Dlaczego Inna zaczęła robić na drutach buciki dla dzieci – sama nie wie.

No i co Inna zaczęła robić buciki dla niemowląt? Sama nie wiedziała.

Jej córka skończyła właśnie czterdzieści lat. Dwa lata temu owdowiała, nie doczekawszy się dzieci. W zeszłym roku ponownie wyszła za mąż, ale mąż był znacznie młodszy i mówił, że chce jeszcze trochę pożyć dla siebie, bez pośpiechu.

Syn Inny dawno wyjechał do Stanów i nie planował wracać. Siostrzeńcy dorośli, ale do własnych dzieci mieli jeszcze daleko. W domu nie było ani dziecięcego śmiechu, ani nadziei na wnuki.

Pewnego dnia w sklepie Inna zobaczyła włóczkę. Delikatne odcienie łotewskiej wełny ją urzekły. Chciała zrobić sobie sweter, kupiła cienkie druty i szydełko. Ale niespodziewanie zaczęła robić buciki.

Do wieczora pierwsza para była gotowa. Włóczki zostało jeszcze sporo. Następnego dnia zrobiła czapeczkę, potem bluzeczkę i spodenki z gumką. Skończywszy komplet, wyciągnęła starą pudełko z guzikami i wybrała najładniejsze w kształcie małych słoneczek.

Wyprała wszystko w misce z delikatnym płynem do wełny, ostrożnie rozłożyła do suszenia na ręczniku frotte. Patrząc na ten malutki zestaw, Inna westchnęła:

No i umrę, nie trzymając wnuków na rękach

Ale nagle przyszła jej inna myśl:

Gdzieś na świecie jest dziecko, któremu to na pewno się przyda.

Włączyła laptopa, żeby znaleźć dom dziecka w swoim mieście. Przeczytała kilka artykułów, zebrała się i poszła do sklepu, żeby kupić więcej włóczki tym razem w odcieniach niebieskiego.

Po kilku dniach zrobiła komplet dla chłopczyka. Potem jeszcze dziesięć par bucików i dziesięć ciepłych czapeczek, każda innego koloru. Spakowała wszystko do pudła i pojechała do domu dziecka.

Bez certyfikatów nie możemy przyjąć rzeczy wyjaśniła pracownica. Lepiej by pani przywiozła pieluchy, one zawsze się przydają.

Inna stała z ręcznymi robótkami i płakała.

No dobrze, jakoś to załatwimy w końcu powiedziała kobieta. Chodźmy, przymierzymy buciki na maluchach.

Inna brała na ręce niemowlęta, głaskała ich delikatne policzki i wkładała buciki na małe stópki. Starszym dzieciom przymierzała czapeczki.

Kiedy wróciła do domu, powiedziała mężowi:

Tam mówili, że lepiej przywozić pieluchy.

Dobrze odpowiedział. Jutro kupimy. A teraz gotuj ziemniaki.

Nam dziecka nie dadzą, my już starzy, ja mam 61, a ty 62 smutno powiedziała Inna.

Może i nie dadzą, ale nikt nam drzwi nie zabije spokojnie odpowiedział mąż. Możemy się umówić, przychodzić, pomagać. Buciki i skarpetki narobimy, na pewno się przydadzą.

Tam jest para: chłopiec i dziewczynka, bliźniaki. Jasnowłosi. Mają prawie dwa latka zamyślona powiedziała Inna. Myślę, że pasowałyby im sweterki. Może teraz jeszcze za duże, ale dzieci szybko rosną. A buciki wyszły idealnie, zrobiłam je jak adidaski.

Pójdziemy razem zaproponował mąż. Ja wszystko załatwię, będziemy ich odwiedzać.

I rzeczywiście załatwił. Przez cztery miesiące Inna z mężem byli wolontariuszami w domu dziecka. Ona robiła nowe sweterki i buciki na wyrost, a bliźniaki zaczęły nazywać ją mamą. Ale pewnego dnia, kiedy przyszli, dzieci już tam nie było.

Wyobraźcie sobie, zostali adoptowani, od razu oboje powiedziała pracownica. Zrobiliśmy im zdjęcie w waszych sweterkach i tego samego dnia zadzwoniła jedna para. Kilka miesięcy przygotowywali dokumenty i dziś rano ich zabrali. Do końca baliśmy się, że nie zechcą wziąć dwojga na raz.

Innie zakręciły się łzy w oczach.

No czego płaczesz, głuptaska łagodnie powiedział mąż. Trzeba się cieszyć.

Tego wieczora zadzwoniła córka:

Mamo, możecie z tatą do mnie wpaść? Potrzebuję pomocy.

Coś z kranem? zapytała Inna. Znowu sąsiedzie zatopili?

Nie, trzeba złożyć łóżko odpowiedziała córka. Przyjdziecie? Lepiej nie dzwonić, otwórzcie swoimi kluczami.

Dobrze, przyjdziemy skinęła Inna.

Wsiedli do swojego Poloneza i pojechali. Mieszkanie córki lśniło czystością, z kuchni unosił się apetyczny zapach. Inna z mężem zdjęli buty i włożyli kapcie.

Umyjcie ręce i idźcie do pokoju krzyknęła córka z kuchni. Zaraz przyjdę.

Usiedli na kanapie i zaczęli oglądać wiadomości. Nagle mąż delikatnie szturchnął Innę w bok.

Podniosła głowę. W drzwiach stał zięć, Tomek.

Na jego rękach siedziały te same bliźniaki, ubrane w sweterki i buciki-adidaski zrobione przez Inną. Chłopiec trzymał w rączce kawałek jabłka, a dziewczynka, z umazanymi policzkami, spoglądała chytrze i próbowała ugryźć owoc. Tomek się uśmiechał.

No nie wiem, jak to powiedzieć W każdym razie macie wnuki. Wcześniej nie mówiliśmy, bo nie wiedzieliśmy, czy się uda. Teraz Kasia zaraz przyjdzie, akurat gotuje im kaszkę.

Do pokoju wbiegła Kasia, rozpromieniona.

Mamo, tato, poznajcie, to Zosia i Jasio. Zobaczyłam ich zdjęcie na stronie Dzieci czekają. To bliźniaki, jak ja z bratem.

I buciki mają takie same, jak adidaski, które ty nam kiedyś zrobiłaś. Pamiętasz to zdjęcie, gdzie mamy z bratem po dwa lata? Pokazałam je mężowi, a on powiedział: Bierzemy.

Tomek postawił dzieci na podłodze. Podbiegły do Inny, wyciągnęły rączki i krzyknęły głośno:

Mamo! Mamo!

Inna przytuliła je, całowała, a ocierając łzy, cicho powtarzała:

Ja nie jestem mama, ja jestem wasza babcia, babcia.

I znowu, jakby w transie, powtarzała:

Ba Ba Ba

Mąż nie wytrzymał i parsknął śmiechem:

No i czego teraz płaczesz? Czas kupować włóczkę. Będziesz robić skarpetki, bo buciki już za małe