej z takich wizyt znów spotkał Katarzynę.

Szła przez park i wyglądała, jakby życie układało jej się świetnie. Była tak radosna i beztroska, aż ich spojrzenia się spotkały.

W jej oczach przeczytał dokładnie to, co sam czuł. Wciąż go kochała. I nie potrafiła tego ukryć.

Wznowili związek, tym razem na odległość. Czasem ona przyjeżdżała do niego, czasem on do niej. Każde spotkanie było starannie zaplanowane, ale zawsze pełne ciepła i namiętności.

Widywali się zwykle raz w miesiącu, rzadziej dwa razy. Jakub wielokrotnie proponował, by się do niego przeprowadziła. Udało mu się kupić dwupokojowe mieszkanie w tamtym mieście, choć wciąż spłacał kredyt.

Katarzyna marzyła o tym z całego serca, ale wtedy nie mogła tak nagle zmienić życia. Jej syn był nastolatkiem, potrzebował uwagi. A matka była chora, wymagała opieki. Przez ponad dwa lata Katarzyna starała się postawić ją na nogi, aż w końcu stan matki się poprawił.

Jeszcze pani pożyje! powiedział lekarz z uśmiechem przy wypisie.

Maria Nowak nie trzymała już córki przy sobie, ale Aleks zaczynał starsze klasy. Nie chciał zmieniać szkoły i prosił matkę, by poczekała, aż skończy. Musiała pójść na kompromis.

Latem przed rozpoczęciem przez Aleksa pierwszej klasy maturalnej Katarzyna i Jakub w końcu się pobrali. Widząc, jaką radość to sprawiło mężowi, żałowała, że nie zgodziła się wcześniej, ale po co rozpamiętywać przeszłość?

Teraz nie tylko się spotykali. Ich związek mógłby nazywać się małżeństwem weekendowym, gdyby nie setki kilometrów między nimi.

A teraz Aleks dostał się na studia. Katarzyna była dumna z syna i zdała sobie sprawę, że może wreszcie ułożyć życie po swojemu. Nie powiedziała Jakubowi, że się do niego przeprowadza chciała go zaskoczyć.

On domyślał się, że to nastąpi, ale nie znał dokładnej daty.

Katarzyna spakowała walizkę, wsiadła do autobusu i pojechała do niego. Chciała, by ten dzień na zawsze zapisał się w jego pamięci. Już wyobrażała sobie siebie w koronkowej bieliźnie, rozsypującą płatki róż na świeżo posłanym łóżku, przygotowującą pyszną kolację i czekającą, aż ukochany wróci z pracy.

Marzyła o tych szczegółach, jadąc autobusem. Była pewna, że Jakub będzie zachwycony jej niespodzianką. Ale to ją czekała niespodzianka.

Otworzyła drzwi jego mieszkania swoim kluczem i zamarła z zaskoczenia. Para błękitnych oczu wpatrywała się w nią piękna, młoda dziewczyna o rudych włosach.

Kim jesteś? zapytała nieznajomą.

Jestem Weronika. Och, ty pewnie jesteś Katarzyna. Przepraszam, zaraz wychodzę!

Co znaczy wychodzisz? Kim jesteś? w głosie Katarzyny zabrzmiała irytacja.

Proszę, nie denerwuj się. Jestem dziewczyną twojego męża.

Co? Dziewczyną mojego męża?!

Katarzyna zamknęła cicho drzwi, zostawiając za sobą wszystko, co uważała za swoje, zdecydowana rozpocząć nową drogę samotnie.