— Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać — zdecydował Wiktor i chwycił podbierak. — Trzeba ratować biedaka!

Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać zdecydował Krzysztof i chwycił podbierak. Trzeba ratować biedaka.

Krzysztof prowadził łódź po spokojnej tafli Zalewu Zegrzyńskiego, a jego pasażerowie turyści z Warszawy z zapałem zarzucali wędki. Dzień był piękny: świeciło słońce, lekko wiał wiatr, a ryba brała ochoczo.

Krzysztofie Stanisławowiczu, tam coś płynie! nagle krzyknął jeden z turystów, wskazując w dal.

Kapitan zmrużył oczy, wpatrując się w wodę:

Wygląda jak ptak Chociaż nie, coś dziwnego.

Gdy łódź podpłynęła bliżej, wszyscy wymienili się zdziwionymi spojrzeniami. W wodzie, ledwo utrzymując się na powierzchni, rozpaczliwie miotał się kot. Rudy, przemoczony, zupełnie wyczerpany.

No nieźle! pokiwał głową Krzysztof. Jak on się tu znalazł? Do brzegu ze półtora kilometra!

Może wypadł z łodzi? zasugerował jeden z turystów.

Albo prąd go zniósł dodał drugi.

Kot żałośnie miauknął i próbował dopłynąć do łodzi, ale siły szybko go opuszczały.

Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać zdecydował Krzysztof i chwycił podbierak. Trzeba ratować biedaka.

Wyciągnięcie kota nie było łatwe drapał się, rzucał na boki, przerażony. W końcu jednak udało się go wyłowić i ostrożnie wciągnąć na pokład.

Biedak zupełnie bez sił westchnął Krzysztof, owijając drżącego kota w starą kurtkę. Ileż to czasu spędził w wodzie?

Kot wtulił się w kąt pokładu i patrzył na ludzi wystraszonymi, nieufnymi oczami. Mokra sierść sterczała na wszystkie strony, wąsy drżały.

Jaki śliczny rozczuliła się żona jednego z turystów. I jeszcze młody.

Trzeba pokazać go weterynarzowi zaniepokoił się Krzysztof. Kto wie, ile wody się napił.

Weterynarz obejrzał kota i uspokoił wszystkich:

Zdrowy, choć wyczerpany. Odwodniony, przestraszony ale żyje. Dziesięć dni odpoczynku i będzie jak nowy.

Może poszukać właścicieli? zapytał Krzysztof.

Można dać ogłoszenie. Ale wygląda na bezdomnego.

Krzysztof zabrał kota do domu. Jego żona Bożena przywitała nowego „gościa” z ciepłem:

Ojej, jaki chudy! Zaraz cię odżywimy!

Pierwsze dni kot spędził pod kanapą, wychodząc tylko na jedzenie. Stopniowo zaczął eksplorować nowe miejsce. Po tygodniu już mruczał, gdy Bożena delikatnie głaskała go po grzbiecie.

Wiesz powiedział Krzysztof do żony może zostawimy go u nas? Mało prawdopodobne, że znajdą się właściciele.

Nie mam nic przeciwko uśmiechnęła się Bożena. Od dawna marzyłam o kocie. Jak go nazwiemy?

Szczęściarz odparł bez namysłu Krzysztof. Nie każdemu udaje się uratować na środku jeziora.

Kot, słysząc nowe imię, podniósł głowę i głośno miauknął jakby aprobował wybór.

Minął miesiąc, i Szczęściarz stał się pełnoprawnym członkiem rodziny. Witał Krzysztofa przy drzwiach, grzał się na kolanach Bożeny, sprytnie wypraszał rybę w kuchni. Tylko wody unikał nawet do miski podchodził ostrożnie.

Pewnie ma traumę mówiła Bożena sąsiadkom. Po takim przeżyciu to zrozumiałe.

A może tak miało być? zastanawiała się sąsiadka Krystyna. Sam do was dopłynął.

Krzysztof delikatnie podrapał kota za uchem:

Może i tak. Dobrze, że tamtego dnia wybraliśmy się na ryby. Bo inaczej

Rudy kot otarł się o jego dłoń i z zadowoleniem zamruczał, jakby mówił: „Wszystko będzie dobrze. Teraz jestem z wami. Na zawsze.”

I Krzysztof z Bożeną zgodzili się z tym w milczeniu.

Czasem pomoc w potrzebie przynosi największe szczęście. Czasem ratunek przychodzi tam, gdzie się go najmniej spodziewasz, a prawdziwe szczęście samo płynie ci na spotkanie. Najważniejsze, by nie przegapić chwili, gdy ktoś potrzebuje twojej ręki.

Bo właśnie w takich momentach do życia wkrada się nowa, nieoczekiwana miłość. I choć początek bywa trudny najtrwalsze więzi rodzą się często w najcięższych chwilach.