— Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać — zdecydował Wiktor i chwycił podbierak. — Musimy uratować biedaka!

Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać zdecydował Wiktor i chwycił podbierak. Trzeba uratować biedaka.

Wiktor prowadził łódź po spokojnej tafli Zalewu Zegrzyńskiego, a jego pasażerowie turyści z Warszawy z zapałem zarzucali wędki. Dzień był piękny: świeciło słońce, wiał łagodny wiatr, a ryba brała chętnie.

Wiktorze Stanis³awowiczu, a tam coś płynie? nagle krzyknął jeden z turystów, wskazując w dal.

Kapitan przyjrzał się uważnie, mrużąc oczy:

Wygląda jak ptak Chociaż nie, coś dziwnego.

Gdy łódź się zbliżyła, wszyscy wymienili się zaskoczonym spojrzeniami. W wodzie, ledwo utrzymując się na powierzchni, rozpaczliwie miotał się kot. Rudy, przemoczony i zupełnie wyczerpany.

No nie! pokiwał głową Wiktor. Jak on się tu znalazł? Do brzegu przecież półtora kilometra!

Może wypadł z innej łodzi? zasugerował jeden z turystów.

Albo prąd go tu zaniósł dodał drugi.

Kot żałośnie miauknął i próbował dopłynąć do łodzi, ale sił miał coraz mniej.

Dobra, chłopaki, wędkowanie może poczekać zdecydował Wiktor i chwycił podbierak. Trzeba uratować biedaka.

Wyciągnięcie kota nie było łatwe wystraszony, drapał się i rzucał na boki. W końcu jednak udało się go złapać w siatkę i ostrożnie wciągnąć na pokład.

Biedak zupełnie bez sił westchnął Wiktor, owijając drżącego kota w starą kurtkę. Ileż to czasu spędził w wodzie?

Kot przytulił się w kącie pokładu i patrzył na ludzi nieufnymi, przestraszonymi oczami. Mokra sierść sterczała na wszystkie strony, a wąsy drżały.

Jaki śliczny rozczuliła się żona jednego z turystów. I jeszcze taki młody.

Trzeba go pokazać weterynarzowi zaniepokoił się Wiktor. Kto wie, ile wody się nałykał.

Lekarz zbadał kota i uspokoił wszystkich:

Zdrowy, choć wyczerpany. Odwodniony, przestraszony ale żyje. Jak odpocznie z dziesięć dni, będzie jak nowy.

Może poszukać właścicieli? zapytał Wiktor.

Można dać ogłoszenie. Ale wygląda na bezdomnego.

Wiktor zabrał kota do domu. Jego żona, Wanda, przyjęła nowego gościa z ciepłem:

Ojej, jaki chudy! Zaraz cię odżywimy!

Pierwsze dni kot spędził pod kanapą, wychodząc tylko na jedzenie. Potem zaczął ostrożnie zwiedzać nowe otoczenie. Po tygodniu już mruczał, gdy Wanda głaskała go po grzbiecie.

Wiesz powiedział Wiktor do żony może zostawimy go u siebie? Właściciele raczej się nie znajdą.

Nie mam nic przeciwko uśmiechnęła się Wanda. Od dawna marzyłam o kocie. Jak go nazwiemy?

Szczęściarz odparł bez wahania Wiktor. Nie każdemu udaje się uratować na środku jeziora.

Kot, usłyszawszy nowe imię, podniósł głowę i głośno miauknął jakby aprobował wybór.

Minął miesiąc, i Szczęściarz stał się pełnoprawnym członkiem rodziny. Witał Wiktora pod drzwiami, grzał się na kolanach Wandy, sprytnie wypraszał rybę w kuchni. Tylko wody unikał nawet do miski podchodził ostrożnie.

Pewnie ma traumę mówiła Wanda sąsiadkom. Po takim przeżyciu to nic dziwnego.

A może to los tak chciał? zastanawiała się sąsiadka, Katarzyna. Sam prosto do was przypłynął.

Wiktor pogłaskał kota za uchem:

Może i tak. Dobrze, że tamtego dnia wybraliśmy się na ryby.

Rudy kot otarł się o jego rękę i z zadowoleniem zamruczał, jakby mówił: Wszystko będzie dobrze. Jestem już z wami. Na zawsze.

I Wiktor z Wandą milcząco się z tym zgodzili.

Czasem pomoc, udzielona w odpowiednim momencie, staje się niespodziewanym szczęściem. Czasem ratunek przychodzi nie tam, gdzie go szukasz, a prawdziwe szczęście samo płynie ci na spotkanie. Najważniejsze nie przegapić chwili, gdy ktoś cię potrzebuje.

Bo właśnie w takich momentach rodzi się nowe, nieoczekiwane uczucie. I choć początek był pełen niepokoju najtrwalsze więzi często powstają w trudnych chwilach.