Dokąd idziecie? Przybyliśmy was odwiedzić!

„Dokąd idziecie? Przyjechaliśmy was odwiedzić!” zawołała Zofia, szeroko się uśmiechając.

„Nienawidzę twojej siostry!” wybuchnęła Halina, marszcząc nos. „Doprowadza mnie do szału!”

„Nie tylko ty!” odparł Krzysztof, stanowczo wspierając żonę.

„Wtrąca się we wszystko i uważa się za najmądrzejszą. Powinieneś widzieć jej minę, gdy udaje się mnie upokorzyć!” warknęła Halina, zaciskając zęby. „Raz krytykuje moje wychowanie, raz mówi, że mój makijaż jest niemodny…”

„Zawsze taka była” wzruszył ramionami mąż. „To wina mamy, która ją rozpieszczała i na wszystko pozwalała.”

„Dzięki Bogu mieszkamy sto kilometrów od twojej rodziny” westchnęła Halina, przewracając oczami.

Teściowa, Bronisława, i szwagierka, Kornelia, mieszkały w Warszawie, podczas gdy Krzysztof i Halina żyli w małej wsi opodal.

Obie kobiety były wdowami i dzieliły mieszkanie, więc za każdym razem, gdy małżeństwo odwiedzało matkę, trafiało też do Kornelii.

Szwagierka nie znosiła Haliny, więc kłótnie były nieuniknione.

Na początku Halina zaciskała zęby, ale z czasem zaczęła odpowiadać, widząc, że Bronisława też zaczyna ją krytykować.

Każda wizyta kończyła się awanturą, więc para postanowiła przestać jeździć do rodziny Krzysztofa.

Bronisława szybko to zauważyła i zaczęła dzwonić do syna, domagając się wyjaśnień.

„Czemu nie przyjeżdżacie? Dwa tygodnie cię nie widziałam. Nie myślisz, że twoja mama i siostra się nudzą?” zbeształa go.

„Jesteśmy zajęci, brak czasu” odparł krótko Krzysztof, nie chcąc wdawać się w szczegóły.

„Co takiego ważnego robicie?” zapytała podejrzliwie Bronisława. „Żona ci zabrania? Ostatnio wyszła stąd, jakby połknęła cytrynę.”

„Powiedziałem mamy sprawy” zakończył rozmowę Krzysztof.

Jednak godzinę później Bronisława zadzwoniła ponownie, oznajmiając, że z Kornelią przyjadą do wsi.

„Po co?” zdziwił się Krzysztof.

„Odwiedzimy starą przyjaciółkę i was, skoro wy do nas nie chcecie” oświadczyła z przekonaniem.

Twarz Krzysztofa ściemniała. Unikał wizyt, by teraz oni zjawili się u niego?

„Pewnie nie będziemy w domu” rzucił, licząc, że odradzi matce i siostrze przyjazd.

„Dokąd idziecie?” zirytowała się Bronisława. „Chyba po prostu nie chcecie nas widzieć. Jeśli tak, mów wprost.”

„Jedziemy na urodziny” szybko zmyślił Krzysztof.

„Jedźcie, choć mama i siostra nie odwiedzają was codziennie” odparła gorzko, przerywając połączenie.

Krzysztof poczuł wyrzuty sumienia, ale przypomniał sobie, jak traktowały Halinę, i przestał się martwić.

Nie powiedział żonie o planowanej wizycie, by niepotrzebnie jej nie denerwować.

Trzy godziny później zrozumiał, że to był błąd. Gdy zadzwonił dzwonek, Halina otworzyła drzwi.

Na widok Bronisławy i Kornelii zesztywniała. Nie spodziewała się gości.

Krzysztof, przypominając sobie rozmowę, podbiegł do przedpokoju.

„Halina, gotowa? Jeszcze się nie przebrałaś?” zganił ją, udając, że nie widzi nieproszonych gości.

„Gotowa na co?” spytała zdezorientowana.

„Na urodziny. Zapomniałaś?” wymusił nienaturalny uśmiech. „O, mamo, Kornelio, co wy tu robicie?”

„Przyjechałyśmy, przecież dzwoniłam” spokojnie odpowiedziała Bronisława. „Może wpuścicie nas, zamiast trzymać na korytarzu?”

„Nie możemy, wychodzimy. Halina, przebierz się” rozkazał, ciągnąc żonę za rękę.

Halina spojrzała na niego pytająco, lecz gdy mrugnął, zrozumiała, że chce się ich pozbyć.

„Gdzie idziecie? Przyjechałyśmy w odwiedziny!” zawołała Kornelia, krzyżując ręce. „Nie trochę późno na imprezę?”

„Musimy być na miejscu za pół godziny” odparł stanowczo Krzysztof.

„Pójdziesz tak ubrany?” zaśmiała się Bronisława, wskazując na jego dres.

„Kurcze, zapomniałem się przebrać!” poczerwieniał, znikając w sypialni.

Kornelia i Bronisława wymieniły się niedowierzającym spojrzeniem.

Nie wierzyły w historię o urodzinach. Były pewne, że to wymówka.

„Nie możecie odwołać wyjścia?” spytała Bronisława, gdy syn wrócił w garniturze.

„Nie, rezerwacja jest opłacona” odparł. „Zapraszamy was w przyszłym tygodniu.”

„Może poczekamy tu na was?” zaproponowała Kornelia, rozglądając się po mieszkaniu.

„Po co? Macie przecież inne plany” odparł.

„U was milej niż u tej przyjaciółki” uśmiechnęła się Bronisława. „A ona i tak nie była zachwycona naszą wizytą.”

„Zawiozę was na dworzec” zaproponował Krzysztof.

„Autobusy już nie jeżdżą” odcięła się Kornelia.

„Wynajmę wam pokój w hotelu” rzucił.

Bronisława zmarszczyła brwi, rozczarowana.

„W hotelu?” oburzyła się Kornelia. „Boisz się, że ci okradniemy mieszkanie?”

„Po prostu nie lubimy, gdy ktoś jest u nas pod nieobecność” wtrąciła Halina.

„Nie trzeba!” warknęła Bronisława, wychodząc.

Kornelia ruszyła za nią, rzucając obraźliwe uwagi.

Gdy zniknęły za rogiem, małżeństwo odetchnęło z ulgą.

Wymówka o urodzinach stała się nieaktualna.

Bronisława i Kornelia wsiadły do taksówki i wróciły do Warszawy, postanawiając zerwać kontakt z niewdzięczną rodziną.

Krzysztof przypomniał sobie o nich dopiero podczas wizyty w mieście, gdy szukał miejsca na obiad.

Kornelia otworzyła mu drzwi i oświadczyła, że wychodzą, więc nie mogą wpuścić obcego.

Zrozumiał, że są głęboko urażone.

Po tym spotkaniu relacje między nimi ostatecznie się urwały.